Omdat ik graag kook met verse kruiden is een aanzienlijk deel van de kruidentuin voorbehouden voor tuinkuiden. Elk jaar als de lente in gang schiet haal ik mijn zaden boven (van eigen kweek of besteld op het internet) en zet me aan het zaaien. Niets leukers om een warme zondagmiddag door te brengen. Nu, onze tuin wordt geplaagd door allerlei plantenetend venijn, in het bijzonder slakken. Als ik iets gewoon uitzaai, wordt het opgepeuzeld nog voor het blaadjes heeft. Gefrustreerd geroep en gesmeierde naaktslakken zijn daarvan getuige geweest. Een biervalletje zetten lokt alleen nog extra slakken van de buren. Er komen er op een nacht zoveel in te zitten dat er er gewoon weer uit kruipen over elkaars slijmerige lijfjes. Als ik dus kruiden wil in de tuin, dan moet ik dat op een veilige manier doen.

Met een volledig slakvrij ingegraven miniserretje bijvoorbeeld. Alles begint met 3 hoepeltjes in de aarde. Dit wordt de dragende structuur voor de tegen nachtkoude en slakken beschermende folie.

Aan één zijde wordt deze folie al goed diep in de aarde vastgezet. Slakken zijn namelijk niet zo erg sterk in het graven van tunnels. Wegens hun zwakke slijmerige lijfjes denk ik zo…

Dan worden enkele kweekpotjes gevuld met potgrond en door een onschuldige kinderhand voorzien van enkele zaadjes.

waarna de potjes, na zorgzame irrigatie, mooi in het gelid onder de hoepeltjes worden geplaatst. Klaar om onder een beschermend tunneltje te komen.

Gezien ik deze tunnel niet elke dag wil openmaken (goed ingegraven tegen de slakken, dus niet zo handig om dit elke dag opnieuw te doen), is er een manier nodig om de naar drank smachtende kwetsbare zaailingen op een eenvoudige manier te voorzien van water. Mijn oplossing is een plastic slangetje dat ik met een nageltje en hamer om de paar centimeter van gaatjes heb voozien (en op het einde afgesloten met een schroef). Dit wonder van moderne irrigatietechniek wordt evenredig over de potjes met zaadjes aangebracht.

Aan het andere uiteinde van deze slang zit een dopje van een PET-fles. (PET-flessen lijken wel een cruciale rol te spelen in mijn stadstuin-kweekervaringen). De slang gaat door het dopje (vastgezet door klemming en wat lijm).

En dit dopje gaat natuurlijk op een met water gevulde PET-fles. Tadaaaah!!!

Als ik nu de fles in een omgekeerde verticale positie in een zelf geknutseld houdertje plaats, dan druppelt het in de hele miniserre lekker verfrissend water.

Nu enkel nog de andere zijde ingraven en de serre is klaar voor een geweldige kruidenoogst, die enkele weken later kan worden uitgeplant in de kruidentuin.

Dan denk ik: er zijn zoveel zaken die ik nog moet neerpennen. Maar eigenlijk zou ik eerst die header op de homepage moeten aanpassen, want blijkbaar heeft niemand door dat dat mijn kop is en niet die van Che Guevara. En dan denken ze wellicht dat dit een pseudo-revolutionair blog is of zoiets. Zo”n saloncommunist met roots in een schimmige filosofische opleiding. Maar als ik die header moet aanpassen, dan moet Photoshop in gang gestoken. En als ik dat doe, dan moet ik eerst nog een 10-tal andere grafische projecten afwerken die eigenlijk veel dringender zijn dan een lay-out met een ongewilde zweem van guerrilla.  Misschien ware het ook goed als ik eens wat vroeger naar huis ging na een werkdag. In plaats van op mijn bureau te blijven zitten tot thuis bijna iedereen al in diepe slaap ligt. Dan zou ik ook wat meer kunnen gaan sporten. Al zou mijn buikomtrek met ambitie dat niet ok vinden. Maar ik wel natuurlijk. Zo zijn we een jaar of drie geleden eens begonnen aan de serie “The Soprano”s”. We zijn er nog altijd niet door. Al doen we echt wel ons best; dat lukt gewoon niet. Laat staan dat we nog series kunnen volgen op tv. Nochtans blijkt er wel veel schoons te spelen. Met dwergjes die op mensen hun hoofd kakken en zo. Verheffende momenten. De ziel der mensheid blootgelegd in enkele treffende beelden. ”t Is wreed dat ik hier zo weinig schrijf de laatste tijd.’

Vond net een fijne luchtfoto van het openluchtzwembad in Kortrijk van Alesa Dam.

Het Kortrijkse openluchtzwembad werd al gebouwd in de periode 1864-1867 in het kader van de algemene toenemende aandacht voor lichaamshygiëne, en vormde daarmee één van de vroegste “zwemscholen” in Vlaanderen. In de periode 1951-1952 werd het 19de-eeuwse zwembad vervangen door een nieuw openluchtzwembad naar ontwerp van stadsarchitect E. Coigné. Het vormt daarmee een naoorlogse uitloper van het internationale concept van de modernistische “solaria” uit het interbellum. Het ontwerp beantwoordt volledig aan het solarium-typeplan, bestaande uit de twee centrale zwembassins die werden geïntegreerd in de oorspronkelijk 19de-eeuwse zwembekkens, waarrond zich de omringende accommodatiegebouwen als kleedcabines, infirmerie, redderslokaal, technische ruimtes, kassa, cafetaria en bovenliggende zonneterrassen bevinden, die grotendeels het uitzicht uit de jaren 1950 hebben behouden. Het geheel is uitgewerkt in een functionele, eenvoudige en kwalitatieve architectuur. Het solariumconcept adapteert hierbij de principes van het modernisme: openheid, licht, lucht, gecreëerd door de lage opstelling van aaneengesloten gebouwen rondom de bassins, met typerende architecturale kenmerken (o.m. zonneterrassen, luifels, pijlers) en materiaalgebruik (glas,baksteen, beton). De ene vleugel die midden de jaren 1970 werd afgebroken voor de toevoeging van een ligweide, doet geen afbreuk aan het concept en later toegevoegde elementen zijn uitgevoerd in dezelfde architecturale vormentaal en materialen. Het “Stedelijk Zwembad” te Kortrijk is een zeldzaam voorbeeld van het doorleven van een 19de-eeuwse zwembadsite tot op vandaag, gelieerd aan de hoge contextwaarde van de zeer typerende ligging naast het kanaal Bossuit – Kortrijk, bepaald door de aanvankelijke noodzaak van nabijgelegen watervoorziening. Het naoorlogse openluchtzwembad is representatief en herkenbaar als laat voorbeeld van het solariumconcept uit het interbellum, met een gaaf ensemble van omringende accommodatiegebouwen rondom de twee bassins. Foto genomen na sluitingstijd. Anders stond ik er zeker op. Zeker.

(powermonkey)

Het geeft me altijd hoop als ik zie dat er altijd mensen zijn die zelfs in de droevigste situaties nog humor weten te produceren.

Gezien ik meestal al de partijprogramma’s opvraag bij alle partijen om op het gemak door te lezen (geeft je een beter beeld van hun standpunten dan die domme foldertjes in brievenbus en je kan er later fantastisch mensen mee ondervragen, niet in het minst excusstruusjes en zo die je op de markt of festiviteiten tegenkomt), kan ik vaak wel mensen wat tegenvoorbeelden geven waarom ze om de opgegeven redenen net niét voor die partijen zouden mogen stemmen. Discussies die steevast eindigen in “”maar ja, ‘t is toch nog iets anders dat ik bedoel…”.

Geestigste voorbeeld van zo’n onwillig denken hoorde ik laatst in de gang. Twee gasten hadden de stemtest gedaan (van de standaard dacht ik). Eén kwam bij de NVA uit, terwijl het een zelfovertuigd socialist is. Fantastisch vind ik dat. 30 vragen invullen over thema’s uit je leefwereld en dan uitkomen bij een partij die je eigenlijk hoort te verachten. Met het te verwachten antwoord: jamaja, ik ga toch voor de socialisten stemmen, ik ben daar meer voor.
ahem…

Urban golf is een minder elitair broertje van golf. Het speelterrein is geen kortgeknipte green, maar het grijs van de stad. De doelwitten zijn bomen, banken, vuilbakken. Er wordt daarom gespeeld met zachte(re) balletjes die geen schade kunnen berokkenen en iets minder ver vliegen.

Gisteren sloegen doorheen enkele parken van Kortrijk een 70-tal spelers putten in het gras en balletjes in vijvers en fonteinen. Uit enthousiasme voor het initiatief van Bob en zijn kompanen liep ook ik door Kortrijk met een golfclub in de hand. 9 “holes” waren uitgestippeld van het Gebroeders Van Raemdonckpark (3 hofsteden) via Marie-Joséplein, St-Janskerk (zonder oehoe), de Korenbloem, het Plein, en het Begijnhofpark.

De afstanden waren soms wat kort voor mijn naar snelheid snakkende swing, maar het was zeker een herhaling waard! Bart Noels maakte er een fijn beknopt video-verslag van dat de sfeer mooi weergeeft. Je ziet meteen ook af en toe uw immer toegenegen filosoof/golfer in beeld verschijnen, onder andere met een -al zeg ik het zelf- prachtig kort shot naar de vlag (al zie je daar enkel mijn schoenen)…