Vond net een fijne luchtfoto van het openluchtzwembad in Kortrijk van Alesa Dam.

Het Kortrijkse openluchtzwembad werd al gebouwd in de periode 1864-1867 in het kader van de algemene toenemende aandacht voor lichaamshygiëne, en vormde daarmee één van de vroegste “zwemscholen” in Vlaanderen. In de periode 1951-1952 werd het 19de-eeuwse zwembad vervangen door een nieuw openluchtzwembad naar ontwerp van stadsarchitect E. Coigné. Het vormt daarmee een naoorlogse uitloper van het internationale concept van de modernistische “solaria” uit het interbellum. Het ontwerp beantwoordt volledig aan het solarium-typeplan, bestaande uit de twee centrale zwembassins die werden geïntegreerd in de oorspronkelijk 19de-eeuwse zwembekkens, waarrond zich de omringende accommodatiegebouwen als kleedcabines, infirmerie, redderslokaal, technische ruimtes, kassa, cafetaria en bovenliggende zonneterrassen bevinden, die grotendeels het uitzicht uit de jaren 1950 hebben behouden. Het geheel is uitgewerkt in een functionele, eenvoudige en kwalitatieve architectuur. Het solariumconcept adapteert hierbij de principes van het modernisme: openheid, licht, lucht, gecreëerd door de lage opstelling van aaneengesloten gebouwen rondom de bassins, met typerende architecturale kenmerken (o.m. zonneterrassen, luifels, pijlers) en materiaalgebruik (glas,baksteen, beton). De ene vleugel die midden de jaren 1970 werd afgebroken voor de toevoeging van een ligweide, doet geen afbreuk aan het concept en later toegevoegde elementen zijn uitgevoerd in dezelfde architecturale vormentaal en materialen. Het “Stedelijk Zwembad” te Kortrijk is een zeldzaam voorbeeld van het doorleven van een 19de-eeuwse zwembadsite tot op vandaag, gelieerd aan de hoge contextwaarde van de zeer typerende ligging naast het kanaal Bossuit – Kortrijk, bepaald door de aanvankelijke noodzaak van nabijgelegen watervoorziening. Het naoorlogse openluchtzwembad is representatief en herkenbaar als laat voorbeeld van het solariumconcept uit het interbellum, met een gaaf ensemble van omringende accommodatiegebouwen rondom de twee bassins. Foto genomen na sluitingstijd. Anders stond ik er zeker op. Zeker.

(powermonkey)

Het geeft me altijd hoop als ik zie dat er altijd mensen zijn die zelfs in de droevigste situaties nog humor weten te produceren.

Gezien ik meestal al de partijprogramma’s opvraag bij alle partijen om op het gemak door te lezen (geeft je een beter beeld van hun standpunten dan die domme foldertjes in brievenbus en je kan er later fantastisch mensen mee ondervragen, niet in het minst excusstruusjes en zo die je op de markt of festiviteiten tegenkomt), kan ik vaak wel mensen wat tegenvoorbeelden geven waarom ze om de opgegeven redenen net niét voor die partijen zouden mogen stemmen. Discussies die steevast eindigen in “”maar ja, ‘t is toch nog iets anders dat ik bedoel…”.

Geestigste voorbeeld van zo’n onwillig denken hoorde ik laatst in de gang. Twee gasten hadden de stemtest gedaan (van de standaard dacht ik). Eén kwam bij de NVA uit, terwijl het een zelfovertuigd socialist is. Fantastisch vind ik dat. 30 vragen invullen over thema’s uit je leefwereld en dan uitkomen bij een partij die je eigenlijk hoort te verachten. Met het te verwachten antwoord: jamaja, ik ga toch voor de socialisten stemmen, ik ben daar meer voor.
ahem…

Urban golf is een minder elitair broertje van golf. Het speelterrein is geen kortgeknipte green, maar het grijs van de stad. De doelwitten zijn bomen, banken, vuilbakken. Er wordt daarom gespeeld met zachte(re) balletjes die geen schade kunnen berokkenen en iets minder ver vliegen.

Gisteren sloegen doorheen enkele parken van Kortrijk een 70-tal spelers putten in het gras en balletjes in vijvers en fonteinen. Uit enthousiasme voor het initiatief van Bob en zijn kompanen liep ook ik door Kortrijk met een golfclub in de hand. 9 “holes” waren uitgestippeld van het Gebroeders Van Raemdonckpark (3 hofsteden) via Marie-Joséplein, St-Janskerk (zonder oehoe), de Korenbloem, het Plein, en het Begijnhofpark.

De afstanden waren soms wat kort voor mijn naar snelheid snakkende swing, maar het was zeker een herhaling waard! Bart Noels maakte er een fijn beknopt video-verslag van dat de sfeer mooi weergeeft. Je ziet meteen ook af en toe uw immer toegenegen filosoof/golfer in beeld verschijnen, onder andere met een -al zeg ik het zelf- prachtig kort shot naar de vlag (al zie je daar enkel mijn schoenen)…

Er is geen groots plan. Wel een grootse gedachte. En een centraal punt dat onderzoekt hoe je als individu of organisatie het beste  je steentje kan bijdragen. Ik vind het mooi. Zonder teveel wijzende vingertjes. Bekijk alvast hun video:

Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Of toch, dat was de bedoeling. Want éénmaal ik op “bevestig” heb geklikt krijg ik meteen een autoresponder mail terug die zegt:

Beste klant

 

Door de extreme drukte die we nu meemaken is het onmogelijk om u binnen het uur terug te contacteren om uw afspraak definief vast te leggen. We willen u heel graag verder helpen en bellen u zeker terug. Hou er alleen rekening mee dat de wachttijd om u te

rug te contacteren momenteel kan oplopen tot één dag.     

 

Onze oprechte excuses hiervoor.

 Oeps, dat is al iets helemaal anders… Dan vraag ik me meteen af of er wel periodes zijn die niet getuigen van “extreme drukte” en je binnen het beloofde uur antwoord krijgt. Pas op, ik ben nog steeds blij dat ik meteen een update krijg om mijn verwachtingen bij te stellen, maar toch, dit voelt een klein beetje als een goedkoop truukje…