Ik meen me nog de donkere herfst te herinneren waarin ik voor het eerst de mean lean fighting machine Mario leerde kennen. Ik vermoed dat ik via BZY het nieuws kreeg dat er een initiatie ninjitsu zou worden georganiseerd in het JOC te Kortrijk. Met een sociale ondertoon. Niet alleen elkaars gezicht vertimmeren, maar ook leren hoe je in het leven staat. Hoe je reageert op dingen die op je afkomen. Vanuit welke realiteit je daar stond. Ik herinner me niet meer helder of het specifiek gericht was op de opgegroeide kroost van kansarmoedegezinnen, maar ik dacht dat er zoiets aan vast hing. In ieder geval waren er genoeg kerels uit de rand van de maatschappij aanwezig op het appel.

Ik was er heengegaan om ervoor te zorgen dat er toch genoeg volk was voor dit initiatief. En natuurlijk vooral omdat vechtsport me altijd al sterk had geïnteresseerd. Zeker aikido en ninjitsu. Functionele vorm, energetisch werken, sport, … De setting was sprekend. Een slecht verlichte zaal in het jeugdontmoetingscentrum met een hardstenen vloer. Een bende randgevallen als medestrijders, waarvan het grootste randgeval de leraar bleek te zijn. Kaalgeschoren kop, ingevallen wangen en uitvallende tanden, intense blik en een rafelig afgewassen zwart jasje. Mario De Groote. Ik voelde me een beetje in een paramilitair opleidingskamp voor probleemjongeren. Gelukkig had ik wat vriendjes meegebracht. (more…)

Onderzoek aan de University of Westminster (London) bevestigt eerdere berichtgeving van webzucht.

Persoonlijk proefondervindelijk onderzoek maakte van mij niet echt een voorstander van de heteluchtdrogers in sanitaire ruimtes. Die dingen werkten altijd maar half, stondken en maakten vooral meer lawaai dan droge handen. waardoor ik dan toch steeds mijn handen liep af te drogen aan mijn broek of de stoel van een collega…

Een warme stroom mensenlucht die met zachte kracht mijn handen omvat en afdroogt. Kompleet met restjes geur van onverteerde etensresten. Ravioli met pikante tomatensaus.

Vandaag lees ik in de krant : “van alle methodes om na het wassen de handen te drogen, is die met de heteluchtdroger de ongezondste”. er werden 3 opstellingen getest. De gewone heteluchtdroger (die je dus ook overal tegenkomt in wegrestaurants en toiletten te lande – op voorwaarde dat ze al geen ondergepist handdoekje aan een ring hanteren) verhoogde (u leest goed: verHOOGDE) het aantal bacteriën op de vingertoppen met 186 procent, en op de handpalmen met 230 procent. Tsja, daar sta je dan. Je kan beter op je handen plassen en ze droogschudden…

Bij de moderne hogesnelheidsdroger, waarbij lucht aan 600 km/uur over je handen wordt gejaagd, verhoogde het aantal bacteriën op je vingertoppen met 53 procent en op de handpalmen met 9 procent. Niet slecht, maar toch nog altijd vervuilender dan niet je handen drogen (en wassen).

Als ik hevig zwetend even wegloop uit ons met airconditoning constant op 25 graden Celcius gehouden kantoor, dan is het laatste wat ik verlang na een verkwikkende handspoeling wel een machine die onder het produceren van een oorverdovend lawaai hete lucht over mijn handen spuwt.

Enkel bij de methode waarbij de testpersonen hun handen droogden aan papieren handdoekjes, zakte het aantal bacterën. Het slechte resultaat van de heteluchtmachinerie zit voornamelijk in het feit dat ze de warme lucht aanzuigen uit de toiletruimte, waar de bacteriën natuurlijk al vrij spel hebben. Daarom worden die blazers ook niet gebruitk in ziekenhuizen en woon- en zorgcentra. De doekjes zijn natuurlijk niet zo fluks voor het milieu

(de quotes komen uit de geciteerde webzuchttekst van 2002)

Een mens haalt dan eens een baby in huis, omdat dat zo schattig is en zo… Had er wel niet bij stilgestaan dat het mannetje gespecialiseerd zou zijn in KGB en Pinochetachtige marteltechnieken. De eerste maanden waren het hevigst: om de drie uur borstvoeding, en tussendoor nog even een straffe reflux-aanval. Zodat je maanden aan een stuk om het uur wakker was voor een half uurtje. Deed me wat denken aan aan experiment dat een vriend ook toepaste op een jeugdverenigingskamp in het thema ‘overlevingstechnieken’ of ‘SAS training’ of iets in die aard. Daarbij moesten die gastjes zware fysieke arbeid verrichten in de vorm van tunnels delven. ‘s Nachts werden ze dan plots weer uit hun bed gehaald om die putten dicht te gooien. De slaaptekorten in combinatie met de nutteloosheid van het werk zorgden ervoor dat de meeste redelijk snel geestelijk gekraakt waren en huilend om hun mama riepen. Het experiment werd dan ook al snel stilgelegd.

Onze kleine kampleider thuis geeft het niet zo snel op. Na negen maanden nachtelijke excercities is het wel wat rustiger geworden in onze slaap, maar menig is de nacht waarin de stilte wordt doorkrijst met een ongelooflijk uithoudingsvermogen. Waarna vader of moeder na een uur of twee geschreeuw toch maar naar boven trekken om te zien wat er gedaan kan worden. Meestal niet veel. Maar het opgebouwde slaaptekort begint de vader toch wat parten te spelen. Ik keek even op wikipedia en vond toch een aantal van de gevolgen die me ook niet vreemd aandoen:

• Pijnlijke spieren : tsja, mijn rug vermoordt me bijna, al heeft dat ook wat te zien met de versleten stoelen op bureau
• Wazig zicht: durf ik met momenten ook wel eens te hebben, alsook zwartwit zicht, sterren, kleurfouten en diepteverandering op tempo van mijn hartslag.
• Donkere cirkels onder de ogen. Nogal niet!
• Slaperigheid overdag: hmmm, valt nog mee, al zijn de denkprocessen nogal eens vertraagd. Ik voel me in ieder geval niet zo erg fris overdag. Als moet ik zeggen dat ik nooit meer in slaap dreig te vallen in de auto. Ook niet als ik om drie uur ‘s nachts na een lange dag van een evenement van Hasselt terug naar Kortrijk rijd. Vreemd maar fijn!
• Verminderde concentratie: schuldig.
• Delirium: heb ik natuurlijk al heel mijn leven in een handig werkbare versie. (Een leven dat door een combinatie van slaaphondeninstinct en snurkende broer eigenlijk een tekstboekvoorbeeld van slaaptekort is)
• Trillende handen: normaal niet, al is er een korte periode geweest met zoveel nachtelijk lawaai, dat ik mijn vork niet meer zonder trillingen naar mijn mond kon brengen.
• Irritateerbaarheid. Vraag maar na bij vrouwlief.
• Geheugenverlies: Daar durf ik nogal eens last van hebben. Dingen gelezen of besproken hebben en de dag erna absoluut niet meer weten. Triest eigenlijk. Maar ik blijf moedig geloven dat dat terugkomt.
• Verzwakt immuunsysteem: misschien daarom dat ik de griep te pakken kreeg met het eindejaar. Daarvoor was het alweer 6 jaar geleden dat ik voor iets bij de dokter langsging.
• Gewichtstoename. Welwel, de pens is in ieder geval niet verkleind de laatste maanden.

Gelukkig heb ik nog niet meteen last van persoonlijkheidsveranderingen, duizeligheid, ADHD, slaapverlamming overdag, psychoses en ander fraais. Misschien omdat ik wel al eens met oordoppen slaap en ik dus toch een aantal zaken niet hoor. Al blijft dat bovenvernoemde slaaphondeninstinct me parten spelen in mijn slaap. Het is genoeg dat een auto parkeert in de straat en ik heb het gehoord. Maar de dochter van tweeënhalf slaapt toch al mooi door het klokje rond. Dat geeft hoop. Ergens toch nog jammer dat onze kindertjes geen flesjes drinken voor het slapengaan (op andere momenten ook niet trouwens). Dan kon ik er desgewenst nog een kasteelbier of guinness doormixen.

update 14/11: ik heb vanochtend voor het eerst het mannetje moeten wakker maken rond zeven uur. Het lag nog vrolijk te snurken; volledig weg van de wereld. Zou hij stiekem ook al webzucht lezen? En een beetje beschaamd zijn?

update 14/02/09: die vorige update was dus wat voorbarig. Nog 1 keer geslapen tot rond zeven uur, maar dat was het dan…

Beetje triestig: mijn ouders willen draadloos internet laten installeren. Ze gaan naar Belgacom. Vader werkt boven aan zijn bureau. Datalijnen komen beneden in living binnen. Twee verdiepen daartussen. En dus wat ook wat beton en steen. Of dat een probleem zou zijn? Welnee meneer, dat zal prima gaan! Ze komen de wifi installeren. Ik ga eens kijken. Een site met enkel tekst openen duurt een minuut of 3. Een kleine foto downloaden een kwartiertje. Ik probeer maar geen youtube filmpje te bekijken. Anders moet ik vandaag beginnen bufferen en morgen eens gaan kijken of het al volledig binnen is.
Triestig vind ik dat. Mensen in hun gezicht bedriegen omdat ze er niet veel van kennen.
Belgacom zuigt stevig.

Gisteren kom ik daar langs met mijn laptop. Hee denk ik, laat ons eens kijken naar de beveiliging van hun netwerk. (Ook beloofd). Tarara: nul de botten. Niks beveiliging: gewoon een volledig open netwerk waar iedereen zomaar opkan. Bedriegers…
Lekker jaja knikken naar de mensen en je er dan zo snel en slordig mogelijk van af maken. Hoe lang duurt dat nu om een eenvoudige WEP-beveiliging in te stellen, of tenminste een wachtwoord voor de router in te stellen? Of dat ze het dan tenminste zeggen dat het niet beveiligd is en dat je signaal op zolder quasi noppes zal zijn. Of stel een signaalversterker voor of zo. Maar niet zo flauw liegen en bedriegen.
Gewoon omdat je denkt dat het kan…

Gisteren eerder bij toeval een stukje gezien van het Canvas programma Nooit Gedacht. Gast van de avond in de schimmige kelder van Rik Torfs was Bart De Wever. En hoewel ik niet echt een fan ben van De Wever, heb ik toch met interesse zitten kijken.

Ten eerste omdat Bart De Wever daar sprak in een stijl die je niet zo vaak ziet op tv. Geen dogma’s ontwijkend: god noch emotionele vlotheid, politieke gronden noch eetgewoonten. Met zijn typische ietwat lijzige blik die bijna geen emotie toont spreekt hij toch over dingen die hem erg raken zonder rond de pot te draaien. Op televisie voor heel Vlaanderen. Ik zou zelf een stuk ontwijkender zijn denk ik, zelfs al ben ik geen openbaar politiek figuur. Maar het siert hem wel vind ik. Zeggen wat je denkt, zelfs als je weet dat het verkeerd kan worden opgevat of pijn doet. Voor anderen of voor jezelf. Niet iedereen komt op tv vertellen dat hij zijn vrouw te weinig liefde kan geven omdat hij het moeilijk heeft met het uiten van emoties en gevoelens. Of over zijn eetgewoontes en negatiegedrag daarrond. Mooi om te volgen.

Ten tweede voor de stijl van het gesprek. Dit is geen primetime televisie meer (stuk later) dus is er wellicht meer tijd. Maar wat een verademing na de onbenullige arrogante en eigen egostrelende staccato-interviews van de Pharas en Thielemansen van deze wereld. Waar gasten geen kans krijgen om een antwoord te geven behalve ja of neen op sterk insinuerende vragen van de interviewer die wil tonen het gesprek strak te leiden en de kijker aan het handje mee te nemen naar de ultieme waarheid. Alsof we in een binaire wereld leven.
Torfs (die nochtans moet opletten voor teveel verschijningen op het scherm en teveel olijkheid in allerlei kwisprogramma’s) weet te charmeren met zijn rustig gestelde maar daarom niet oppervlakkige of lieve vragen. Net door zijn begrijpende charisma weet hij de gast verder te brengen dan een spervuur dat je verdediging op scherp houdt.
Ik heb er echt van genoten.

Een mens moet wat, dus vullen we snel de dingen aan die we al deden:

1. Started your own blog – (1999, vanuit Nederland toen nog)
2. Slept under the stars – (wel wel, in een park in Madeira bijvoorbeeld)
3. Played in a band – (in meerdere bands zelfs – Giant Dwars, Specs, Magik Magda, Sergeant Sixpack)
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity (Greenpeace en zo)
7. Been to Disneyland (Gelukkig is er Parijs)
8. Climbed a mountain (Besneeuwde toppen in China)
9. Held a praying mantis (maar moest dat hier meer voorkomen, dan zeker. Gewone sprinkhanen heb ik zelfs al gegeten)
10. Sang a solo (Als je in een band speelt, dan zing je ook wel eens)
11. Bungee jumped
12. Visited Paris (en hoe!)
13. Watched a lightning storm at sea (ik bezie het Comomeer hier even als binnenzee…)
14. Taught yourself an art from scratch (als de man van de 1000 hobbies: meermaals)
15. Adopted a child
16. Had food poisoning (mensen die hetzelfde aten als ik wel, maar mijn maag kon wel tegen een stootje)
17. Walked to the top of the Statue of Liberty (wel vanop een paar meter afstand bekeken)
18. Grown your own vegetables (momenteel evenwel enkel nog kruiden)
19. Seen the Mona Lisa in France (Al herinner ik me er niet eens veel van)
20. Slept on an overnight train (slapen is veel gezegd op de lawaaierige treinen in China, maar toch duizende kilometer per nachttrein afgelegd)
21. Had a pillow fight
22. Hitch hiked (kwestie van goedkoop en zo)
23. Taken a sick day when you’re not ill (als school telt)
24. Built a snow fort (in ieder geval een erg uit de kluiten gewassen iglo)
25. Held a lamb (zelfs een volledig schaap in mijn nek)
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice (een mens moet wat in Venetie)
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset
31. Hit a home run (Als de sportles op school telt toch)
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person
34. Visited the birthplace of your ancestors (niet zo moeilijk eigenlijk)
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language (ooit Esperanto, nu wat halfslachtig bezig met Arabisch)
37. Had enough money to be truly satisfied (ook niet zoveel nodig om dat te zijn)
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person
39. Gone rock climbing
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke (1 keer maar denk ik)
42. Seen Old Faithful geyser erupt (zelfs geen idee waar dat is)
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa (niet veel verder geraakt dan Tunesie, maar soit)
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance (je bent jong en je wildt wat)
47. Had your portrait painted (toch getekend, geschetst en gekarikaturiseerd en zo)
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person (ik hoor van wel, maar veel zegt het niet meer)
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris (en geldstukjes naar beneden gegooid om de wet van de valsnelheid te tarten via passerende toeristen onderaan)
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie (wel geen al te hoog niveau)
56. Visited the Great Wall of China (kilometers lang over gewandeld en gekropen)
57. Started a business (voor de ijdelheid reken ik hier een studentenblad aan de unief bij)
58. Taken a martial arts class (karate, tai chi, kung-fu, ninjitsu)
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason
64. Donated blood, platelets or plasma
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favorite childhood toy
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten Caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job (ik reken hier het niet verlengen van een tijdelijk contract bij)
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone (ekel en pols)
78. Been on a speeding motorcycle (een Yamaha 1200 cc, over Vlaamsche wegen)
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book (wel verschenen in een gepubliceerd werk)
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper (Als preses op de universiteit)
85. Read the entire Bible (maar uit taalinteresse toch wel grote stukken ervan)
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating (kip)
88. Had chickenpox (dacht ik wel toch)
89. Saved someone’s life (als redder in zwembad kindertjes opgevist)
90. Sat on a jury (als een boekenjury meetelt)
91. Met someone famous (zelfs op podium gestaan met Tom Barman)
92. Joined a book club (op school)
93. Lost a loved one (een broer bijvoorbeeld)
94. Had a baby
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone (tsja)
99. Been stung by a bee (ook door een wesp, en van die smerige dazen in Vrankrijk!)
100. Read an entire book in one day (meerdere per dag toen ik jong was, en ik zou het nog durven)

Een week of wat geleden gaan kijken naar Die Welle. De film is gebaseerd op een experiment van de geschiedenisdocent Ron Jones op Cubberly High School in Palo Alto (V.S.) in 1967. Tijdens zijn lessen kreeg Jones van leerlingen de vraag voorgelegd hoe het mogelijk was dat iemand als Hitler zo’n aantrekkingskracht had op mensen. Toen hij het antwoord op die vraag schuldig moest blijven startte hij de week daarna een experiment.

Dit experiment verliep veel beter dan verwacht. Na een paar weken was er een beweging in het leven geroepen, ‘The Wave’, waarvan de leden op zoek waren naar een sterk gemeenschapsgevoel en een gezonde werk-discipline. Maar al spoedig werd de beweging een doel op zich. Tegenstanders van ‘The Wave’ werden vijanden en oude vriendschappen werden beëindigd. Kritiek op ‘The Wave’ werd beantwoord met agressie en intimidatie.

Op maandag herordende leraar Jones het klaslokaal, zette het licht wat minder hard en speelde muziek van Wagner. Op het bord schreef hij het woord “discipline”. De leerlingen moesten rechtop zitten in hun stoel, met de handen strak op de rug.

Op dinsdag begon Jones met een speciale groet, gebaseerd op een golf. De beweging werd bekend als “De Derde Golf”. De leerlingen moesten die groet gebruiken als ze elkaar zagen buiten de klas.

De lessen gingen over van discipline naar “kracht door gemeenschap” en later “kracht door actie” Tegen het midden van de week waren al 60 studenten betrokken bij het project, tegen het einde van de week al meer dan 200. De andere leraars en de directeur keken van op de zijlijn toe.

Het werd pas echt gevaarlijk toen enkele studenten het tot hun taak gemaakt hadden om anderen aan te geven, als ze niet conform de voorschriften leefden. Na 4 dagen liep De Golf al uit de hand. Jones begon te vrezen voor de veiligheid van enkele studenten die niet mee wilden doen. Tot zijn verbijstering werd zijn project zo blind en rigoureus gevolgd dat hij het stillegde.

“Initially I just wanted to show my students how powerful the pressure to belong can be, but the exercise got out of control. A momentum began to build that I couldn’t slow, or even deter. I became frightened by the day-to-day happenings in class, and was forced to call it off,”

In een mum van tijd was Jones het onderwerp van nationale controverse. We weten hoe dat gaat. Over kindertjes blootstellen aan de harde realiteit van het leven en de verwoestende invloed van video’s games op onze kinderen. Voor sommigen was hij een vernieuwende held en leraar, voor anderen een gevaarlijke zot en communist.

Maar vooral waren de mensen gechoqueerd dat de mentaliteit die leidde tot de Holocaust zich zo snel kon ontwikkelen in een lieflijke all-American omgeving in de academische stad waar ook Stanford University zit.

Jones schreef zijn verhaal neer. Het werd verfilmd tot de televisiefilm The Wave. De Duitstalige remake “Die Welle” volgt het verhaal van The Wave op de voet, al zijn er een paar, deels essentiële, verschillen. Was de uitgangsvraag in The Wave waarom Hitler zo’n aantrekkingskracht op mensen had, in Die Welle staat de vraag centraal of ook anno 2008 een autocratie nog mogelijk is.

Belangrijker is het verschil in afloop van beide films. In The Wave confronteerde de leraar zijn leerlingen uiteindelijk via filmbeelden met de man die hij hun voorstelde als hun eigenlijke leider, Hitler zelf. Deze onthulling choqueerde de leerlingen zeer en velen barstten in huilen uit. In die Welle is de afloop dramatischer. De jongen, voor wie Die Welle het meest belangrijk was geworden, schiet zichzelf door de keel. Daarmee laadt hij een groot schuldgevoel op de leraar die het experiment is begonnen.

Een fijne film voorwaar. Goed gespeeld ook. Soms vond ik het vlotte hedendaagse sausje wat teveel erbij getrokken, zeker als die welle zich door de stad verspreidt om overal hun logo te gaan taggen en stickeren. De geloofwaardigheid heeft het op dat moment wat moeilijk. Maar altijd goed om nog eens tot besef te komen dat we niet al moralistisch moeten denken over onszelf en onze ontwikkeling en vooruitgang. Doet me ook denken aan de intrigerende film “das experiment” over de samenleving en uit de hand lopende machtsverhoudingen in een gevangenis.

Trailer via Youtube:

Zoals ik me vroeger tijdens de lessen economie wel eens hoofdkrabbend afvroeg hoe dat allemaal aan elkaar hing en dat er nooit genoeg dekking door goudreserves kon zijn en zo (heden al wat minder, na wat beursrectificaties…) zo kijk is nu wel eens vertwijfeld naar de CO2-uitstoot van wagens. Vroeger was ik daar niet zo mee bezig (ik deed ook bijna alles met openbaar vervoer en de fiets), maar sinds automerken zoveel aandacht besteden aan hoe weinig uitstoot hun auto’s hebben, valt het me op hoeveel ze eigenlijk uitstoten.

Mijn Volvo V50 zou 135gr per kilometer produceren. Mijn plastisch werkend brein denkt dan altijd meteen aan 100 gram zwarte bloem of suiker die op de weg gestrooid wordt. Sinds ik ermee rondrijd, net iets langer dan een jaar, heb ik zo’n 40.000 km gereden. Dat wil zeggen dat ik 5.400 kilogram stof op de autowegen en groene weiden heb gesproeid. 5,4 ton!!! Als ik dat probeer te visualiseren in zakjes bloem van een kilo, dan krijg ik het toch wat angstig in mijn hoofd. En ik ben dan zo maar 1 kleine mier die af en toe tussen duizenden anderen op de ring van Brussel of Antwerpen sta te schuiven, maar voor de rest zo weinig mogelijk de auto gebruik.

Waar gaat dat allemaal naartoe eigenlijk? Met zo’n uitstoot zou je verwachten dat de autostrades vol liggen met zwarte bergen vuil. Smeulende hopen smeerlapperij. Maar dat is zo niet. Ik zie nergens zelfs maar het kleinste hoopje zwart poeder liggen.

Onze mooie witte kerken worden wel potzwart natuurlijk, zodat we ze om de 5 jaar moeten zandstralen. En het water waarmee ik de ruiten heb gewassen is ook pekzwart. Is dat dan die koolstofdioxide? Maar er moet toch veel meer zijn? Of eten regenwormen dat allemaal properkes op als het geregend heeft en rijden er ‘s nachts kabouters in besmeurde overalls rond met volgehoopte kruiwagentjes fijn stof dat in de avonduren is neergedaald.
Of hebben we geluk en voert de wind dat allemaal met de Vlaamse Noorderwind over de Midellandse Zee naar ginderachter in Afrika. En moeten we de zwartjes daar ook allemaal eens gaan zandstralen. En liggen er daar dan hopen vuiligheid? Of blaast alles dan weer verder naar de inuit die sowieso al zwarte sneeuw zien?

ik vraag het me soms af.

Heden lezen we: “zwarte vrouw op cover verkoopt slecht” (in een bericht van persverdeler Aldipress in Nederland).
Op de covers van Nederlandse meisjes- en vrouwenbladen hebben opvallend weinig vrouwen een getinte huid. Dagblad Trouw heeft een artikel gewijd aan dit fenomeen.
”De regel is inderdaad: zwart verkoopt niet”, geeft ELLE-hoofdredacteur Cécile Narinx toe. Vorig jaar februari deed zij nog een experiment in de hoop het tegendeel te bewijzen, met Beyoncé op de cover van ELLE en een ander donker covermodel op ELLE Girl. Narinx: “Zouden de nummers goed verkopen, dan wilde ik een persbericht uitzenden met de boodschap dat de oude regel niet meer geldt. Helaas hebben ze allebei onder de maat verkocht.”
Ook Carlein Kieboom, per 1 september hoofdredacteur van Flair (daarvoor van Yes), weet uit ervaring: “Blond verkoopt gewoon beter. Het spreekt bij zowel Yes als Flair een grotere groep aan.” In de grote steden is de helft van de jongeren van niet-Nederlandse oorsprong, maar Yes wordt vooral in de provincie gelezen, zegt Kieboom. “Daar zijn de Hollandse, blonde en blanke meisjes onze belangrijkste lezers.”

Hmmm…
zouden Times en zo nu ook veel minder gaan verkopen als ze berichten over Obama, of geldt de zwart-regel enkel voor vrouwen op de cover? (En moet Barack snel zijn Michelle laten vallen voor een geblondeerde stoot?).

In deze tijden van wijdverbreid internetgebruik en community-sites; zouden er dan ook al veel dieven versie web 2.0 rondlopen? Zo van die gasten die overal op facebook zitten en rss-feeds doorspitten om dan uit te vogelen uit de status van mensen of de posts op blogs wanneer iemand uithuizig is. En dus het ideale moment is aangebroken om dat kot eens grondig leeg te halen?
Laatst vroeg ik me dat af toen ik een profielupdate deed in facebook en nu zie ik op blog.zog.org dat Michel toch een bedenking maakt dat zijn huis niet ledig zal staan tijdens zijn aangekondigde vakantie in Kos.

Het zou me niet verwonderen eigenlijk dat daar mensen al op gepakt zijn, op hun vriendelijke mededelingen op het web.

Vroeger, enige jaren geleden toen ik nog als Vlaams pendelaar in Brussel werkte en dagelijks de trein nam tijdens de spits, ging er geen maand voorbij zonder dat ik wel eens de NMBS vervloekte. Vaak binnenshoofds, maar ook wel eens luidop. Als de zoveelste trein was afgeschaft zonder waarschuwing en ik weer een alternatief moest vinden om thuis te raken. Of als is weer in mijn kostuum als een sardientje in een heet blik in de tussenhalletjes geperst stond tussen duizende zwetende medereizigers omdat men weer eens verkeerd had afgekoppeld in Poperinge of Kortrijk. Of verplicht verlof nemen omdat er helemaal geen treinen reden. Gelukkig wisten de NMBS vakbonden meestal te kiezen voor mooie dagen, aansluitend bij het weekend. Confortabel voor de stakenden, en soms ook interessant voor de gedupeerden. Goed weer en lange weekends spelen ook nu nog steeds een cruciale rol in ons stakend treinland. Ik lees net in de Standaard:

“Officieel ging de staking gisterenavond van start, maar omdat heel wat treinbestuurders in Wallonië zich ziek meldden, moesten er gisteren al ritten worden afgeschaft”.

Ik kan me daar met mijn vrolijk meanderend brein wel wat bij voorstellen. Om geen communautaire twisten aan te wakkeren gaan we daar echter niet verder op in.

Iedereen met de auto dus. Al bleek het zeggens de nieuwsbulletins al met al nog goed mee te vallen. Geen monsterfiles op de Vlaamse wegen. Toch niet van de omvang van een gecombineerde lozing van kippen en frituurolie op de ring of het betere middenbermdoorkruisend vrachterverkeer. op de E40. In dezelfde standaard valt mijn oog op:

“In ons land sterven minstens 6.700 mensen per jaar door luchtvervuiling. Het aantal trombosen vervijfvoudigt erdoor. Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat de Artsenkrant vandaag publiceert. Kans op klonters in diepe aders (diepe veneuze trombose) verhoogt met 70 procent telkens fijn stof per kubieke meter lucht met 10 microgram stijgt.
Meeruitgaven worden geschat op 4,7 tot 15,1 miljard eur per jaar. Dat is 2 tot 6 procent van ons BNP”.

Lap. Ik heb niet meteen zin een diepe veneuze tromboze. Maar met een bureau niet ver van de haven van Roeselare, waar de luchtvervuiling steeds tot de top 3 van het land behoort maak ik wellicht een sterk vergrootte kans. Het zal toch tijd worden dat milieuzorg serieus genomen wordt zeker? En niet enkel hopen op sterke zijwind om de vervuiling richting arme negerdorpen te blazen…

Wat familiaal nieuws:
Geboren deze zondag 30 maart om 13u40: Rein.
(51 cm, 3410 gr, 2 weekjes vroeger dan gepland).

Ergens op het wereldwijde web vond ik een fijne mission statement.
Mission statements associeer ik gewoonlijk met synergievergaderingen, teambuilding en bedrijven die zichzelf heruitvinden naar buitenlands model.
Niet meteen met huishouden. Maar wel mooi gedaan:

My Housekeeping Mission Statement

To provide an inviting and peaceful household environment, for my family and all that enter, that is conducive to living simply, loving deeply and laughing abundantly. I will make strides everyday to achieve this by practicing and teaching good daily habits and routines along with effective organizational skills. I will graciously and cheerfully serve my family and genuinely enjoy my commitment to creating a home sanctuary that is above all else pleasing to God.

Op een dag heeft een mens wel eens zin in een stuk rijsttaart. Ik toch. Ik zou wel elke dag rijsttaart kunnen eten. Gezien ik wel wat tijd had gisteren en gezien de taarten in de winkel altijd zo verschrikkelijk veel suiker en rommel bevatten, besloot ik er nog eens eentje zelf te maken.
Het uitgangspunt was alweer eens: geen suiker en geen dierlijke producten. Dat wil dus zeggen ongeveer zonder 90 procent van de normale ingredi?nten als suiker, eieren, melk, boter, …
En toch. Toch hadden tegen de avond een lekkere taart op basis van volwaardige biologische zilvervliesdessertrijst, rijstmelk en wat kruiden. Lekker gezond snoepen. Voor de rest van de wereld enkel de foto:

En zoals je kan zien, ook met een fijn yin-yang pakua-motiefje erop. In ieder geval smaakten de I-Tsjing symbolen ook zeer goed!

…

Een hele smeete fijne gezichten van her en der bij de fotogalerij gezet. Vrienden, familie, vreemden…
In de Fotogalerij.

Ergens in een mail lees ik: “een fase die onlosmakelijk verbonden is met elk ongewenst veranderingsproces“.
Ooit zag ik het woord onslosmakelijk in een tekst verkeerd vervoegd als onlo-
smakelijk.
Sindsdien kan ik dat woord dus niet meer normaal lezen, maar lees ik telkens onlo-smakelijk.
Beetje vervelend vind ik dat, maar niet levensbedreigend natuurlijk.
Dan gaan we nu een hapje eten. Onlo
Smakelijk!

In zelfde genre: beginnen om 8u30, en doorwerken via lunchmeeting binnen bedrijf tot 22u40 en zo toch weer over de 14 uur op een dag doen, zonder pauzes.
Om dan naar huis te rijden, een yoghurtje te eten, en samen met de vrouw te gaan slapen om de dag er na fris en monter op te staan om 6u45 om te herbeginnen.
hmmm…

Wat ik me daarnet plots bedacht: als je ook in je bedrijf in het donker moeiteloos de weg vindt naar een bureau wat gangen verder, dan ben je wellicht niet zo goed bezig met je privéleven. Ik moest namelijk nog dringend een ontwerp voor een advertentie binnenbrengen bij ons ontwerpbureau. Gezien het al na tienen was, waren alle lichten uit. Omdat ik de knoppen niet weet zitten in de gang liep ik in het pikkedonker naar ginds. Toen viel het me op dat ik de weg in het donker hier al veel te goed ken. En ik ben hier pas 4 maanden. Dat kan niet goed zijn.

Vannacht bij het inslapen was ik wat aan het mijmeren over het woord “dutten” en “tukken” als dat laatste al bestaat. Ik moest denken aan het vroegere anagram voor de PTT: “Putje delven, Tentje zetten, Tukje doen”. Wat me toen plots te binnen schoot: de laatste jaren zie ik nooit meer zo’n tentjes! In mijn herinnering zijn het van die vrolijk gestreepte oranje-achtige tentjes aan een aarden put, waar dan elektro-mannetjes onder werkten aan leidingen binnen de graafwerken. Maar waar zijn die tentjes gebleven?
Ik veronderstel dat het niet is omdat je op de Post of Belgacom geen grapjes meer kan maken over slapen of tenten zetten dat ze er niet meer zijn. En ik zie ook niet meteen een moderne versie. Bijvoorbeeld een aluminium bouwsel of een multifunctionele container die de werklieden warm en droog houdt.
En toch worden er nog putten gedolven. Meer dan ooit lijkt me zelfs. Hele straten moeten open voor de zoveelste leiding of kabel, enorme graafmachines scheuren elke pasgelegde straat na enkele dagen weer open, trucks met aarde denderen dagelijks donderend onder mijn ramen voorbij… Krijgen de werkers gewoon geen beschutting meer van de staat? Wordt er niet meer gewerkt buiten optimale omstandigheden met zon en warme lucht? Ben ik selectief blind geworden voor vrolijke gestreepte oranje tentjes? Kan alles nu in een voormiddag? Of slapen de ex-PTT’ers gewoon nooit meer?

Veranderen van werk, dat wordt steeds eenvoudiger. Bij mijn laatste transitie kon ik dat nog aan den lijve ondervinden. Ik herinner me een ver verleden waar ik in Amsterdam Zuid-Oost een bureau kreeg toegewezen, een telefoon en een lijst in Excel. En ik kon beginnen. Zo simpel was dat. Dus toen ik een jaar of wat later naar Brussel verhuisde bij een nieuwe werkgever was er wel wat verandering. Geen vast bureau meer, een looptelefoon, een uitgebreide introductiemap en een klets introductie- en opleidingsdagen. En het duurde wel even eer ik daar ingewerkt was. Vandaar misschien dat ik er wat langer bleef hangen. Toen het een fusie later niet meer zo fijn was daar in Brussel, verhuisde ik helemaal naar West-Vlaanderen. Werk overnemen van andere mensen (zeker tijdelijk) is enorm gebonden aan hoe die mensen hun werk deden. Je verliest daar dus wel wat tijd met de wijze van denken te doorgronden en de jarenlange organische gegroeide classificatiejungle. Een interne mutatie naar een divisie was een stuk simpeler: je kent al een hoop mensen en dat werkt wel wat vlotter. Daaraan dus niet zoveel toe te voegen. En toen ik laatst na een korte tussenpauze in Heverlee verhuisde naar Roeselare vielen me enkele dingen op.

Om te beginnen het feit dat –als je al eens meer verandert van werk zoals ik dat de laatste jaren eerder toevallig deed– je geest daar een zekere flexibiliteit in verwerft. Je voelt je al niet meer zo ongemakkelijk als nieuwkomer. Je vreest niet meer dat het nooit goed komt als je een waanzinnige hoop rommel onder je armen geschoven krijgt zonder duidelijke klassementen, met deadlines om u tegen te zeggen. U. Je pikt al sneller in op het informele circuit van informatie dat zoveel belangrijker is dan de dingen die je bereiken tijdens officiële gesprekken en via je inbox. En zo nog wel wat zaken.

Daarnaast viel me op dat een hoop dingen (eerder toevallig) gelijklopend waren: Zelfde GSM, zelfde laptop, zelfde wagen, bijna zelfde loon en voorwaarden. Anders zijn: het gebouw waar ik werk (geen verbetering jammer genoeg), mijn bureau (idem dito), de refter (er is hier geeneens een bedrijfsrestaurant, zelfs geen microgolf om iets op te warmen), de collega’s (we gaan hier nog wat over zwijgen of de kermis begint), en de afstand tot het werk (driewerf een luidkeels hoera: HOERA! HOERA! HOERA’). Dat laatste niet te verwarren met kreten op Dranouterse weiden tijdens het festivalseizoen, maar wel een enorme dagelijkse vreugde: 20 minuten rijden in plaats van iets tussen minimum 1 uur 20 minuten en maximum 4 uur en 10 minuten. Er blijft toch al eens wat meer tijd over om te leven (of toch om rustig te kunnen overwerken, wat eerlijk toegegeven eerder de realiteit is). Dat is ook wel weer wat anders bij vorige job. Op de mij toegemeten dagelijkse 8 uur krijg ik absoluut mijn werk niet klaar. Nogal vaak zijn het er 12 (met een half uurtje middagpauze, dat wel!). De bedoeling is om dat nog wat terug te dringen, maar het ziet er bijzonder heftig uit momenteel. En ik raak nog aan geen kanten klaar. Enfin, alles wordt beter.
Ooit.
Hoop ik…