Er is geen groots plan. Wel een grootse gedachte. En een centraal punt dat onderzoekt hoe je als individu of organisatie het beste  je steentje kan bijdragen. Ik vind het mooi. Zonder teveel wijzende vingertjes. Bekijk alvast hun video:

Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Een mens doet al eens wat tot meerder eer en glorie van zichzelf. Een citroensapkuur bijvoorbeeld. De citroensapkuur is een vorm van vasten, iets wat vrijwel alle culturen en religies kennen als een manier om het inwendige te reinigen, in balans te komen, weerstand tegen ziekten te verhogen en discipline te bouwen. Wanneer dieren zich fysiek niet in orde voelen, stoppen ze met eten. Ook bij kleine kinderen is dat instinct nog aanwezig. Het is een natuurlijk verschijnsel; door de spijsverteringsorganen te laten rusten, kan het lichaam alle energie richten op de bestrijding van ziektes.

Het recept:

2 liter water

200 ml pure ahornsiroop C+ (ivm hoge mineraalgehalte)

200 ml vers geperst citroensap

mespuntje cayennepeper

 

10 dagen elke dag deze twee liter opdrinken aangevuld met water of kruidenthee (en niets anders natuurlijk)

Je krijgt dus elke dag nog zo’n 600 calorieën binnen (voornamelijk uit de ahornsiroop). Wat een stuk minder is dan de 1800 of wat die ik normaal zou eten, maar vreemd genoeg heb je niet echt veel honger tijdens deze kuur. Zin om iets lekkers te eten dan weer wel. Hoewel de sterkte ook wel is dat je enkel dat sap mag drinken. De drempel is dan veel groter om toch nog een extra boterhammetje, een stuk kaas of wat chips te eten. Niets is niets – dat is vrij duidelijk. En eenmaal begonnen wil je dan ook liefst doorzetten.

De citroensapkuur werd ontwikkeld door Stanley Burroughs uit Hawaï. Reinigen met de Citroensapkuur is niet alleen eenvoudig, maar ook verrassend effectief: in een zeer korte periode wordt je hele lichaam grondig gereinigd. Dit alles lees ik toch op het internet en ik hoop er het beste van. Ik leer ook dat je de citroensapkuur niet mag doen als je een citrusallergie hebt: welwel, kijk eens aan!

 Waarom zo’n kuur doen? Ook hier brengt het internet raad en uitleg:

Na de reiniging zult u merken dat uw lichaam vraagt om een gezonde, zuivere levenswijze. U zult beter aan kunnen voelen wat goed voor u is en wat niet. Uw zintuigen zijn verfijnd en beter ontwikkeld. Uw algehele conditie is sterk verbeterd. Uiterlijk ziet u dat vooral aan huid en haren. Daarnaast ervaart u een gevoel van positiviteit en fitheid.

Naast het leveren van een serieuze lading vitamine C stimuleert citroensap ook de omzetting van proteïnen, vetten en koolhydraten hetgeen resulteert in een versnelde reductie van overbodige vetafzettingen. Vandaar ook de uitstekende resultaten van de citroensapkuur als vermageringsmethode en het feit dat mensen zich vooral na de kuur zo prettig en energiek voelen. Een fijne bijwerking van deze kuur (al heeft dit dieet me de vorige twee keer dat ik ze volgde niet echt veel vermagerd – hoewel ik zeker genoeg lichaamsvet op voorraad heb).

Zelf volg ik de kuur omdat ik wel geloof in een tijdje vasten nu en dan.” Crap in crap out” wordt wel gezegd, en af en toe doe ik daar mijn deel in. Een weekje sapvasten kan dan geen kwaad. Al na een dag of twee voel je je een stuk frisser. Het is trouwens altijd fijn om te merken dat je veel scherper bent in je zijn als je af en toe wat honger hebt. Veel zin heeft een mens daar niet in, maar het kan wel een fijn gevoel zijn als het toch zover is.

Ik voel het zelf sterk in wat de traditionele oosterese geneeskunst als” leveruitingen” zou noemen. Wat verdraagzamer naar mensen, minder snel geïrriteerd, wat gezonde dynamiek in mijn lijf. En een kilootje minder is ook steeds welkom natuurlijk!

 Uitgebreide(NL)  informatie kan je hier vinden.

Door zeer fijne wendingen van het lot bevond ik me enige dagen gelden in de Mobistarshop in Kuurne Ringshopping. Vraag me niet hoe ik daar terechtkwam, wel wat ik er ging doen. Informeren naar een Iphone met name. Ooit had ik een Mobistar postpaid abonnement, maar heden ben ik al enige jaren tevreden klant van Base. Niet naar de zin van de Mobistarmannen (en vrouw).

Ik weet ook niet precies hoe dat komt, maar in die telefoonshops kan je maar moeilijk ontsnappen aan van die gladde Ronnies als verkoper. Zo een beetje een kruising tussen een onverkwikkelijk glimlachende malafide tweedehandsautoverkoper en een opgeschoten ingeneursstudent met babyface en melksnor. Een dodelijke cocktail van grenzenloze eigendunk en gladjanuspraat met een moeilijk serieus te nemen uiterlijk. Vaak ook met een van vader geleend kostuumjasje dat triestig over hun schriele lijfje is gedrapeerd en een lelijke das die “SLA MIJ!” schreeuwt.

Ik heb best al veel fijne en te vertrouwen telefoonverkopers gesproken die me ook goed geholpen hebben, maar zoals je kan raden was er in de shopping mall zo’n meewarige paling aan het werk. Nadat zo een gastje mijn moeder bijna een 70-euro-per-maand telecomabonnement kon laten tekenen terwijl ze enkel 7 euro wilde bijvullen op haar prepaid kaart (ook bij Mobistar trouwens), ware het niet dat ik in de achtergrond rondscharrelde in de winkel en het enigszins verdacht vond dat ze plots een overeenkomst moest handtekenen om 7 euro op haar tegoed te plaatsen ben ik dus extra op mijn hoede. Ik geef ook toe dat ik er wellicht wat verneukbaar uitzag met mijn niet geschoren vermoeide gezicht en vooral mijn muzikale das -aandenken aan kerstmis en een vreugde voor de kinders- om de hals. Maar daarom moeten ze het nog niet proberen.

Om een lang wordend verhaal enigszins in te korten: volgens die pipo moest en zou ik een Mobistar-abonnement nemen bij een Iphone.  Anders zou de telefoon 1) niet werken, 2) niet geactiveerd kunnen worden, 3) gegarandeerd problemen geven en 4) me jaarlijks honderden euro’s extra kosten bezorgen, want de Iphone zou met zijn eigen willetje alles saboteren. Tenzij ik minimaal 30 euro per maand ophoestte voor hun Iphone-bundels.

Tegen mijn beter weten in begon ik daar toch een beetje te zweten. Gedorie, misschien had ik het allemaal wel verkeerd opgezocht, of waren de regels veranderd. Ik ga wat in disussie en zeg dat ik meerdere mensen ken die een Iphone hebben zonder Mobistar. En dat hun telefoon wél werkt, zonder extra kosten. Kon niet zijn, dan hadden ze zeker een extra abonnenment dat nog veel duurder was en logen ze tegen mij. Ook mijn argument dat ik de 3G-diensten in eerste instantie niet ging gebruiken, maar de Iphone als (nogal dure) telefoon ging gebruiken met fantasische mogelijkheden over mijn wifi-netwerk thuis en kantoor en niet noodzakelijk in de auto wilde internetten stuitte op onbegrip. Want (dixit PJ van de Mobistarshop van Kuurne Shopping center) enkel grote onnozelaars kochten een Iphone om er mee te telefoneren. Kwam waarschijnlijk net terug van een cursus “omgaan met klanten, de basis“. Werken over wireless netwerken zonder 3G-abonnement zou onmogelijk zijn.  Het toestel zou toch, achter mijn rug, elke 5 minuten contact maken met een 3G-netwerk en me zo dus honderden euro per jaar kosten aan extra’s.

Het kereltje begon me zo mateloos te irriteren dat ik de winkel schielijk verliet. Meteen een paar mensen opgebeld die dus wel een Iphone hebben zonder 3G-pack van Mobistar (noch van Proximus/Base). Geen vuiltje aan de lucht. De Iphone zal wel proberen om te connecteren met netwerken (bijvoorbeeld een hotspot van een bibliotheek of café of je netwerk thuis) wat me logisch en zelfs wenselijk lijkt want daartoe is het toestel ontwikkeld, maar als je 3G niet activeert gaat het ding ook niet uit zichzelf op 3G-netwerken. (Ik dacht trouwens dat Base geeneens een 3G-netwerk heeft, dus ik zou niet weten waar het ding zou connecteren). Voor de zekerheid ook nog even geconsulteerd met een verkoper van een andere winkel en mijn vermoeden bleek juist: de gladjanus van de Mobistarwinkel probeerde mij er dubbel en dik op te leggen (en ze hadden daar al meerdere weggelopen klanten over de vloer gekregen). Niet alleen mist hij daardoor een verkoop van een duur toestel (ik vermoed dat ze daar ook targets voor verkoop opgelegd krijgen), maar pist hij me ook serieus tegen de benen. En ik houd niet van urine op mijn benen, en al helemaal niet die van iemand anders.

Ik ben dus nog even terug geweest naar het jonk (helaas voor hem was hij net aan de praat met klanten die ook vragen hadden over de Iphone) verteld dat ik niet gediend was van zijn leugens noch zijn ik-weet-het-toch-wel-beter-zeker techno attitude (één van zijn argumenten was trouwens: ik werk hier in de winkel, dus ik zal het wel beter weten zeker? -*ahem*). Toen hij gebaarde dat hij me niet zag heb ik gevraagd of hij zijn volgende klanten ook in hun gezicht ging voorliegen. Ongemakkelijk om zich heen kijkend zei hij tenslotte: ik ben efkes bezig hier.

Ik had niet veel zin (of tijd) om er verder veel energie aan te besteden, maar als u binnenkort (die mannetjes blijven in mijn ondervinding nooit echt lang ter plaatse) nog naar de Mobistarshop in Kuurne moet: blijf alert!
(voor degelijker advies kan u trouwens steeds terecht bij het ook in dat winkelcentrum gelegen PhoneHouse)

Geen probleem denk je dan, we bellen gewoon even naar het postkantoor in Kortrijk en vragen om het nog wat langer bij te houden, of het bij onze ouders af te leveren. Helaas pindakaas! Je kan niet rechtstreeks bellen naar postkantoren. Je kan enkel spreken met de helpdesk in Brussel die je niet willen doorverbinden met Kortrijk, en die vanuit Brussel ook je probleem niet kunnen/willen oplossen. Oeps…

Als ik dan 1 dag te laat toch speciaal vroeger vertrek van mijn bureau en zo reeds om 17u25 in het aangegeven postkantoor ben wacht me nog meer tandengeknars. Om te beginnen staat er een groep wachtenden voor mij waar de Boomerang in Bellewaerde zelfs op een topdag in volle zomer jaloers op kan zijn. Ik trek een ticketje, want de snelbalie voor afhalen is niet open. Na een dikke twintig minuten wachten (na een kwartier besluiten ze toch hun avondonderonsje te onderbreken en nog een tweede balie te openen), stap ik vol verwachting naar het loket. Volg even mee:

“Ah moa ja, menjirre, dat is wel moa tot histern é!”
“ja maar toen kon ik hier niet zijn, en misschien is er nog niets gebeurd en is het pakje hier nog”
“Tzit verzekers in ergens in de kast, maor der staat ip tot histern, dus ist tot histern”
“uhm,  kan je niet kijken of het hier niet meer is?”
“nink, der stoat ip tot histeren, dus magta nie”
“Ja, wat ik wel jammervond is dat we jullie niet telefonisch konden bereiken om te vragen het nog 1 dagje langer te houden”.
“Ja, kweetet, moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist”.
“In Brussel”.
“Ja, Johnny Thys eit da zelve beslist. Wunder vindn da woak jammer moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist”.
“Maar het is wel niet zo handig…”
“Ja, kweetet menjirre, moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist. Ammewunder zelve willen belln noarn ander kantoor kumme da woak nie”.
“Ah, Johnny Thys”.
“Jaat, Johnny Thys”
“En wat gebeurt er nu met dat pakje?”
“Ze goan dat terugsturen naar den afzender”
“En kan dat niet gestopt worden en terug in circulatie komen”?
“Nint, me kunnn doa nietnt an doen. Da es in Brussel beslist”.
“Dus vertrekt het weer naar Amerika, terwijl het hier nog in de kast ligt, omdat het in Brussel beslist werd? Daar moeten toch uitzonderingen zijn als er op kosten kan bespaard worden”
“Nint, mèn doa niet in te zeggen. Da es in Brussel beslist”.

Een half uur verpild (plus transport) voor een bureaucratische show. Merkelijk gefrustreerd loop ik naar buiten. Correctie: probeer ik naar buiten te lopen. Want de deuren zijn gesloten. Terug naar de kassa (nog eens braaf aanschuiven zit er nu echt niet meer in).

“Ah, ja, me doen de deuren dicht, want anders kommn der hjèllentid nieuwe hastn binn!”
“Jullie zijn toch open tot 18u?”
“Jammaja, anders moetn me nog langer werkn”
“Zeg dan gewoon dat je open bent tot 17u45 en werk af tot 18u”
“”Tja, tis azzo. Da es in Brussel beslist, we kunn da niet an doen”.
“En mag ik dan alsjeblief naar buiten?”
“Ge goat een bitje moetn wachtn. We doen de deurn dicht en latn de mensn ma butn per tiene! ”
“Dat meen je niet!”
“jaja, ge goat moetn wachtn wi”
“AAARRRGGHHH!!”

Dus nog bijna tien minuten wachten tot we met 10 waren (want zo snel werken ze nu ook weer niet) eer we er uit mochten. Dat er in die wachtperiode 3 keer iemand van het personeel tot bij ons kwam om door de glazen deur naar buiten te roepen dat het gesloten was (ondanks de geafficheerde openingsuren) zonder de deuren voor ons te willen opendoen getuigt volgens mij van kwade wil. Of ongekende stompzinigheid. Weet ik veel, het zal wel weer in Brussel beslist zijn. Door Johnny Thys persoonlijk…

Dikwerf schaamte op de post!

Hoewel veel mensen wel een sakkeren op sneeuw (glibberigheid!) houd ik er wel van. Voorzichtig met de fiets over gladde plekken glippen, met warme en stevige bergschoenen wandelen over de zachtjes knirpende sneeuw of met de auto vrolijk slippend naar het werk. OK, het duurt dubbel zo lang om er te raken als er maar 1 rijvak vrij is op de autostrade en iedereen plots maar 40 per uur meer rijdt alsof een onzichtbare hand hun gaspedaal tegenhoudt, maar je hebt wel het plezier om alle ietwat scherpere bochten (traag) met de handrem te nemen. Omdat je anders toch niet in die bocht raakt en je wielen gewoon snel doorslippend de andere kant opgaan.

Elk jaar als het begint te sneeuwen neem ik snel mijn auto om ‘s avonds in alle stilte, als iedereen voor de buis hangt, nog een klein toertje te maken in de stad. Op zoek naar door de zoutstrooiers vergeten punten en bochten. De ABS in gang laten schieten. Diverse uitwijkmanoeuvres uitproberen. Kijken hoe ik het snelst tot stilstand of het makkelijkst door een bocht geraak. Met in het achterhoofd de lessen van de rijvaardigheidsstages die ik volgde. Beter oefenen in een rustige gecontroleerde omgeving dan plots moeten remmen voor een obstakel en niet instictmatig weten wat je moet doen. Paniek is de slechtste chauffeur. Maar de meeste mensen verklaren me zot dat ik buitenkom op zo’n dagen. Je zou net moeten thuisblijven in je warme nest. Zodat je extra kan panikeren als er echt iets gebeurt.

Veel zwemmen in het mooiste bad van West-Vlaanderen België

Rein speelt Winnetou

Ilie verkent het Pajottenland per pony

Allerlei heerlijks consumeren bij KoffieQueen en SweetPrince

Lange discussies voeren met dochter Ilie over de diepere semantische lagen in haar verder evoluerende kunstwerkjes

vader en dochter repeteren voor denkbeeldige circus-shows

Ook Reins truukjes met de diabolo worden steeds indrukwekkender

wat opera meepikken (Aida in kasteel Ooidonk)

Nog nooit zoveel plezier gehad met Ikea-kasten als in september (en er ook nog nooit zoveel ineengestoken)

Dit jaar viel ons ook op (niet zo verwonderlijk gezien de titel van dit stukje) de nieuwe Kortrijkse Parel Dell’Anno. Hoewel Leen en ik niet zo erg veel volgen op tv, hebben we toch ongeveer alle afleveringen van “Mijn Restaurant” gezien. (meestal in uitgesteld relais via de DVD-recorder). En meteen fan van dat Knokse nijdig baaske met de gouden papillen en zijn bevallige gastdame.

Na eerdere deerlijk mislukte pogingen om er te eten (reservaties en familieconnecties ten spijt) liep ik er tijdens het verlof eens binnen. Er waren wat aanpassingswerken aan de hand, en hoewel het restaurant gesloten was vond ik toch nog met enig geluk de man met de boekingsagenda. Na mijn vriendelijke smeekbede werd “volzet” een spatie naar beneden geschoven en konden er nog 4 gelukkige mensen bij.

De bewuste zondag verschenen we klokslag acht uur in trouwkledij (en zichtbaar zeer hongerig) aan de deuren van de oude dekenij te Kortrijk.

Niet veel later zaten we gezellig aan een tafeltje voor vier, met een glaasje prosecco de kaart te bestuderen en te wachten op het wachthapje. Die studie viel geweldig mee, want je kon enkel het menu kiezen, met telkens 2 opties.

Zelf ging ik voor de tonijn, de snoekbaars en de rossini. Met aangepaste wijnen.

Intussen bestudeerden we de ietwat ‘lekker fijn huiselijk CASA-achtige’ opstelling met olie en zo.

Ons verwonderend over het hoe en waarom van het frietzakje, kregen we tegen de tijd dat onze aperitief op was het verwachte hapje:

Mijn jeugdig maar sterk door passages van Hegels rechtsfilosofie getormenteerd geheugen is hier wat vaag geworden. In het bekertje rechts zaten erg lekkere noordzeegarnaaltjes (ik schuif garnalen normaalgezien meteen opzij), met iets kruimeligs bij en een sorbetje van komkommer (yummie!). Links zult u het net als ik visueel moeten puzzelen: een koekje met een lekkere  carpaccio van mozarella met zongedrooge tomaat en basilicum. Vlot naar binnen allemaal; en de smaaknieuwsgierigheid gewekt!

Tijd voor het voorgerecht.

Ik neem over uit het menu: Atlantische tonijn met langoustine ‘Guilvinec’ (appel / jonge spinazie / limoen / courgette / selder). Mannekens was dit lekker! De tonijn was prima met die spinzieblaadjes, maar de echte ster was die langoustinebereiding rechts. Begeleid met een fijn wit wijntje waarvan ik door afwezigheid van de fles op tafel geen foto heb, maar die me vrolijk verraste met  mij onbekende druivenrassen met een frissig en licht koppig keitjes-smaakje.

Intussen zijn we al een tijdje in de avond gevorderd. Net als indertijd in de serie is het eten uitmuntend, maar moet de hongerige vierder wel even kunnen wachten op het volgende hapje. Maar geen kwaad woord: we hadden immers alle tijd van de wereld en konden zo ongeremd filosoferen over het leven (behalve de rechtsfilosofie van Hegel, want daar ben ik toch flink wat van vergeten). Ondertussen schenkt de immer sympathiek lachende Brecht ons zonder veel terughoudendheid af en toe wijn bij. Moeten wachten op de keuken kan zo zijn voordelen hebben.

Wat verder zorgt een schijnbaar zatte vrouw voor wat hilariteit en afwisseling. Lallend en roepend zit ze op een barkruk aan het onthaal joviaal te doen en weigert het pand te verlaten, ook al heeft ze geen enkel plan om er iets te eten. Gaëlle, die speciaal voor ons haar examenvoorbereidingen met een avond onderbreekt, krijgt het zwaar te verduren. Sympathiek inspreken op de in opvallende kleuren gehulde licht-obese vrouw werkt niet echt als gehoopt. Zeker niet wanneer die laatste met een doffe plop op de grond kletst en daar snikkend blijft zitten. Haar man probeert de farce nog enkele keren te ontmijnen, maar zelfs als hij met hun twee kindjes binnenkomt om met een emotionele smeekbede haar naar buiten te lokken, krijgt hij zo te horen een leeg glas naar zijn hoofd. Ik houd wel van moeders die hun kinderen het goede voorbeeld geven wat betreft niet opgeven in het leven en gaan voor wat je wil. De scène eindigt een klein uurtje later met twee politieagenten met kogelvrij jasje die de dame willens nillens buitenwerken. Een zucht van verlichting gaat door het restaurant.

En zo zijn wij bij onze main course aanbeland: Snoekbaars ‘Ijsselmeer’ met dooierzwam, kappers, selder en risotto. (Twee tafelgenoten genoten van een kipje, maar daar is geen fotomateriaal van, enkel smakkende appreciatie).

Ook hierbij kan ik niet anders dan een krachtige ovatie geven. Peter Goossens zou onder meer blij zijn met de perfecte cuisson, structuurcontrasten en smaakassociaties. Heerlijk hapje, alweer begeleid door een mij onbekende maar daarom absoluut niet onbeminde witte wijn. (De rechterbovenhoek van mijn bord ziet er op de foto een klein beetje uit alsof projectielspuwend lid van het keukenpersoneel het al eens had opgegeten, maar in het echt was die associatie een stuk minder present).

Zo gaan we langzaam door naar middernacht en ons dessert: ik nam de Rossini met peer, ravioli en raketsla. Niet meteen een zoetig afsluitertje, maar wat een smaakbom! Een Italiaanse blauwaderkaas met ook nog eens rucola, dat kon niet missen in een heftig smaakpalet. Jawadde…

Sommige mensen waren niet voor zo’n spitante afsluiter te vinden en laafden zich aan de wijngaardperzik met amandelen en ander lekkers. Ook dat ging er (hier zelf letterlijk) zoetjes in.

Tijd dus om mijn visakaart de schrik om het hart te jagen en onderweg naar de deur nog snel een fotootje te maken met radioster Michaël, tv-ster Brecht en liefdesster Leen.

Niet zoveel later eindigde een fijne avond op de sympathieke Vlasmarkt met een straf warm brouwsel van Bar Oscar en een gezellige wandeling door de warme avond huiswaarts.

Dell’Anno: ge moet dat zeker eens proberen!

Zwaar gesmaakt! Ik ben steeds te vinden voor dit soort van mixes van country, rockabilly/bluegrass/motörhead/…
Doet me wat melancholisch terugdenken aan onze phychobilly minnende Han; ooit onze drummer bij The Specs. En wie zie ik daar plots vanuit de bar met een stel pinten naar de eerste rij afzakken? Han hemzelven. Even twijfel ik of het wel Han is. Maar zijn zwarte jas met op de achtergrond een grote foto van Elvis met daaronder “Elvis – World Tour 2007″ nemen alle twijfel weg. Dit is de kerel waar ik zoveel fijne momenten mee beleefde in zijn tot leefruimte/repetitiekot omgebouwde stacaravan in de tuin. Glorietijden waar ik eens wat meer over moet neerpennen, maar heden volstaat mijn vreugde hem te hebben teruggevonden!

Specs - met Han Verlinde op drums - ergens eind jaren 80