Een van de dingen die me sterk opvielen toen ik in China was, was de gezellige attitude tegenover roken. Iedereen lijkt overal te roken. Sigaretten uitdelen is een vorm van beleefdheid. Zonder dat is het moeilijk contacten te leggen. De gewoonte viel me nog het meest op toen we daar een dokter bezochten. Het eerste wat de man deed was ons een sigaret aanbieden. Ik zie dat in Europa nog niet zo snel gebeuren.

Nu gaan ze daar -in het licht van de huidige economische malaise- nog een stapje verder in.Het district Gong’an in de Chinese provincie Hubei heeft zijn ambtenaren opgedragen jaarlijks 230.000 pakjes sigaretten op te roken die in de provincie zijn geproduceerd. Departementen die hun doelen niet halen, worden beboet. Zo willen ze de lokale economie door middel van verhoogde accijnsrechten weer wat opkrikken.

Mooi perspectief is dit:  hoewel de iPhone in de pers meer aandacht krijgt dan welke andere mobiele telefoon, heeft de iPhone eigenlijk slechts een marktaandeel van 1,5%.  Soms zou een mens denken dat drie vierde van de mensen een iphone gebruiken. Dat is dus duidelijk niet zo (vaak omwille van de verplichte koppelverkoop met netwerkoperators).  De enige plaats waar een grote meerderheid een iphone heeft zijn blitse marketingcongressen. Wat je daar ziet aan gadgets, dat houd je soms niet voor mogelijk.

foto joris van molle

Gisterenavond even snel over en weer geweest naar Demorock op ‘Hoge in Kortrijk. Daar was een battle van 3 plaatselijke bands voorzien, waarvan de winnaar 500 euro kreeg (vroeger placht dit een ticket te zijn richting opnamestudio – maar stijgende kosten schijnen daar anders over te denken). Die winnaar bleek Captain Compost.

Ik was deze keer voornamelijk afgezakt om even de jongens van Freaky Age te monsteren. Had ze ooit gevraagd om te komen spelen op De Manager van het Jaar, maar ze zagen dat toen niet helemaal zitten. Streetcred en zo…

In het PHTI kwamen ze blijkbaar wel met plezier langs. Er was eigenlijk zielig weinig volk voor zo’n -toch wel al grote- groep. Ik gok een man of honderd. Maar dat was het ergste niet. Diezelfde honderd man waren daar blijkbaar voor een mij verder onbekende reden die niet zoveel met muziek leek te maken te hebben. De helft stond met zijn rug naar het podium tijdens alle optredens. Beetje pinten drinken en wat praten met de buddies. Beetje receptiesfeer op een ontspoorde trouw waar iemand probeert te speechen en niemand luistert.

Maar daar lieten de mannen van Freaky Age zich allerminst door afschrikken. Vanaf de eerste seconde strak in het ritme, prachtig op elkaar ingespeeld en met vol enthousiasme alles gevend. Zo’n band, een mens zou daar heimelijk jaloers van worden. 18 jaar intussen, al een beetje overal gestaan waar een band kan staan in België. Nog een heel leven voor zicht. Muzikaal stevig in hun botten. Geen pretentie.

Strak viertal, echt waar!

Laatst strandde ik op de site van Plurk.com. Web2.0 dinges met chronologische overzichten van tweetachtige berichten. Standaard springt dat op Nederlands als taal. Wellicht vertaald met een internetvertaalmachine (behalve de titel – die blijft gewoon in Engels staan).

Geniet even mee van dit het fantazzisch stukske er tekst waar vond mij op de hun site:

What is Plurk?

Naamwoord. plurk (plüer-kh)- Een naar waarheid snazzy locatie dat jullie staat naar de vitrine de evenementen toe dat uw leven grimeren in appetijtelijk verteerbare brokstukken. Laagte in het vet, 5 calorieën per het bedienen, echter klos vol met goedheid.

Precedent gebruik: ‘Gee-Navigatiesysteem golly, mijn kinderen zijn plurking alle etmaal lang, welk moet beginnen een moeder?’

Waarom hen maken, natuurlijk vast! Ja, Plurk is voor allemaal. Wij hebben genomen de tijd, de complexiteit, en het diepe zelfonderzoek hoefde buiten bloggend.

Deze is van niet Billy blog van Q. Poindexter, niet, niet. Ter vervanging, Plurk is een gemakkelijke weg naar de kroniek en delen de dingen jullie doen, de weg jullie voelen zich, en alle andere dingen hiertussen dat uw leven grimeren, met het volk dichtbij jullie. Het is direct gestreeld worden, directe zelve-bevrediging, moment grootheid, terstond JULLIE. Deel uw leven wapperen, levensecht uw leven!

Ik heb uiteindelijk de Engelse versie opgezocht om te weten waar dit over ging. (al moet je eigenlijk een voorbeeld zien om het echt door te hebben, maar soit). Waarlijke directe zelve-bevrediging voor de ziel. Maar dikke pleurk voor mijn taalpapillen!

Update: ik dacht, ik stuur ze een propere tekst, zodat ze niemand wegjagen. Daar zijn ze blij mee zegt het contactformulier:

Gekregen iets op uw geest? Wij lurve terugkoppeling van allemaal Plurkers, hetzij nakomeling of oud, klein of groot, of blauw of purper. Suggesties, commentaar, concerns, of nog iets op uw geest, geven ons een kreet!

Ken je dat, zo van die beelden van hongerige mensen die zo snel mogelijk hun eten in hun mond proppen? Ik schets even het kader: we zitten halverwege een film en één of andere ongelukkige heeft honger. Veel honger, want na een schipbreuk / opsluiting / vervolging (schrap wat niet past) heeft hij/zij al een poosje niets te bikken gehad. Meestal zien we nu ook sfeerscheppende en karakteruitdiepende té dik aangebrachte laag schmink die ellende en verwaarlozing dik in de verf moeten zetten. Desgevallend aangevuld met lange rafelige fake baarden en verwilderd haar. Het is meestal ook een beetje donker. Misschien een flakkering kaarslicht of een flikkerende tl-lamp in een uitgewoond huis…

Hoera: de ongelukkige heeft eten gevonden/gekregen. Nu volgt altijd een variatie op volgende beeld. Om het gevoel van uithongering extra te benadrukken begint de persoon in kwestie nu zo snel mogelijk het voorradige eten in zijn mond te proppen en zonder veel kauwen in te slikken. Nogal vaak met de grauwe handen uit een geïmproviseerde houten kom. En met het nodige gemors en gesmak.

Ik word daar altijd ongemakkelijk van. Niet omdat ik geen hongerige mensen verdraag, of propere tafelmanier verwacht van mensen die ik niet ken. Vooral omdat ik dat een ridicuul beeld vind. Dat is volgens mij een soort ready-made beeldtaal voor honger, net zoals de slimme slechterik in B-films bijna altijd schaak speelt om te laten blijken hoe slim hij wel is en sigaren rookt (geknipt met protserige sigarenknipper) om cultivatie uit te stralen. Ik zie absoluut geen reden om zo snel mogelijk die kom uit te fretten. Stel dat die mens in die film achtervolgd wordt door een roedel flink uit de kluiten gewassen wolven in een Siberisch bos en met 8 seconden voorsprong een lekkere gebraden hindebout vindt aan een verlaten vuur, dan zou ik het nog geloven als hij zo snel mogelijk zijn mond en zakken volpropt alvorens schielijk zijn weg te vervolgen. Of als hij in een Zimbabwaanse gevangenis in een cel zit met 70 Afrikaanse bodybuildende gangsters, waar 1 trog voorzien is waar iedereen kan uit eten. OK, dan je je dan moet haasten om iets van de brokken mee te grissen, dan kan ik verstaan.

Maar wat zitten al die schipbreukelingen / opgeslotenen / vervolgden op hun eentje alleentje te schrokken alsof er een bende Zimbabwaanse wolven achter hen aan zit in een Siberische gevangenis? Zever zeg ik u. Niet alleen zouden ze hun maag kapothelpen met dat geschrok, er is geen enkele reden om zo snel te eten. Behalve een gehoopte extra miserabele dimensie voor de regisseur. Knippen die handel.

Normaal overdenk ik dit soort dingen enkel snel als ik weer eens zo’n film zie, en houd ik mijn mening voor mij (en mijn vrouw die er ook niet aan ontsnapt, gezien we meestal samen kijken). Maar vorige week las ik in De Standaard het artikel over “Gevangenissen als concentratiekampen”. In Zimbabwaanse gevangenissen inderdaad. (Zonder wolven).

Een man staan met ontbloot bovenlijf in de tuin van een gevangenis, zijn ribben zijn zo te tellen. Uitgemergelde gevangenen zitten in cellen die alleen uitgerust zijn met dunne matrassen en lakens. Het ‘menu’ is herleid tot een kom maïspap per dag, die de gevangenen traag opeten – alsof ze te uitgeput zijn om het voedsel naar hun mond te brengen.

Dat trekt er al meer op. Als je waarlijk uitgeteerd bent door de honger denk ik niet dat je je bekommert om de snelheid waarmee je je eten in je mond brengt (nog steeds abstractie makend van wolven en bodybuildende gangsters). Wellicht eerder om de efficiëntie. Geen spatter maïspap verloren laten gaan is dan de boodschap. Maar huur een film over een Zimbabwaanse gevangenis en je ziet gegarandeerd een eenzame gevangene die na een hele dag lusteloos wachten in zijn ondergekakte cel plots kwiek opveert als met een kom maïspap brengt en die als een spreekwoordelijke wolf rechtstreeks in zijn keelgat ramt zodat hij daarna weer lekker 24 uur lamlendig kan wachten op de volgende pot eten. Maar de documentaire in Zimbabwe is gefilmd door verborgen camera’s door de gevangenen zelf. Het leven zoals het is.

Zo, blij dat dit even gelucht is…

Vorige week las ik ergens dat Twitter je brein snel zou verouderen. Dat belooft voor onze maatschappij. Gezien de groeicijfers van Twitter (in maart alleen al 130% groei!) dan zitten we binnen een paar jaar met een bende senielen op het internet.

Het blijkt dat Twitter het brein van mensen versneld doet verouderen. Ons brein zou niet gebouwd zijn om vele korte informatieve berichten te verwerken. Het lezen van een serie tweets kost, onder andere door de samengeperste informatie, vele malen meer informatie en breinkracht dan het lezen van een boek met evenveel woorden. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Op mijn bureau ben ik ook liever bezig met 1 groot dossier dan, zoals meestal, 189 kleine dossiers waar je overal op moet reageren met nog beperkte informatie. De hele tijd op en neer springen veroudert mijn brein ook een beetje vrees ik.

Fervente Twitteraars zouden trouwens ook emotieloos worden. Er passeert van alles onder je neus, maar eigenlijk heb je geen tijd meer om er nog mee bezig te zijn. Dus ontstaat er een soort van emotionele onthecting. Mensen hebben tijd nodig om te reageren op tweets van anderen. Maar gezien de hoeveelheid informatie, en de verwachtte snelheid van antwoord kan dat eigenlijk niet meer. Korte knip uit een onderzoek van de University of Southern California:

For some kinds of thought, especially moral decision-making about other people’s social and psychological situations, we need to allow for adequate time and reflection. The study raises questions about the emotional cost–particularly for the developing brain–of heavy reliance on a rapid stream of news snippets obtained through television, online feeds or social networks such as Twitter… If things are happening too fast, you may not ever fully experience emotions about other people’s psychological states and that would have implications for your morality

Dat ziet er goed uit!

(natuurlijk heeft ook webzucth een twitterstream. Je kan mijn groeiende dementia volgen per www.twitter.com/webzucht)

Dit weekend op uitnodiging van de onverantwoord interessante krant De Standaard gaan genieten van Afrika! Afrika!

Het waren daar meteen Afrikaanse temperaturen in die tent op Turn en Taxis. Gelukkig hadden we nog een berlijnse bol kunnen bemachtigen op het brunchbuffet, zodat we zonder al te grote honger de show konden bekijken.

En show werd gegeven. Tientallen zwarte medemensen gaven het beste van zichzelf voor een volle tent gegadigden. Gelukkig probeerde de organisatie niet al te politiek correct te zijn, zodat we zowel moderne breakdancende zwarte gangstertjes met basketbal als traditionele stamhoofden in strooien rok de revue passeerden. Heerlijke slangenmensen die de meest waanzinnige kronkelingen en onmogelijke stretches uitvoerden. Torens van acrobatische troepen, die soms vierhoog op elkaars schouders stonden zonder verdere steun. Ritmische dansen en straffe muziek. Het was daar goed in Afrikaans Brussel!

Gelukkig was het over de middag ingepland, anders had ik ’s avonds zeker niet kunnen slapen van die sexy kontschuddende negerinnetjes met een uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen.

U.

Video voor zij die geen ticket hadden:

Trailer van de show:

En het kunstje met de tennisracket:

Een beetje toevallig loop ik hier tegen een artikeltje van het nieuwsblad aan (op zoek naar die hamburgerbar in Gent – iemand een idee?). Daar zie ik dat de uitbater van een hamburgerkraam op de Gentse Feesten 42.000 euro betaalt om daar op de Korenmarkt te mogen staan met zijn burgers. Que? dat is dus 4.200 euro per dag of zo. Ge moet daar nogal wat hamburgers voor verkopen zou ik denken. Ik weet niet zo goed wat een burger mag kosten aan zo’n kraam. Een euro of 5? zou je daar dan 2 euro aan kunnen verdienen? Wie weet. Maar dan moet je nog 2.100 hamburgers verkopen om gewoon uit de kosten te raken. Maar om winst te maken moet je dan al bv 5.000 burgers verkopen. Uh? Als je dan van 11u tot 3u ‘s nachts braadt, dan moet je per uur nog 333 hamburgers verkopen; of 5 per minuut.
Hoe gaat dat eigenlijk?
Hmmm…

Ik ben zelf niet zo’n fan van de MCDonalds keten (en hun burgers) maar zie toch met enige interesse uit naar de nieuwe burger: de M, die gelanceerd wordt op 1 april.
Met een groei van 8,5 procent vorig jaar en meer den 30 miljoen bezoekers wist de fastfoodketen de crisis goed te ontwijken. Maar toch werken ze zo te zien aan hun imago van pure fastfood. Er zijn plannen voor eerlijke koffie en gebruik van groene energie; het interieur wordt aangepast van “hap-en-schrok” richting degelijk en gezellig, want mensen blijven steeds langer zitten in de restaurants van de keten.

Ook de producten veranderen een beetje. Nadruk ligt op traditionele ingrediënten en kwaliteit. Zo wordt de M een rundsburger in een ciabatta-broodje met sla, tomaat en een plakje kaas. Maar zonder saus, terug naar de pure smaak van de ingrediënten.

Ik kan me daar in theorie goed in vinden. Die sausen smaken voor mij toch te vaak wat chemisch en overweldigen heel vaak de smaak van vlees en groetjes (ook bij de Quick trouwens). Het heeft me trouwens altijd verwonderd dat je in België niet meer degelijke burgerrestaurants vindt. Wie in de States al burgers at weet welke rijkdom we missen met de fletse burgers en vernukkelde burgers die hier aan de lopende band worden uitgespuwd door fastfoodrestaurants. Ooit at ik in Gent in een soort van burgerbar een heerlijke burger die daar op bestelling werd gemaakt. Maar helaas ben ik het adres daarvan wat kwijt.

Eerst even zien wat het geeft. De enige burgers van Mc Donald die ik totnogtoe redelijk vond voor hun prijs waren de burgers in Leuven als student. Waar je toen voor 20 frank (een halve euro dus) een hamburger kon kopen. De wufte broodjes die er van in de verte nooit zo goed uitzien als op de foto neem ik er dan graag bij…

Nooit naar het nieuws kijken op tv en kranten enkel professioneel op snelheid doorbladeren heeft 1 klein nadeel: je weet zelden dat de klok opschuift voor zomer- of winteruur. Ook dit weekend was weer een beetje van een verrassing. Omdat we in Brussel moesten zijn voor Afrika! Afrika! moesten de kindjes eerst naar hun tijdelijke oppas gebracht. Daar aangekomen blijkt de klok ons een uur te hebben ingehaald. Gelukkig waren we enigszins op tijd vertrokken of we waren hopeloos te laat geweest. Nu misten we enkel de brunch. Een brunch die we toch zouden gemist hebben door redelijk veel volk voor redelijk weinig eten.

Ik weet nooit goed wat ik moet denken van dat zomer- en winteruur. Als je de instellingsproblematiek zou kennen van de klokken op onze oven en microgolf (die tijdens ontbijt en ochtendritueel met de kindjes mijn voornaamste tijdsbakens zijn) dan zou je meteen begrip hebben. Het zal zeker nog een week duren eer ik weer uitgevogeld heb hoe ik die vermaledijde dingen moet instellen. Die ovens zaten in de keuken toen wij het huis kochten, maar handleidingen waren niet inbegrepen. Met het gebruik van een oven kan ik nog goed overweg, maar die klok, dat is een soort van multiknoppencombo dat ik altijd maar vind door dagenlang allerhande vreemde combinaties te drukken. Tot ik plots in het klokmenu ben. Gelukkig zijn gsm, wekkers en klokken vrij makkelijk te verzetten en maakt de dvd-recorder de sprong uit eigen initiatief. Net als de computers.

Nu nog hopen dat de kleine gabbers in huis ook vanzelf de sprong maken. Met vervroegen van de klok valt dat kennelijk nog mee. Nog een geluk, zo heb ik kunnen slapen tot 6u30, anders was het weer 5u30 geweest. Lang leve het zomeruur! (Deze winter zal ik anders piepen – nu maar hopen dat het mannetje tegen dan toch tot rond halfzeven slaapt van nature, ander kan ik rond vier uur opstaan – not!).

En het is natuurlijk lekker lang klaar ’s avonds, dat is ook wel genieten. Als zal ik weer eens de wilde wilg moeten terugsnoeien.

Ha! Restaurant Dell’Anno in Kortrijk is open. Niet alleen is de bouwvergunning voor de Oude Dekenij dan toch goedgekeurd, het ziet er ook schoon uit als ik dat zo bekijk. We zullen eens moeten reserveren één dezer. (Of nog een weekje wachten tot de kok daar wat geroutineerd is in zijn chaotische keuken?) . En wellicht dat ik best meteen een tafel voor 6 reserveer en wat mensen meeneem om de hyperkritische, door vtm slecht opgevoede would-be restaurantcriticaster te spelen. En reserveren onder de naam Goossens. En de helft terugsturen naar de keuken. En ingewikkelde termen gebruiken die ik zelf maar half versta. En ‘t is geeneens ver van huis, we zijn er zo met de fiets of te voet.

Ook de site van Claudio en Gaëlle is online tenandere.

Geweldig! Door de bijgeplaatste beelden en tekst kan je bijna niet anders dan die teksten horen.

Hyped.nl meldt dat Vivek Kundra “Chief Information Officer” wordt van de Verenigde Staten.

Obama heeft er een Chief Information Officer (CIO) bij. Hij wordt verantwoordelijk voor alle informatieverstrekking vanuit de overheid naar buiten. Niemand minder dan Vivek Kundra is benoemd als “federal CIO”. De 34 jarige Kundra wordt alom omschreven als “whizkid”. Eerder was hij CTO voor Washington. Obama heeft speciaal voor Vivek Kundra de positie Federal CIO in het leven geroepen. Hiervoor bestond de positie nog niet. Kundra wordt verantwoordelijk voor alle kanalan waarmee informatie verspreid kan worden, zoals SMS, YouTube, Twitter en natuurlijk telefoon en papier.

Daarnaast zal hij bepalen welke ICT de VS zal kopen: The newly created federal position will operate under the auspices of the White House. Kundra, 34, is expected to oversee how government agencies purchase and use information technology and will be in charge of all federal technology spending. He also will be responsible for making sure agencies’ networks and systems work together and share information while maintaining security and privacy standards.

Zou dat ook niet fijn zijn in ons land? Toont toch een visie op nieuwe media.

Op een dag verscheen er een man in een dorp. Hij liet weten eikels te willen kopen en wilde daar 1 Euro per stuk voor betalen. Omdat er veel eikenbomen in het dorp stonden, begonnen de bewoners snel eikels te verzamelen. De man kocht een week later duizenden eikels voor 1 Euro per stuk. De man verklaarde dat hij een week later zo terugkomen en dan 5 Euro per stuk zou betalen.

En zo geschiedde. De man beloofde bovendien een week later opnieuw te verschijnen en dan zelfs 20 Euro per eikel te betalen. Maar de dorpsbewoners konden geen eikels meer vinden, hoe hard ze ook hun best deden.

Toen verscheen een dag later een andere man in het dorp met een grote zak eikels op zijn rug. De bewoners smeekten of ze de eikels van de man konden kopen. Natuurlijk, kon dit, maar de man vroeg er wel 15 Euro per stuk voor. De dorpsbewoners legden al het spaargeld dat ze hadden bij elkaar en ze kochten de grote zak eikels.

Een week later verscheen de man echter niet meer. Ze waren al hun geld kwijt en het enige wat er achter bleef was een grote zak eikels.
(met dank aan Fons)

Heden lezen we:

Kortrijk - Het openluchtzwembad en het Magdalenazwembad in Kortrijk worden zo goed als zeker beschermde monumenten. Minister van Mechelen had de baden al op een ontwerplijst gezet en nu geeft ook het stadsbestuur een gunstig advies. Wel rekent Kortrijk op wat flexibiliteit bij de bescherming zodat onderhoudswerken ook in de toekomst verder kunnen.

Het openluchtzwembad aan de Abdijkaai in Kortrijk bestaat al meer dan 140 jaar. In de 19de eeuw was het vooral bedoeld om de lichaamshygiëne te verbeteren. Later ontstond hier één van de eerste zwemscholen van Vlaanderen. In 1952 werd het volledig heropgebouwd. De stad juicht een bescherming toe omdat zo een stukje sociale en architecturale geschiedenis bewaard blijft.

Driewerf hoera voor de verdere bescherming van het openluchtzwembad. Mijn lievelingszwembad van de hele wereld. Zonder overdrijven. Zo kunnen we toch zeker zijn dat het nog even openblijft. Als was dat al een beetje zo na al de vernieuwingswerken van de voorbije jaren. Na een tijd van onbestemde angst, nu weer volop genieten van het bad…

Ik meen me nog de donkere herfst te herinneren waarin ik voor het eerst de mean lean fighting machine Mario leerde kennen. Ik vermoed dat ik via BZY het nieuws kreeg dat er een initiatie ninjitsu zou worden georganiseerd in het JOC te Kortrijk. Met een sociale ondertoon. Niet alleen elkaars gezicht vertimmeren, maar ook leren hoe je in het leven staat. Hoe je reageert op dingen die op je afkomen. Vanuit welke realiteit je daar stond. Ik herinner me niet meer helder of het specifiek gericht was op de opgegroeide kroost van kansarmoedegezinnen, maar ik dacht dat er zoiets aan vast hing. In ieder geval waren er genoeg kerels uit de rand van de maatschappij aanwezig op het appel.

Ik was er heengegaan om ervoor te zorgen dat er toch genoeg volk was voor dit initiatief. En natuurlijk vooral omdat vechtsport me altijd al sterk had geïnteresseerd. Zeker aikido en ninjitsu. Functionele vorm, energetisch werken, sport, … De setting was sprekend. Een slecht verlichte zaal in het jeugdontmoetingscentrum met een hardstenen vloer. Een bende randgevallen als medestrijders, waarvan het grootste randgeval de leraar bleek te zijn. Kaalgeschoren kop, ingevallen wangen en uitvallende tanden, intense blik en een rafelig afgewassen zwart jasje. Mario De Groote. Ik voelde me een beetje in een paramilitair opleidingskamp voor probleemjongeren. Gelukkig had ik wat vriendjes meegebracht. (more…)

En zie, heden kan er gestemd worden voor onze inzending.

(en blijkbaar houdt niets u tegen om een keer of honderd te stemmen als ik het goed zie…)

En zie: ik kreeg net een telefoontje van Radio 2 dat ons liedekijn door gaat naar de West-Vlaamse finale. Samen met 3 andere nummers.

Hoera!

Onderzoek aan de University of Westminster (London) bevestigt eerdere berichtgeving van webzucht.

Persoonlijk proefondervindelijk onderzoek maakte van mij niet echt een voorstander van de heteluchtdrogers in sanitaire ruimtes. Die dingen werkten altijd maar half, stondken en maakten vooral meer lawaai dan droge handen. waardoor ik dan toch steeds mijn handen liep af te drogen aan mijn broek of de stoel van een collega…

Een warme stroom mensenlucht die met zachte kracht mijn handen omvat en afdroogt. Kompleet met restjes geur van onverteerde etensresten. Ravioli met pikante tomatensaus.

Vandaag lees ik in de krant : “van alle methodes om na het wassen de handen te drogen, is die met de heteluchtdroger de ongezondste”. er werden 3 opstellingen getest. De gewone heteluchtdroger (die je dus ook overal tegenkomt in wegrestaurants en toiletten te lande – op voorwaarde dat ze al geen ondergepist handdoekje aan een ring hanteren) verhoogde (u leest goed: verHOOGDE) het aantal bacteriën op de vingertoppen met 186 procent, en op de handpalmen met 230 procent. Tsja, daar sta je dan. Je kan beter op je handen plassen en ze droogschudden…

Bij de moderne hogesnelheidsdroger, waarbij lucht aan 600 km/uur over je handen wordt gejaagd, verhoogde het aantal bacteriën op je vingertoppen met 53 procent en op de handpalmen met 9 procent. Niet slecht, maar toch nog altijd vervuilender dan niet je handen drogen (en wassen).

Als ik hevig zwetend even wegloop uit ons met airconditoning constant op 25 graden Celcius gehouden kantoor, dan is het laatste wat ik verlang na een verkwikkende handspoeling wel een machine die onder het produceren van een oorverdovend lawaai hete lucht over mijn handen spuwt.

Enkel bij de methode waarbij de testpersonen hun handen droogden aan papieren handdoekjes, zakte het aantal bacterën. Het slechte resultaat van de heteluchtmachinerie zit voornamelijk in het feit dat ze de warme lucht aanzuigen uit de toiletruimte, waar de bacteriën natuurlijk al vrij spel hebben. Daarom worden die blazers ook niet gebruitk in ziekenhuizen en woon- en zorgcentra. De doekjes zijn natuurlijk niet zo fluks voor het milieu

(de quotes komen uit de geciteerde webzuchttekst van 2002)

Wegens korte geldigheidsdatum en tot meerder eer en glorie van de free economy geef ik nog snel 20 tickets voor de cinema weg. Het gaat om tickets UGC. Dus te gebruiken in Brussel of Antwerpen. En dat nog dit jaar. (Geldig tot 31/12/2008). Ik stel voor dat ik 10 pakketjes van 2 weggeef, zodat je er nog iets sociaals van kan maken, en ik geen dagen bezig ben met envelopjes kleven. Houd ook rekening met verzending per post in deze eindejaarstijden.

Reageren kan via jeroen punt thibaut apenstaart roularta punt be tot einde voorraad. Ik verwittig enkel de gelukkigen dat er een ticket onderweg is, maar beantwoord verder geen mails hierrond. Op het moment dat hieronder een update staat met vermelding uitputting voorraad en dus einde wedstrijd is’t gedaan. Eerst kijken dus. Prettig eindejaar! Met dank aan Roularta Media Group.

Update: actie gestopt!