In onze tuin is er een afgebakend stuk voor kruiden. Mediterrane kruiden, medicinale kruiden, diverse soorten munt, bloeiende kruiden, bizarre kruiden voor in de keuken. Alles heeft zijn perkje in de “middeleeuwse kruidentuin”. Een naam die groter klinkt dan wat het lapje grond eigenlijk is, maar ik vermaak me met mooi getrimde buxushaagjes en overzichtelijke hokjes met aangepaste verzorging.

Omdat ik graag kook met verse kruiden is een aanzienlijk deel van de kruidentuin voorbehouden voor tuinkuiden. Elk jaar als de lente in gang schiet haal ik mijn zaden boven (van eigen kweek of besteld op het internet) en zet me aan het zaaien. Niets leukers om een warme zondagmiddag door te brengen. Nu, onze tuin wordt geplaagd door allerlei plantenetend venijn, in het bijzonder slakken. Als ik iets gewoon uitzaai, wordt het opgepeuzeld nog voor het blaadjes heeft. Gefrustreerd geroep en gesmeierde naaktslakken zijn daarvan getuige geweest. Een biervalletje zetten lokt alleen nog extra slakken van de buren. Er komen er op een nacht zoveel in te zitten dat er er gewoon weer uit kruipen over elkaars slijmerige lijfjes. Als ik dus kruiden wil in de tuin, dan moet ik dat op een veilige manier doen.

Met een volledig slakvrij ingegraven miniserretje bijvoorbeeld. Alles begint met 3 hoepeltjes in de aarde. Dit wordt de dragende structuur voor de tegen nachtkoude en slakken beschermende folie.

Aan één zijde wordt deze folie al goed diep in de aarde vastgezet. Slakken zijn namelijk niet zo erg sterk in het graven van tunnels. Wegens hun zwakke slijmerige lijfjes denk ik zo…

Dan worden enkele kweekpotjes gevuld met potgrond en door een onschuldige kinderhand voorzien van enkele zaadjes.

waarna de potjes, na zorgzame irrigatie, mooi in het gelid onder de hoepeltjes worden geplaatst. Klaar om onder een beschermend tunneltje te komen.

Gezien ik deze tunnel niet elke dag wil openmaken (goed ingegraven tegen de slakken, dus niet zo handig om dit elke dag opnieuw te doen), is er een manier nodig om de naar drank smachtende kwetsbare zaailingen op een eenvoudige manier te voorzien van water. Mijn oplossing is een plastic slangetje dat ik met een nageltje en hamer om de paar centimeter van gaatjes heb voozien (en op het einde afgesloten met een schroef). Dit wonder van moderne irrigatietechniek wordt evenredig over de potjes met zaadjes aangebracht.

Aan het andere uiteinde van deze slang zit een dopje van een PET-fles. (PET-flessen lijken wel een cruciale rol te spelen in mijn stadstuin-kweekervaringen). De slang gaat door het dopje (vastgezet door klemming en wat lijm).

En dit dopje gaat natuurlijk op een met water gevulde PET-fles. Tadaaaah!!!

Als ik nu de fles in een omgekeerde verticale positie in een zelf geknutseld houdertje plaats, dan druppelt het in de hele miniserre lekker verfrissend water.

Nu enkel nog de andere zijde ingraven en de serre is klaar voor een geweldige kruidenoogst, die enkele weken later kan worden uitgeplant in de kruidentuin.

‘t Is wreed dat ik hier zo weinig schrijf de laatste tijd.

Dan denk ik: er zijn zoveel zaken die ik nog moet neerpennen. Maar eigenlijk zou ik eerst die header op de homepage moeten aanpassen, want blijkbaar heeft niemand door dat dat mijn kop is en niet die van Che Guevara. En dan denken ze wellicht dat dit een pseudo-revolutionair blog is of zoiets. Zo”n saloncommunist met roots in een schimmige filosofische opleiding. Maar als ik die header moet aanpassen, dan moet Photoshop in gang gestoken. En als ik dat doe, dan moet ik eerst nog een 10-tal andere grafische projecten afwerken die eigenlijk veel dringender zijn dan een lay-out met een ongewilde zweem van guerrilla.  Misschien ware het ook goed als ik eens wat vroeger naar huis ging na een werkdag. In plaats van op mijn bureau te blijven zitten tot thuis bijna iedereen al in diepe slaap ligt. Dan zou ik ook wat meer kunnen gaan sporten. Al zou mijn buikomtrek met ambitie dat niet ok vinden. Maar ik wel natuurlijk. Zo zijn we een jaar of drie geleden eens begonnen aan de serie “The Soprano”s”. We zijn er nog altijd niet door. Al doen we echt wel ons best; dat lukt gewoon niet. Laat staan dat we nog series kunnen volgen op tv. Nochtans blijkt er wel veel schoons te spelen. Met dwergjes die op mensen hun hoofd kakken en zo. Verheffende momenten. De ziel der mensheid blootgelegd in enkele treffende beelden. ”t Is wreed dat ik hier zo weinig schrijf de laatste tijd.’

Laatst was ik door (werk)omstandigheden afgezakt naar het Kuurne Shopping Center. Voor het gemak ging ik meteen daarna een hapje eten in de Lunch Garden daar vlak bij. Wat ik daar net at ben ik intussen vergeten, maar ik herinner me nog de brakke smaak van menselijk verdriet die me bij elke hap in de keel brandde. Ik had al moeten vechten om eten te krijgen met warme groeten in plaats van frieten. Toen ik die warme groenten opat verstond ik meteen beter waarom ze me bijna gewelddadigerwijze frieten wilden laten eten. Alles was herleid tot smaakloze schijfjes of staafjes pap in verschillende kleuren. Ik smaakte de tristesse van een grootkeuken waar al van vroeg in de ochtend verhit geroddeld werd. Waar schampere blikken in de rug van minderbedeelde collega”s prikten en levensvreugde was herleid tot een vage herinnering uit een vorige leven. Op een sterk proustiaanse wijze leidde dit me terug tot mijn stage bij de GIB group. Jong en onbezoedeld door slechte ervaringen ging ik in Brussel werken op hun communicatiedienst. Een fijne tijd, waar ik ook wel eens ging eten in zo”n Lunch Garden, omdat personeel van de groep daar (bijna?) gratis kon eten. Helaas niet de zachtzoete smaak van madeleinekoekjes die mij in vervoering brachten. Veeleer een hopeloos trachten nét te goedkoop nét te triestig eten aan de man te brengen. De smaken sprongen nu, meer dan 10 jaar later, weer levendig rond in mijn herinnering. Sommige dingen veranderen niet. Dat houd een mens jong. Binnen tien jaar probeer ik misschien nog eens. Al zag dat menu van In De Wulf er ook niet slecht uit…

Kijk zie, een stukje sarcastische humor rond het olielek in de Golf van Mexico bracht vreugde in mijn ietwat somber gestarte dag:

Het geeft me altijd hoop als ik zie dat er altijd mensen zijn die zelfs in de droevigste situaties nog humor weten te produceren.

Wat ik altijd een beetje vreemd heb gevonden bij verkiezingen is het vaak ongefundeerde, maar toch fel verdedigde kiesgedrag van mensen. Als ik praat met mensen die ik ken of tegenkom krijg ik dikwijs de indruk dat 85 van hen stemt op de partij waarop hun ouders stemden zonder dat ze echt weten waarom ze daar nog op stemmen (en die ouders hebben hun stem meestal nog mee van de kansel of het achturenhuis of zoiets). Als ik dan een beetje pook en koter en vraag naar waarom ze precies stemmen voor een bepaalde partij krijg ik o zo zelden een antwoord dat gelinkt is met concrete partijpolitieke standpunten. Meestal vage antwoorden als “dat is de enige progressieve partij” (wat progressief dan betekent is minder duidelijk), “er zijn al veel te veel migranten” (als je vraagt naar een cijfer – nooit een onderbouwd antwoord), “ik vind dat die dat goed doen” (wat hebben ze al precies gerealiseerd, geen concrete antwoorden), …

Gezien ik meestal al de partijprogramma’s opvraag bij alle partijen om op het gemak door te lezen (geeft je een beter beeld van hun standpunten dan die domme foldertjes in brievenbus en je kan er later fantastisch mensen mee ondervragen, niet in het minst excusstruusjes en zo die je op de markt of festiviteiten tegenkomt), kan ik vaak wel mensen wat tegenvoorbeelden geven waarom ze om de opgegeven redenen net niét voor die partijen zouden mogen stemmen. Discussies die steevast eindigen in “”maar ja, ‘t is toch nog iets anders dat ik bedoel…”.

Geestigste voorbeeld van zo’n onwillig denken hoorde ik laatst in de gang. Twee gasten hadden de stemtest gedaan (van de standaard dacht ik). Eén kwam bij de NVA uit, terwijl het een zelfovertuigd socialist is. Fantastisch vind ik dat. 30 vragen invullen over thema’s uit je leefwereld en dan uitkomen bij een partij die je eigenlijk hoort te verachten. Met het te verwachten antwoord: jamaja, ik ga toch voor de socialisten stemmen, ik ben daar meer voor.
ahem…

Urban golf is een minder elitair broertje van golf. Het speelterrein is geen kortgeknipte green, maar het grijs van de stad. De doelwitten zijn bomen, banken, vuilbakken. Er wordt daarom gespeeld met zachte(re) balletjes die geen schade kunnen berokkenen en iets minder ver vliegen.

Gisteren sloegen doorheen enkele parken van Kortrijk een 70-tal spelers putten in het gras en balletjes in vijvers en fonteinen. Uit enthousiasme voor het initiatief van Bob en zijn kompanen liep ook ik door Kortrijk met een golfclub in de hand. 9 “holes” waren uitgestippeld van het Gebroeders Van Raemdonckpark (3 hofsteden) via Marie-Joséplein, St-Janskerk (zonder oehoe), de Korenbloem, het Plein, en het Begijnhofpark.

De afstanden waren soms wat kort voor mijn naar snelheid snakkende swing, maar het was zeker een herhaling waard! Bart Noels maakte er een fijn beknopt video-verslag van dat de sfeer mooi weergeeft. Je ziet meteen ook af en toe uw immer toegenegen filosoof/golfer in beeld verschijnen, onder andere met een -al zeg ik het zelf- prachtig kort shot naar de vlag (al zie je daar enkel mijn schoenen)…

Ilie en Rein vieren uitbundig de lente op het speelplein om de hoek.

Ik liep laatst tegen het initiatief van “4 Years. Go” aan. Op hun site starten ze een campagne om de wereld binnen 4 jaar te veranderen. Niet vanuit geweldig lobbywerk, maar vanuit de overtuiging dat we al alle kennis en kunde hebben om de wereld tot een mooiere plek te maken, maar dat het ons gewoon tekortschiet aan de collectieve wil om er ook iets aan te doen. Niet wachten op iets of iemand om het voor ons te veranderen, maar er zelf meteen aan beginnen werken. Hoe kleinschalig ook. Om zo een positief kantelpunt te scheppen om de collectieve ambitie van de mensheid aan te wakkeren.

Er is geen groots plan. Wel een grootse gedachte. En een centraal punt dat onderzoekt hoe je als individu of organisatie het beste  je steentje kan bijdragen. Ik vind het mooi. Zonder teveel wijzende vingertjes. Bekijk alvast hun video:

Sterretje in de voorruit. Even een Carglass afspraak inboeken dus. Omdat ik een moderne mens ben telefoneer ik niet maar kijk ik op internet of ik iets kan inplannen één dezer. Carglass heeft een heldere site met een zeer vlotte wijze om een afspraak te maken. Dat is fijn, want je ziet wel wat anders op het web. Nog beter: als je een vraag tot afspraak inlevert, dan bellen ze je binnen het uur terug om het juiste tijdstip door te geven voor je bezoek daar.

Of toch, dat was de bedoeling. Want éénmaal ik op “bevestig” heb geklikt krijg ik meteen een autoresponder mail terug die zegt:

Beste klant

 

Door de extreme drukte die we nu meemaken is het onmogelijk om u binnen het uur terug te contacteren om uw afspraak definief vast te leggen. We willen u heel graag verder helpen en bellen u zeker terug. Hou er alleen rekening mee dat de wachttijd om u te

rug te contacteren momenteel kan oplopen tot één dag.     

 

Onze oprechte excuses hiervoor.

 Oeps, dat is al iets helemaal anders… Dan vraag ik me meteen af of er wel periodes zijn die niet getuigen van “extreme drukte” en je binnen het beloofde uur antwoord krijgt. Pas op, ik ben nog steeds blij dat ik meteen een update krijg om mijn verwachtingen bij te stellen, maar toch, dit voelt een klein beetje als een goedkoop truukje…

Als je bijna twee weken niets anders drinkt dan citroensap en ahornsiroop dan ga je al eens kijken hoe ze die siroop eigenlijk maken. Op de flessen staat een indiaan met een soort gootje aan een esdoorn te slurpen. Misschien lopen er zo een honderdtal indianen rond om het sap uit de bomen te zuigen om dan in een container weer uit te spuwen of zo.

In het echt is het toch weer iets anders… Er wordt inderdaad gewerkt met sap van de esdoornboom. Dat wordt dan langzaam uitgekookt tot een dikke stroop. Om uiteindelijk één liter houdbare stroop te krijgen, is veertig tot vijftig liter dun sap nodig, ongeveer de hoeveelheid die een volgroeide Esdoorn per jaar produceert. Als je bedenkt dat een esdoorn 40 jaar oud moet zijn om afgetapt te kunnen worden en vervolgens slechts één liter stroop geeft, dankan je je voorstellen dat er reusachtige wouden moeten zijn om het sap in grote hoeveelheden te winnen en wat voor afstanden de paardesleeën afleggen om het sap te verzamelen.

Die paardesleeën werden toch lang gebruikt in het verzamelen van ahornsap. Een slee reed dan van boom tot boom om daar de met sap volgelopen emmertjes uit te gieten in een grote bak. Als die vol was ging het dan naar het grote kookvuur.

Moderne Ahornstroop-farms maken gebruik van pijpleidingen waar het sap gedurende de winningstijd via een trechter direct indruipt. Het buizensysteem brengt het sap naar ’pompstations’ bij de ovens waar het in grote reservoirs ook vandaag de dag nog boven houtvuur wordt ingedikt. Vaak zuigt men het hele systeem vacuüm om de stroom van het sap te bevorderen. Ocharme de eenzame indiaan die zijn nietsvermoedende lippen aan dat trechterjte zet…

Zo heb je weer wat geleerd via het internet vandaag. Parate kennis over ahornsiroop kan onvermoed van pas komen tijdens de volgende dorpsquiz of familiefeesten.

Kasteel van Rumbeke, originally uploaded by webzucht.

Gisteren even op wandel rond het kasteel van Rumbeke (Sterrebos). Lijkt me wel eens iets anders als bureau om te werken. In het kasteel (dat particulier bezit bleef – itt het park errond) zitten een aantal bureau’s van voornamelijk autobus-gerelateerde organisaties.
Gesluierde zon, ideaal om met de hipstamatic een fotootje te nemen van het kasteel…

Een mens doet al eens wat tot meerder eer en glorie van zichzelf. Een citroensapkuur bijvoorbeeld. De citroensapkuur is een vorm van vasten, iets wat vrijwel alle culturen en religies kennen als een manier om het inwendige te reinigen, in balans te komen, weerstand tegen ziekten te verhogen en discipline te bouwen. Wanneer dieren zich fysiek niet in orde voelen, stoppen ze met eten. Ook bij kleine kinderen is dat instinct nog aanwezig. Het is een natuurlijk verschijnsel; door de spijsverteringsorganen te laten rusten, kan het lichaam alle energie richten op de bestrijding van ziektes.

Het recept:

2 liter water

200 ml pure ahornsiroop C+ (ivm hoge mineraalgehalte)

200 ml vers geperst citroensap

mespuntje cayennepeper

 

10 dagen elke dag deze twee liter opdrinken aangevuld met water of kruidenthee (en niets anders natuurlijk)

Je krijgt dus elke dag nog zo’n 600 calorieën binnen (voornamelijk uit de ahornsiroop). Wat een stuk minder is dan de 1800 of wat die ik normaal zou eten, maar vreemd genoeg heb je niet echt veel honger tijdens deze kuur. Zin om iets lekkers te eten dan weer wel. Hoewel de sterkte ook wel is dat je enkel dat sap mag drinken. De drempel is dan veel groter om toch nog een extra boterhammetje, een stuk kaas of wat chips te eten. Niets is niets – dat is vrij duidelijk. En eenmaal begonnen wil je dan ook liefst doorzetten.

De citroensapkuur werd ontwikkeld door Stanley Burroughs uit Hawaï. Reinigen met de Citroensapkuur is niet alleen eenvoudig, maar ook verrassend effectief: in een zeer korte periode wordt je hele lichaam grondig gereinigd. Dit alles lees ik toch op het internet en ik hoop er het beste van. Ik leer ook dat je de citroensapkuur niet mag doen als je een citrusallergie hebt: welwel, kijk eens aan!

 Waarom zo’n kuur doen? Ook hier brengt het internet raad en uitleg:

Na de reiniging zult u merken dat uw lichaam vraagt om een gezonde, zuivere levenswijze. U zult beter aan kunnen voelen wat goed voor u is en wat niet. Uw zintuigen zijn verfijnd en beter ontwikkeld. Uw algehele conditie is sterk verbeterd. Uiterlijk ziet u dat vooral aan huid en haren. Daarnaast ervaart u een gevoel van positiviteit en fitheid.

Naast het leveren van een serieuze lading vitamine C stimuleert citroensap ook de omzetting van proteïnen, vetten en koolhydraten hetgeen resulteert in een versnelde reductie van overbodige vetafzettingen. Vandaar ook de uitstekende resultaten van de citroensapkuur als vermageringsmethode en het feit dat mensen zich vooral na de kuur zo prettig en energiek voelen. Een fijne bijwerking van deze kuur (al heeft dit dieet me de vorige twee keer dat ik ze volgde niet echt veel vermagerd – hoewel ik zeker genoeg lichaamsvet op voorraad heb).

Zelf volg ik de kuur omdat ik wel geloof in een tijdje vasten nu en dan.” Crap in crap out” wordt wel gezegd, en af en toe doe ik daar mijn deel in. Een weekje sapvasten kan dan geen kwaad. Al na een dag of twee voel je je een stuk frisser. Het is trouwens altijd fijn om te merken dat je veel scherper bent in je zijn als je af en toe wat honger hebt. Veel zin heeft een mens daar niet in, maar het kan wel een fijn gevoel zijn als het toch zover is.

Ik voel het zelf sterk in wat de traditionele oosterese geneeskunst als” leveruitingen” zou noemen. Wat verdraagzamer naar mensen, minder snel geïrriteerd, wat gezonde dynamiek in mijn lijf. En een kilootje minder is ook steeds welkom natuurlijk!

 Uitgebreide(NL)  informatie kan je hier vinden.

Dag begonnen met vanuit de auto per limerick een fijn old-school  metal-nummertje aan te vragen op Studio Brussel:

de grijsheid valt niet te verkroppen

dus springen bij mij alle stoppen

en slechts één lied

stopt dit verdriet:

metallica’s meester der poppen

 straks nog een haiku schrijven voor op Twitter…

Ik kwam laatst het woord sinus tegen. Ergens, weet niet meer waar. Vandaag zat het weer in mijn hoofd. Eigenlijk weet ik daar niet meer zoveel van. Dus snel nog eens op het internet gaan zoeken wat het precies is. Want ik herinner wel dat ik daar berekeningen voor moest maken in de lessen wiskunde en dat het iets met goniometrie had te zien. Maar verder kon ik het ook niet meer zeggen. Met innige dank aan uitgebluste leerkrachten wiskunde die het niet nodig vonden om uit te leggen waartoe iets diende, zolang je maar het bewijs kon leveren en de afgeleiden berekenen.

Ik lees nu op wikipdia dat sinus en cosinus verhoudingen van bepaalde zijden in een rechthoekig driehoek zijn. Daar moeten dan toch leuke lessen of toch voorbeelden mee te maken zijn die de leergierigheid van de leerlingen prikkelt? En dat er ook leuke, makkelijke ezelsbruggetjes bestaan om ze te onthouden. Enfin, wat ik eigenlijk wou zeggen: ik ontdekte denk ik ook de link tussen de wiskundige sinus en de sinus van neus-keel-en-oor aandoeningen.

De Arabieren introduceerden het begrip sinus als gib, wat letterlijk koorde betekent. Toen het wetenschappelijk centrum van de wereld verschoof, werden de Arabische werken in de 12e eeuw vertaald naar het Latijn. Hierbij werd gib verward met gaib, dat bocht of boezem betekent. Het Latijnse woord hiervoor is sinus. Ondanks de foute vertaling raakte het begrip toch ingeburgerd.

Nog kort over die leraren wiskunde waarvan ik vroeger het plezier en het genoegen had les te krijgen. Ik moest plots weer denken aan die dag dat ik met een 0/10 thuiskwam voor wiskunde. Wat mijn vader niet zo fantastisch vond. Na contact met de leraar in kwestie werd mijn versie van de feiten (en dat ik de leerstof wel degelijk kende-wat ook niet altijd het geval was) bevestigd tot consternatie van mijn vader: ik had niet kunnen antwoorden op de vraag “geef bewijs 3, 6, 9 en 11 uit de cursus”. Ik kende enkel de bewijzen voor cirkel, driehoek en andere. De nummertjes interesseerden me niet zo hard. Na die dag was mijn vader al minder verbaasd over mijn soms geringe enthousiasme voor wiskunde. En te weten dat die specifieke leraar in een comité onderwijsmethodiek zat en daar hele dagen hoog over opgaf. tsss…

 Laatst kregen we een pakje uit Amerika. Of toch bijna, de post kwam langs tijdens de werkuren en stopte een briefje in de bus dat er een pakje bij hen te vinden was. Het was zo’n schielijk dun velletje dat het, eens in onze drukke garage gevallen, even aan onze aandacht ontsnapte. Toen we het wel onder ogen kregen, zagen we dat we nog een week hadden om het op te halen. Ruim voldoende zou je zo zeggen, maar helaas paste dat niet zo goed in onze agenda. Zefls hun vrij lange openingsuren tot 18u zijn niet altijd haalbaar voor ons. Die week konden noch Leen noch ik zo even over en weer naar de Post voor het pakje.

Geen probleem denk je dan, we bellen gewoon even naar het postkantoor in Kortrijk en vragen om het nog wat langer bij te houden, of het bij onze ouders af te leveren. Helaas pindakaas! Je kan niet rechtstreeks bellen naar postkantoren. Je kan enkel spreken met de helpdesk in Brussel die je niet willen doorverbinden met Kortrijk, en die vanuit Brussel ook je probleem niet kunnen/willen oplossen. Oeps…

Als ik dan 1 dag te laat toch speciaal vroeger vertrek van mijn bureau en zo reeds om 17u25 in het aangegeven postkantoor ben wacht me nog meer tandengeknars. Om te beginnen staat er een groep wachtenden voor mij waar de Boomerang in Bellewaerde zelfs op een topdag in volle zomer jaloers op kan zijn. Ik trek een ticketje, want de snelbalie voor afhalen is niet open. Na een dikke twintig minuten wachten (na een kwartier besluiten ze toch hun avondonderonsje te onderbreken en nog een tweede balie te openen), stap ik vol verwachting naar het loket. Volg even mee:

“Ah moa ja, menjirre, dat is wel moa tot histern é!”
“ja maar toen kon ik hier niet zijn, en misschien is er nog niets gebeurd en is het pakje hier nog”
“Tzit verzekers in ergens in de kast, maor der staat ip tot histern, dus ist tot histern”
“uhm,  kan je niet kijken of het hier niet meer is?”
“nink, der stoat ip tot histeren, dus magta nie”
“Ja, wat ik wel jammervond is dat we jullie niet telefonisch konden bereiken om te vragen het nog 1 dagje langer te houden”.
“Ja, kweetet, moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist”.
“In Brussel”.
“Ja, Johnny Thys eit da zelve beslist. Wunder vindn da woak jammer moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist”.
“Maar het is wel niet zo handig…”
“Ja, kweetet menjirre, moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist. Ammewunder zelve willen belln noarn ander kantoor kumme da woak nie”.
“Ah, Johnny Thys”.
“Jaat, Johnny Thys”
“En wat gebeurt er nu met dat pakje?”
“Ze goan dat terugsturen naar den afzender”
“En kan dat niet gestopt worden en terug in circulatie komen”?
“Nint, me kunnn doa nietnt an doen. Da es in Brussel beslist”.
“Dus vertrekt het weer naar Amerika, terwijl het hier nog in de kast ligt, omdat het in Brussel beslist werd? Daar moeten toch uitzonderingen zijn als er op kosten kan bespaard worden”
“Nint, mèn doa niet in te zeggen. Da es in Brussel beslist”.

Een half uur verpild (plus transport) voor een bureaucratische show. Merkelijk gefrustreerd loop ik naar buiten. Correctie: probeer ik naar buiten te lopen. Want de deuren zijn gesloten. Terug naar de kassa (nog eens braaf aanschuiven zit er nu echt niet meer in).

“Ah, ja, me doen de deuren dicht, want anders kommn der hjèllentid nieuwe hastn binn!”
“Jullie zijn toch open tot 18u?”
“Jammaja, anders moetn me nog langer werkn”
“Zeg dan gewoon dat je open bent tot 17u45 en werk af tot 18u”
“”Tja, tis azzo. Da es in Brussel beslist, we kunn da niet an doen”.
“En mag ik dan alsjeblief naar buiten?”
“Ge goat een bitje moetn wachtn. We doen de deurn dicht en latn de mensn ma butn per tiene! ”
“Dat meen je niet!”
“jaja, ge goat moetn wachtn wi”
“AAARRRGGHHH!!”

Dus nog bijna tien minuten wachten tot we met 10 waren (want zo snel werken ze nu ook weer niet) eer we er uit mochten. Dat er in die wachtperiode 3 keer iemand van het personeel tot bij ons kwam om door de glazen deur naar buiten te roepen dat het gesloten was (ondanks de geafficheerde openingsuren) zonder de deuren voor ons te willen opendoen getuigt volgens mij van kwade wil. Of ongekende stompzinigheid. Weet ik veel, het zal wel weer in Brussel beslist zijn. Door Johnny Thys persoonlijk…

Dikwerf schaamte op de post!

Sinds ik een tijdje geleden op een rommelmarkt een “MilleCroquettes” machine (hoe heet zo’n ding, een krokettenpers?) kocht voor 3 euro smeekte de heimwee hartstochtelijk om nog eens op ambachtelijke wijze kroketjes te maken. Net zoals in mijn jonge jeugd rond de kerstperiode, als ik mijn moeder hielp met de voorbereidingen.

Nooit te beroerd om mijn medemens te helpen heb ik er ook maar meteen een timelapse-videootje bijgemaakt, tot meerder kennis en glorieus bereiden van deze feestelijke lekkernij:

Veel zwemmen in het mooiste bad van West-Vlaanderen België

Rein speelt Winnetou

Ilie verkent het Pajottenland per pony

Allerlei heerlijks consumeren bij KoffieQueen en SweetPrince

Lange discussies voeren met dochter Ilie over de diepere semantische lagen in haar verder evoluerende kunstwerkjes

vader en dochter repeteren voor denkbeeldige circus-shows

Ook Reins truukjes met de diabolo worden steeds indrukwekkender

wat opera meepikken (Aida in kasteel Ooidonk)

Nog nooit zoveel plezier gehad met Ikea-kasten als in september (en er ook nog nooit zoveel ineengestoken)

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!

Ik moet ooit jetons van de verkeerde carwash gekocht hebben vrees ik. Meestal rijd ik zo’n straat in waar je na het droppen van een jeton zelf aan de slag moet met de schuimlans en hogedrukspuit. De auto is dan proper en ik een beetje nat rond de enkels. En als ik ze niet vergeten ben, dan droog ik de ramen nog streepvrij met een zeemvel. Maar daar houdt het op.

Vandaag zie ik echter in de mailbox dat het allemaal ook een tikje extraverter kan. Blijkbaar bestaat er iets als “Temptation Carwash”. Wat de ongetwijfeld strenge en ingewikkelde spelregels zijn weet ik niet maar uit het fotoverslag maak ik op dat een bende schaars geklede pitspoezen met schuim, water en lichaam zichzelf nat maken en de auto proper. En de natste poes wint een fles champagne en eeuwig medelijden.

asperge me spermate te et inquinabor

Eens zien of ik daar met mijn jetons terecht kan…