In een van mijn mappen zag ik een fijn blaadje. Het was een kopie van een brief die ik ooit las op de klachtendienst van G.B. (in een ver verleden deed ik ooit 3 maand stage op de communicatiedienst van die supermarktketen).
Het betreft een brief van een dame die niet echt tevreden was over een pot choco van het huismerk en duidelijk naar een compensatie hengelde. Ik herinner me dat ze een aankoopcheque kreeg toegestuurd voor al het lijden dat ze had doorstaan. Omdat de brief niet zo echt goed leesbaar is, heb ik hem overgetikt.
Het begint al fijn met “geachte mevrouw”, net alsof iedereen op een klachtendienst zeker vrouw zou zijn. Dat bleek daar nu ook wel de werkelijkheid, maar soit. Voor de rest heb ik niets gewijzigd in de punctuatie. Punten en onderscheiden zinsbouw lijken geen prioriteit te hebben. Ik moet nog eens op zoek naar de rest van die brieven, want ik herinner me dat ik er meer en beter heb gekopieerd, omdat ze te mooi waren om weg te gooien.

Geachte mevrouw
Reeds van bij de opening van GB bent ik een wekelijkse klant en nog nooit heb ik klachten gehad, doch nu had ik weer zoals altijd chocopasta voor de kleinkindjes mee hazelnoot van GB 750gr, maar tot mijn verbazing was die niet zo goed van smaak er was iets niet in orde, bij het openen had ik wel al gezien dat er precies wat andere kleur had witachtig, maar ik dacht dat is misschien niet erg, maar ook de smaak was anders en de datum was nog tot 12/98, ik weet dus niet wat er misgelopen is, maar de pot heb ik weggegooid in de vuilbak.
Ik ben alleen en U kunt misschien best begrijpen Mevrouw dat ik zuinig moet leven, en mijn geld zomaar niet verkwisten
Hartelijk dank voor U begrip en ik hoop dat U voor mij toch iets zal kunnen doen?
In afwachting een gunstig antwoordje te mogen ontvangen nogmaals mijn beste dank
Met beleefde en vriendelijke groetjes van …

Wat heb ik de laatste tijd al vol melancholie teruggedacht aan de tijden dat het woor “synergie” me enkel deed denken aan de lessen biologie op school. Het verwees dan naar een soort van samenlevingsverbond tussen diverse ondersoorten van de fauna en flora om samen een beter leven uit te bouwen en de voordelen te plukken van elkaars aanwezigheid. Symbiose heette dat ook wel denk ik.
Ik moet dan altijd denken aan het voorbeeld van de heremietkreeft. Als ik het goed voorheb had die kreeft een wat weker achterlijfje in tegenstelling tot de meeste kreeftachtigen, en beschermde hij dat door het in een soort schelp te stoppen. Met zijn grote en sterke scharen kon hij zo de schelp beschermen tegen allerlei gespuis van de zeebodem, en beschermde de schelp aldus zijn achterlijf. Onwillekeurig denk ik dan ook terug aan de moderne banken va het biologielokaal, waar we leerden over de bijtjes en de bloemetjes en regenwormen aan inwendige bloedingen onderwierpen.

Als ik vandaag de dag het woord synergie hoor, is het bijna altijd in het kader van krampachtig winst proberen te maken in het kader van halfslachtige afslankingsplannen. Het gaat dan steevast over een egocentrische manager die zijn weke kont uit het strafschopgebied wil houden of een machtsgeile beleidsvoerder die rond budgetteringstijd niet uit zijn schelp durft te komen.
Aan de brieven te zien die de vakbonden hier kwistig rondstrooien, valt er hier ook niet zo gauw een mooie vorm van symbiose te verwachten.

Vanavond las ik net de fijne verjaardagswensen van mijn ouders op een digitale postkaart. Morgen ben ik alweer 30 jaar oud en dat verdiende een gedichtje de elektronische snelweg. Ik plak het hier even op de telex, zodat ik het zelf snel kan vinden en niet moet inloggen op andere e-card-sites; en voornamelijk ook als voorbeeld voor de rest van jullie.

Wat gaat het leven toch een vaart:
reeds dertig kaarsjes op de taart!
Waar is nu de tijd dat ‘t ukkie klein
nog in zijn wiegje lag te schreien?
Of toen het onrust bracht te weeg
omdat ‘t van groenten plots een afkeer kreeg?
Of op school zijn vriendjes pestte
en koolstof strooide in hun vesten?
Of op universiteit en Kulak hier
volop genoot van studentikoos plezier?
Die vroeger tijd met zijn kwajongensstreken
is van lieverlede voor goed geweken,
en ook Cantab, Haarlem en ‘t verre Ede
zijn reeds lang vervlogen naar ‘t verleden.
Maar niet getreurd, er blijft te gaan
ruim drie vierden van je levensbaan.
En weet: wat komen zal is even mooi
en valt ook altoos in de juiste plooi;
zo veel geluk heb je in je leven nog te goed
dat, al is ‘t nog onbekend en onvermoed,
je immer deugd aan ‘t jeugdig hartje doet.
Althans dat wensen je metterdaad
twee oudertjes uit de Pater Davidstraat!
Geniet ook méér dan alleen maar even
van de langste jaardag van je leven,
want juist ook dertig uren telt de dag
van wanneer de zon voor ‘t feestgelag
uit de Chinese Zee ten hemel stijgt
tot wanneer ze rood ter kimme nijgt
hier in ‘t westen van ons vaderland.
Zo zie je maar, al trek je ver en snel,
je achterhalen doen onze wensen wel,
en al vloog je zelfs naar China toe
twee computer-analfabeten weten hoe
ze hunne wensen moeten expediëren
om je van harte en gemeend te feliciteren.
Dies -al worden door ‘t verblijf in ‘t verre oord
champagne en taart ons door de neus geboord-

Gezien het me nog steeds heel erg verwondert dat mensen die op Google erg vuile woorden intikken af en toe ook op Webzucht terechtkomen, heb ik speciaal een verhaaltje gemaakt met van de vuile woorden in. Er loopt geen enkele link naartoe, en kan dus enkel gevonden worden door het intikken van die zelfstandige naamwoorden in de zoekmachines aller landen. Momenteel nog volledig verdekt opgesteld en enkel te bereiken via Google (binnen een paar dagen ten vroegste veronderstel ik).

Werkelijk benieuwd of daar nu veel volk zal op afkomen en hoe.

Ach, ware het niet van mijn steeds gigantischer wordend gebrek aan tijd, ik verhaalde u over mijn alweer zeer fijne weekend, waarin figureerden: een fijne barbecue alwaar ik ook nog eens kon voetballen en het spel “dood aan” leerde van de kleine mannen van Christophe en Patricia; en een hilarische avond bij de Rotaract van Kortrijk alwaar wij het pleizier hadden om Minnestreel te spelen. Gekleed in niet te schatten troubadourpakjes en gewapend met gitaar en poëzie trokken we ten strijde. Vooral “Het Grote Lalala-lied” was een groot succes. Nooit geweten dat drielettergrepige woorden zo’n feeststemming konden veroozaken. Eén dezer moet ik toch eens de teksten en de akkoorden van dat nummer op het net zetten.

En als alles meezit, dan zijn we morgen te gast bij de filosofen van Leuven om het welslagen van vader Herman te vieren!

Ruimdenkenden aller landen verenigt u vrijdag voor de televisie. Om ongeveer 19u40 op vrijdag 20 juni, komt in het programma “Duizend zonnen en garnalen” de “Allesbehalve Ideale Bibliotheek” van Peter Artur Caessens aan bod. Deze bibliotheek is het nog steeds te weinig gekende meesterwerk van Peter, een Vlaamse cultuurideoloog en subversief herrieschopper.
PAC was laatst ook te beluisteren op Radio twee tijdens “Operatie Valentijn”, waar hij de rechten van de PONAM onder de aandacht van de brede bevolking bracht. (PONAM staat voor Permanent Onterecht Afgewezen Minnaar). Verder is PAC bekend van zijn in veel boekdelen gepubliceerd gedachtengoed; zijn onvolprezen onanistisch manifest, het intussen uiterst succesvol gebleken “Kras Kras – Plas Plas” project aan de Kortrijkse Leieboorden (later deels overgenomen door bOb Van Reeth) en de ondergrondse beweging voor heropvoeding van de massa.

Deze woeste denker is zeker de moeite om aan het werk te zien.

Klein stuk beeldmateriaal: zelfportret van schrijver dezes als rockjezus. Foto

Ik ben nog steeds in de ban van de geheimzinnige brief van de 26-jarige jongeman die door misdaden tegen zijn menselijkheid in een communicatieve isolatie raakte. Eén dezer zal ik toch eens een diepere analyse moeten plegen.
Voor de nieuwsgierigen alvast een scan van het document. brief

Zo, een nieuwe column op de site gekleefd! Een fijn verhaal over Irak en omstreken waarin Amerikaanse tankcolonnes een hopeloze strijd uitvechten tegen een door He-Man aangevoerd leger van reusachtige hagedissen en hologige reptielen die de hele tijd met hoge klikgeluiden en onverstaanbaar Arabisch naar elkaar roepen.

Ons fijne campagnelied voor Stefaan De Clercq staat vanaf heden op Webzucht. Onze ex-minister had Niko en mij gevraagd om een mooi nummer te schrijven om zijn campagne voor de verkiezingen te ondersteunen. Een knaller van een song is het geworden, de “Soldaten van Stef”. Gaat dat hier beluisteren. (mp3)

Aan het lezen in de verzamelde beste preken van Dominee Eppe Gremdaat kwam ik op dit leuke tekstje:
De kennis die de maatschappij in je hoofd wil stoppen is niet de kennis waar je eigen hoofd naar vraagt en naar verlangt. Het is de kennis die de maatschappij nodig heeft. De maatschappij parasiteert in de hoofden van de burgers.

Het enige dat ik weet is dat ik zo min mogelijk wil weten. Ik het er wel eens over gedacht om een vereniging op te richten. Mensen die bewust niet willen weten. Daar zou je vanaf de lagere school al lid van moeten kunnen worden. Ik denk dat de maatschappij er heel anders uit gaat zien.
Nu wordt er gesuggereerd dat als je meer weet, je ook meer kan en daardoor ook gelukkiger wordt. Maar ik vind dat de hedendaagse mens als geestlijke vuilnisbak wordt gebruikt. Steeds meer wordt er in al die hoofden gekieperd, steeds vuilere informatie. Teveel kennis brengt de ondergang dichterbij.

Het is goed om je hoofd af en toe te cleanen. En je vooral niet op te laten jagen door een maatschappij die volkomen over haar toeren is.

Genesis 19, vers 34: “En het geschiedde des anderen daags, dat de eerstgeborene zeide tot de jongste: Zie, ik heb gisteren nacht bij mijn vader gelegen; laat ons ook dezen nacht hem wijn te drinken geven; ga dan in, lig bij hem, opdat wij van onzen vader zaad in het leven behouden.”. Eigenlijk is de Bijbel best een inspirerende bron voor mensen die wat verloren lopen in deze warrige tijden. Ik begin te begrijpen waarom die getuigen van J. sommige passages zo goed uit het hoofd kennen.

Kreeg net een mail met een aantal zinsneden uit schriftelijke verklaringen van verzekerden die aangifte doen van een schadegeval. Eentje vond ik wel bijzonder leuk. Niet zozeer omdat het zo extreem grappig was, maar wel door het curieuze taalgebruik en de plotse drang tijdens het autorijden. Mijn geest schoot al meteen in wilde actie:
Terwijl ik normaal door de straat reed, bekroop mij het verlangen mij te ontlasten. Zodoende stopte ik aan de rand van de weg en begaf mij in de bosjes. Net toen ik mijn broek had laten zakken kwam de tegenpartij en gaf mij met zijn kieper een forse dreun van achteren
Al weet ik niet meteen wat ik me bij die “kieper” moet voorstellen. Maar dat “ontlasten” vond ik zo’n geweldig woord, zo darm-achtig, zo vet en plat in een poging om beleefd te zijn.

Ter opwarming van alle dit weekend volledig ingeslapen geesten: enige fijne gedachtenspelingen van de oude Chinese Sofisten Hoei Shih en Koen-Soen Ling:
“Een bruin paard en een donkere os zijn samen drie”
“Een wit paard is geen paard”
“De schaduw van een vliegende vogel beweegt zich niet”
Voorwaar gratis wijsheid van 3000 jaar oud! Verdraagt wel enige overpeinzing in alle ernst om goed gesmaakt te worden, maar dat moet toch nog wel lukken, nietwaar?

In het notaboekje in mijn jas vond ik onlangs nog een gedichtje dat ik een goed jaar geleden schreef voor Michaël. Dat moest een of andere rol krijgen in een radio-uitzending over de zee en de invloed daarvan op filosofen en schrijvers of zo. In ieder geval vond ik mijn poging tot een zwaarmoedig archaïsch gedicht in een neo-Vandewoestijnestijl met extra christelijk doemdenken wel nog grappig genoeg om nog eens door te lezen. Daar komt ‘ie:

Zoals bij’t keerend tij d’ontstuimige golven breken
en walschend neerslaan op het immer dompe zand,
zoo is mijn ziel, met ‘t keeren van de jaren
in golven zware weemoed aanbeland

***
Maar als ik, overspoeld door donkr’e dromen
mij smachtend in den branding gooi
dan roept Gij mij, Gij zijt mijn Lichtend Baken,
slechts door Uw licht ontsnap ik aan mijn duist’re kooi.

Het tweede blad van mijn boekje waar de rest van het gedicht hoorde op te staan is jammergenoeg verdwenen geraakt.
Op de achterzijde van hetzelfde blad vond ik evenwel ook nog de start van wat de naïeve lichtvoetige versie van een zee- gedicht had moeten worden:

O zee, o zand, o zilte baren,
bij tijden woest, bij tijden zacht
bemind gewis, maar met gevaren
fonkelend in eeuwige pracht.

Wie houdt er niet van fijne schelpen,
verzameld door een kinderhand
…

En daar stopt het dan al, maar ik geniet nog terug als ik terugdenk aan het schrijven van deze gedichtjes, op weg van Kortrijk naar de Dilkom voor een avondlijke zwem.

De menselijke taal is geen tekentaal, vergelijkbaar met wiskundige symbolen, maar een uit het duister verleden stammend erfgoed van organische gegroeide vormen.