de grijsheid valt niet te verkroppen

dus springen bij mij alle stoppen

en slechts één lied

stopt dit verdriet:

metallica’s meester der poppen

 straks nog een haiku schrijven voor op Twitter…

Ha! Eindelijk wat boekjes van Professor Zegellak in mijn bezit!

De dingen waren niet meer zo goed te vinden. En ik ben een hartstochtelijk fan van Daan Zonderland ( wikipedia). Als kleine jongen kreeg ik als cadeau ooit “De avonturen van Jeroen“, van diezelfde Daan Zonderland (in het echte leven heette de man Daniël Gerhard van der Vat). Zelf een kleine Jeroen zijnde was dat natuurlijk extra fijn, maar de schrijfsels van Daan Zonderland zijn echte aanraders. Ik heb het boek (ik kreeg de omnibus met alle verhalen gebundeld) zeker een keer of 8 gelezen sinds ik het kreeg. Ook van Daan Zonderland heb ik thuis (meegegristuit de bibliotheek van mijn vader) de fijne dichtbundel “Redeloze Rijmen”. Nog zo’n fantastisch boek. Ik denk dat een groot deel van mijn liefde voor taal en poëzie gestoeld is op Daan Zonderland, zeker mijn liefde voor goed rijmend werk dat ook ritmisch in orde zit. En ik ben duidelijk niet de enige die er zo overdenkt.

Ook Hugo Matthysen is onvoorwaardelijk fan. Je kan hem horen vertellen over “Professor Zegellak en Lodewijk Losbol” en het werk van Zonderland in het algemeen op Radio1 (bij Friedl Lesage – over boeken die zijn leven veranderden). Hugo Matthysen vertelt o.a. dat zijn liefde voor rijm en taal in het algemeen (+ vertellen) voortspruit uit de werken van Daan Zonderland.

In de Humo verscheen ook een interview met Hugo Matthysen, die ook vertelde dat Benno Barnard en hij er op de Boekenbeurs achtergekomen waren dat hun gezamenlijke literaire wortels lagen bij Daan Zonderland, en dan met name de boeken over Professor Zegellak. De ontregelende, bizarre humor van Zonderland was zijn tijd waarschijnlijk ver vooruit, want zijn boeken verschenen lang voordat Monty Python op het toneel zou verschijnen.

Bij Moors magazine lees ik ook nog:

Wie de Kulderzipken-televisiejeugdserie van Hugo Matthysen kent realiseert zich onmiddellijk dat het klopt wat Matthysen zegt, want die serie is doordrenkt van de absurdistische sfeer van Daan Zonderland. Dat geldt ook voor de Sinterklaasserie die Matthysen voor de BRT schreef, en die dezelfde knushumor uitstraalde. Liefhebbers van Zonderland kunnen, net als bijvoorbeeld de liefhebbers van de Adriaan en Olivierboeken, meteen beginnen met het glimmend en enthousiast uitwisselen van citaten, en als ze daarmee beginnen kunnen ze daar meestal heel lang mee doorgaan. (“Dus voor die hoed alleluja, of desgewenst hoera, hoera, dus voor die hoed alleluja, of anders gloria!”) Het is een bepaald soort humor die je, denk ik, alleen kunt waarderen als je gevoel voor taal hebt.

Ook op Knack.be verscheen ‘laatst’ een artikel over Daan Zonderland. Ter gelegenheid van de verschijning van de verzamelbundel van zijn gedichten “Er zwom een garnaal door het kattengat” bij zijn 30-jarig overlijden. En ook daar zijn de kritieken lovend.

Ook mee uit de bibliotheek van vader heb ik “Britten, Beesten en Buitenlanders – of hoe in Engeland aan het leven geleden wordt”, onder zijn echte naam Daniël van der Vat gepubliceerd over zijn leven in Engeland waar hij correspondent was voor de Tijd (hij was tenandere getrouwd met een Engelse).

Mijn verzameling Daan Zonderlandboeken is dus weer gevoelig gestegen! De Zegellakboeken heb ik in een ver verleden gelezen (uit de bibliohteek), maar heden in bezit, na ontvangst van een postpakketje uit Nederland, want ze zijn enkel nog tweedehands te vinden. Ik zie er al naar uit om ze opnieuw te lezen, en dan voor te lezen aan de kinderen, zodat ze meteen kunnen delen in het absurdistische maar toch steeds deftig rijmend taalplezier van hun vader.

Tot slot nog de eerste pagina van het eerste Zegellakboek (“… en zijn koekoek”). In al zijn jeugdboeken zet Daan Zonderland die olijke introotjes voorop: “Waarin een koekoek zich dood schaamt en professor Zegellak een kameel uitscheldt”. Die geven zeer kernachtig een hint over de inhoud van de volgende pagina’s. Steeds startend met “waarin…”.

Als dag geen schoon begin is voor een kinderboek!

En omdat er nooit genoeg Zonderland kan zijn nog snel de generaal majoor uit Wenen:

Een generaal-majoor te Wenen
had rode haren op zijn benen.
Hetgeen de stakker zeer verdroot,
daar hij een hekel had aan rood.

Er kon geen sprake zijn van verven,
- dit zou de huidskleur slechts bederven -
En scheren was vanzelf verkeerd,
daar zulks de haargroei stimuleert.

Hij heeft dus lange kousen moeten kopen
om niet te zeer in ‘t oog te lopen.
Men stelle zich het lijden voor
van deze generaal-majoor !

Eerst met het klimmen van de jaren
verdwenen eindelijk zijn haren,
en kon de man ten strijde gaan,
met doodgewone sokken aan.

foto joris van molle

Gisterenavond even snel over en weer geweest naar Demorock op ‘Hoge in Kortrijk. Daar was een battle van 3 plaatselijke bands voorzien, waarvan de winnaar 500 euro kreeg (vroeger placht dit een ticket te zijn richting opnamestudio – maar stijgende kosten schijnen daar anders over te denken). Die winnaar bleek Captain Compost.

Ik was deze keer voornamelijk afgezakt om even de jongens van Freaky Age te monsteren. Had ze ooit gevraagd om te komen spelen op De Manager van het Jaar, maar ze zagen dat toen niet helemaal zitten. Streetcred en zo…

In het PHTI kwamen ze blijkbaar wel met plezier langs. Er was eigenlijk zielig weinig volk voor zo’n -toch wel al grote- groep. Ik gok een man of honderd. Maar dat was het ergste niet. Diezelfde honderd man waren daar blijkbaar voor een mij verder onbekende reden die niet zoveel met muziek leek te maken te hebben. De helft stond met zijn rug naar het podium tijdens alle optredens. Beetje pinten drinken en wat praten met de buddies. Beetje receptiesfeer op een ontspoorde trouw waar iemand probeert te speechen en niemand luistert.

Maar daar lieten de mannen van Freaky Age zich allerminst door afschrikken. Vanaf de eerste seconde strak in het ritme, prachtig op elkaar ingespeeld en met vol enthousiasme alles gevend. Zo’n band, een mens zou daar heimelijk jaloers van worden. 18 jaar intussen, al een beetje overal gestaan waar een band kan staan in België. Nog een heel leven voor zicht. Muzikaal stevig in hun botten. Geen pretentie.

Strak viertal, echt waar!

Geniet even mee van dit het fantazzisch stukske er tekst waar vond mij op de hun site:

What is Plurk?

Naamwoord. plurk (plüer-kh)- Een naar waarheid snazzy locatie dat jullie staat naar de vitrine de evenementen toe dat uw leven grimeren in appetijtelijk verteerbare brokstukken. Laagte in het vet, 5 calorieën per het bedienen, echter klos vol met goedheid.

Precedent gebruik: ‘Gee-Navigatiesysteem golly, mijn kinderen zijn plurking alle etmaal lang, welk moet beginnen een moeder?’

Waarom hen maken, natuurlijk vast! Ja, Plurk is voor allemaal. Wij hebben genomen de tijd, de complexiteit, en het diepe zelfonderzoek hoefde buiten bloggend.

Deze is van niet Billy blog van Q. Poindexter, niet, niet. Ter vervanging, Plurk is een gemakkelijke weg naar de kroniek en delen de dingen jullie doen, de weg jullie voelen zich, en alle andere dingen hiertussen dat uw leven grimeren, met het volk dichtbij jullie. Het is direct gestreeld worden, directe zelve-bevrediging, moment grootheid, terstond JULLIE. Deel uw leven wapperen, levensecht uw leven!

Ik heb uiteindelijk de Engelse versie opgezocht om te weten waar dit over ging. (al moet je eigenlijk een voorbeeld zien om het echt door te hebben, maar soit). Waarlijke directe zelve-bevrediging voor de ziel. Maar dikke pleurk voor mijn taalpapillen!

Update: ik dacht, ik stuur ze een propere tekst, zodat ze niemand wegjagen. Daar zijn ze blij mee zegt het contactformulier:

Gekregen iets op uw geest? Wij lurve terugkoppeling van allemaal Plurkers, hetzij nakomeling of oud, klein of groot, of blauw of purper. Suggesties, commentaar, concerns, of nog iets op uw geest, geven ons een kreet!

Ik had nog nooit een journalist ontmoet, noch bij ons, noch bij de concurrent, noch op een of andere persconferentie, die beweerde dat zijn of haar krant erop vooruit was gegaan, nog nooit. Als je ons moest geloven, dan was er sinds het begin der tijden een neerwaartse trend in de kwaliteitsjournalistiek en bleef er nu nog hooguit een homeopathische hoeveelheid aan degelijkheid over.

Toegeschreven aan David Van Reybrouck. Het heeft wel iets vind ik. Je hoort inderdaad vooral dat alles in moordtempo naar de verdoemenis gaat en het leuke en logische gevolg is inderdaad dat het met die kwaliteit dan toch zeer pover gesteld moet zijn. Terwijl de eigen communicatie toch altijd de term “kwaliteitskrant” naar voor schuift als kenmerk.

Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?

Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!

Spreekwoorden. Ze geven vaak dat beetje schwung aan een tekst, maar het kan er ook grondig mis mee gaan. De meest poëtische uitdrukkingen, de meest welluidende vergelijkingen kunnen veranderen in nauwelijks herkenbare mutanten tegen de tijd dat ze hun publiek bereiken.

Een vrij onschuldige maar vaak voorkomende uitschuiver is nauw aan het hart liggen. We bedoelen ermee dat iemand of iets veel voor ons betekent, ons raakt in ons gemoed. Nauw aan het hart duikt zo frequent op dat velen er niet bij stilstaan dat de uitdrukking eigenlijk na aan het hart liggen is. Een andere hardnekkige is een handje weghebben van, een verhaspeling van een handje van iets hebben (de – vaak hinderlijke – gewoonte hebben iets te doen) en iets weg hebben van.

Maar het kan erger. Zo hoorde ik onlangs iemand spreken over klinkklare oplossingen. En die niet erg werklustige collega moest nu maar eens uit zijn kluiten schieten. En er is meer, veel meer: een touwtrekkersrol spelen, wij zijn de mazen die door het net zullen glippen, een vinger in de pap te brokkelen hebben, muggen op laag water zoeken, we zullen dat varkentje wel even pellen.

Smuk je taalgebruik gerust op met een stijlvol spreekwoord of leuk gezegde, maar haal ze niet door elkaar. Neem niet te veel hooi op je schouders, want voor je het weet is de koe door de kerk en dan sta je daar, met je broek vol tanden.

“Zoals deze middag besproken zijn wij geïnteresseerd om een elkaar bevruchtende samenwerking tot stand te brengen”

.
Jammergenoeg waren het geen blitse chickas die me dit voorstel deden maar wat gortdroge ingenieurs van een vereniging die we voor de integriteit even niet met naam vermelden.