Een tijdje geleden baande ik me een weg naar de compostbak achterin de tuin. De taxushaag schoot met frisse sprieten over het pad. Een halve wildernis in een stadstuintje van ocharme 30m2. Met mijn koksmes nog in de hand gooide ik de groenteresten in de compostbak en knipte toen op de terugweg in ware machete-stijl de doorgang wat breder. Dit lukte niet alleen aardig, het was ook zo fijn dat ik besloot om ook mijn buxus-haagjes met het mes te snoeien in plaats van met een grote tuinschaar (of godbetert zo’n elektrische heggenschaar). Ter lerend voorbeeld:

Ik liep laatst tegen het initiatief van “4 Years. Go” aan. Op hun site starten ze een campagne om de wereld binnen 4 jaar te veranderen. Niet vanuit geweldig lobbywerk, maar vanuit de overtuiging dat we al alle kennis en kunde hebben om de wereld tot een mooiere plek te maken, maar dat het ons gewoon tekortschiet aan de collectieve wil om er ook iets aan te doen. Niet wachten op iets of iemand om het voor ons te veranderen, maar er zelf meteen aan beginnen werken. Hoe kleinschalig ook. Om zo een positief kantelpunt te scheppen om de collectieve ambitie van de mensheid aan te wakkeren.

Er is geen groots plan. Wel een grootse gedachte. En een centraal punt dat onderzoekt hoe je als individu of organisatie het beste  je steentje kan bijdragen. Ik vind het mooi. Zonder teveel wijzende vingertjes. Bekijk alvast hun video:

Een mens doet al eens wat tot meerder eer en glorie van zichzelf. Een citroensapkuur bijvoorbeeld. De citroensapkuur is een vorm van vasten, iets wat vrijwel alle culturen en religies kennen als een manier om het inwendige te reinigen, in balans te komen, weerstand tegen ziekten te verhogen en discipline te bouwen. Wanneer dieren zich fysiek niet in orde voelen, stoppen ze met eten. Ook bij kleine kinderen is dat instinct nog aanwezig. Het is een natuurlijk verschijnsel; door de spijsverteringsorganen te laten rusten, kan het lichaam alle energie richten op de bestrijding van ziektes.

Het recept:

2 liter water

200 ml pure ahornsiroop C+ (ivm hoge mineraalgehalte)

200 ml vers geperst citroensap

mespuntje cayennepeper

 

10 dagen elke dag deze twee liter opdrinken aangevuld met water of kruidenthee (en niets anders natuurlijk)

Je krijgt dus elke dag nog zo’n 600 calorieën binnen (voornamelijk uit de ahornsiroop). Wat een stuk minder is dan de 1800 of wat die ik normaal zou eten, maar vreemd genoeg heb je niet echt veel honger tijdens deze kuur. Zin om iets lekkers te eten dan weer wel. Hoewel de sterkte ook wel is dat je enkel dat sap mag drinken. De drempel is dan veel groter om toch nog een extra boterhammetje, een stuk kaas of wat chips te eten. Niets is niets – dat is vrij duidelijk. En eenmaal begonnen wil je dan ook liefst doorzetten.

De citroensapkuur werd ontwikkeld door Stanley Burroughs uit Hawaï. Reinigen met de Citroensapkuur is niet alleen eenvoudig, maar ook verrassend effectief: in een zeer korte periode wordt je hele lichaam grondig gereinigd. Dit alles lees ik toch op het internet en ik hoop er het beste van. Ik leer ook dat je de citroensapkuur niet mag doen als je een citrusallergie hebt: welwel, kijk eens aan!

 Waarom zo’n kuur doen? Ook hier brengt het internet raad en uitleg:

Na de reiniging zult u merken dat uw lichaam vraagt om een gezonde, zuivere levenswijze. U zult beter aan kunnen voelen wat goed voor u is en wat niet. Uw zintuigen zijn verfijnd en beter ontwikkeld. Uw algehele conditie is sterk verbeterd. Uiterlijk ziet u dat vooral aan huid en haren. Daarnaast ervaart u een gevoel van positiviteit en fitheid.

Naast het leveren van een serieuze lading vitamine C stimuleert citroensap ook de omzetting van proteïnen, vetten en koolhydraten hetgeen resulteert in een versnelde reductie van overbodige vetafzettingen. Vandaar ook de uitstekende resultaten van de citroensapkuur als vermageringsmethode en het feit dat mensen zich vooral na de kuur zo prettig en energiek voelen. Een fijne bijwerking van deze kuur (al heeft dit dieet me de vorige twee keer dat ik ze volgde niet echt veel vermagerd – hoewel ik zeker genoeg lichaamsvet op voorraad heb).

Zelf volg ik de kuur omdat ik wel geloof in een tijdje vasten nu en dan.” Crap in crap out” wordt wel gezegd, en af en toe doe ik daar mijn deel in. Een weekje sapvasten kan dan geen kwaad. Al na een dag of twee voel je je een stuk frisser. Het is trouwens altijd fijn om te merken dat je veel scherper bent in je zijn als je af en toe wat honger hebt. Veel zin heeft een mens daar niet in, maar het kan wel een fijn gevoel zijn als het toch zover is.

Ik voel het zelf sterk in wat de traditionele oosterese geneeskunst als” leveruitingen” zou noemen. Wat verdraagzamer naar mensen, minder snel geïrriteerd, wat gezonde dynamiek in mijn lijf. En een kilootje minder is ook steeds welkom natuurlijk!

 Uitgebreide(NL)  informatie kan je hier vinden.

Met lichte spijt in het hart zie ik elke dag de sneeuw een beetje verder wegsmelten. De onvermijdelijke vieze bruine drab neemt de plaats in van het witte poeder. Nu moet je als voetganger zo ver mogelijk van de straat wandelen als je geen geen vieze golf smurrie over je heen wil krijgen.

Hoewel veel mensen wel een sakkeren op sneeuw (glibberigheid!) houd ik er wel van. Voorzichtig met de fiets over gladde plekken glippen, met warme en stevige bergschoenen wandelen over de zachtjes knirpende sneeuw of met de auto vrolijk slippend naar het werk. OK, het duurt dubbel zo lang om er te raken als er maar 1 rijvak vrij is op de autostrade en iedereen plots maar 40 per uur meer rijdt alsof een onzichtbare hand hun gaspedaal tegenhoudt, maar je hebt wel het plezier om alle ietwat scherpere bochten (traag) met de handrem te nemen. Omdat je anders toch niet in die bocht raakt en je wielen gewoon snel doorslippend de andere kant opgaan.

Elk jaar als het begint te sneeuwen neem ik snel mijn auto om ‘s avonds in alle stilte, als iedereen voor de buis hangt, nog een klein toertje te maken in de stad. Op zoek naar door de zoutstrooiers vergeten punten en bochten. De ABS in gang laten schieten. Diverse uitwijkmanoeuvres uitproberen. Kijken hoe ik het snelst tot stilstand of het makkelijkst door een bocht geraak. Met in het achterhoofd de lessen van de rijvaardigheidsstages die ik volgde. Beter oefenen in een rustige gecontroleerde omgeving dan plots moeten remmen voor een obstakel en niet instictmatig weten wat je moet doen. Paniek is de slechtste chauffeur. Maar de meeste mensen verklaren me zot dat ik buitenkom op zo’n dagen. Je zou net moeten thuisblijven in je warme nest. Zodat je extra kan panikeren als er echt iets gebeurt.

Sinds ik een tijdje geleden op een rommelmarkt een “MilleCroquettes” machine (hoe heet zo’n ding, een krokettenpers?) kocht voor 3 euro smeekte de heimwee hartstochtelijk om nog eens op ambachtelijke wijze kroketjes te maken. Net zoals in mijn jonge jeugd rond de kerstperiode, als ik mijn moeder hielp met de voorbereidingen.

Nooit te beroerd om mijn medemens te helpen heb ik er ook maar meteen een timelapse-videootje bijgemaakt, tot meerder kennis en glorieus bereiden van deze feestelijke lekkernij:

Gisteren voor het plezier en voor een verjaardagscadeautje nog eens wat muziek ingespeeld op de 8-track. Gezien de erg korte deadline van het project (2 uur) is het allemaal redelijk simpel gebleven; maar zie voor de gein nog even geprutst met een van die liedjes. Het gaat over Denemarken, heksen en paardrijden door de bossen en klinkt alsof een licht bezopen Willem Vermandere in het Russisch aan het zingen is geslagen.

pogew-raan-nekramened

Gisteren nog eens stoverij gemaakt. Altijd een plezier. Stoofpotjes rule!
Voor de meer visueel ingestelde mensen hieronder een kort videoverslagje. (anderhalve minuut).
Het is een vrij zoete versie, anders gebruik je minder zoet bier (ik had enkel kasteelbier staan) en laat je de peperkoek weg.

recept Vlaamse Karbonaden:

(in volgorde van verschijning – net als in de betere tv-series…)

1 ajuin
1kg rundsstoofvlees
beetje olie of boter
1 flesje bruin bier (hier kasteelbier)
2 blaadjes laurier
2 kruidnagels
1 el mosterd
1 plakje peperkoek (optioneel)
1 snede bruin brood
peper en zout
tijd

foto joris van molle

Gisterenavond even snel over en weer geweest naar Demorock op ‘Hoge in Kortrijk. Daar was een battle van 3 plaatselijke bands voorzien, waarvan de winnaar 500 euro kreeg (vroeger placht dit een ticket te zijn richting opnamestudio – maar stijgende kosten schijnen daar anders over te denken). Die winnaar bleek Captain Compost.

Ik was deze keer voornamelijk afgezakt om even de jongens van Freaky Age te monsteren. Had ze ooit gevraagd om te komen spelen op De Manager van het Jaar, maar ze zagen dat toen niet helemaal zitten. Streetcred en zo…

In het PHTI kwamen ze blijkbaar wel met plezier langs. Er was eigenlijk zielig weinig volk voor zo’n -toch wel al grote- groep. Ik gok een man of honderd. Maar dat was het ergste niet. Diezelfde honderd man waren daar blijkbaar voor een mij verder onbekende reden die niet zoveel met muziek leek te maken te hebben. De helft stond met zijn rug naar het podium tijdens alle optredens. Beetje pinten drinken en wat praten met de buddies. Beetje receptiesfeer op een ontspoorde trouw waar iemand probeert te speechen en niemand luistert.

Maar daar lieten de mannen van Freaky Age zich allerminst door afschrikken. Vanaf de eerste seconde strak in het ritme, prachtig op elkaar ingespeeld en met vol enthousiasme alles gevend. Zo’n band, een mens zou daar heimelijk jaloers van worden. 18 jaar intussen, al een beetje overal gestaan waar een band kan staan in België. Nog een heel leven voor zicht. Muzikaal stevig in hun botten. Geen pretentie.

Strak viertal, echt waar!

Dit weekend op uitnodiging van de onverantwoord interessante krant De Standaard gaan genieten van Afrika! Afrika!

Het waren daar meteen Afrikaanse temperaturen in die tent op Turn en Taxis. Gelukkig hadden we nog een berlijnse bol kunnen bemachtigen op het brunchbuffet, zodat we zonder al te grote honger de show konden bekijken.

En show werd gegeven. Tientallen zwarte medemensen gaven het beste van zichzelf voor een volle tent gegadigden. Gelukkig probeerde de organisatie niet al te politiek correct te zijn, zodat we zowel moderne breakdancende zwarte gangstertjes met basketbal als traditionele stamhoofden in strooien rok de revue passeerden. Heerlijke slangenmensen die de meest waanzinnige kronkelingen en onmogelijke stretches uitvoerden. Torens van acrobatische troepen, die soms vierhoog op elkaars schouders stonden zonder verdere steun. Ritmische dansen en straffe muziek. Het was daar goed in Afrikaans Brussel!

Gelukkig was het over de middag ingepland, anders had ik ’s avonds zeker niet kunnen slapen van die sexy kontschuddende negerinnetjes met een uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen.

U.

Video voor zij die geen ticket hadden:

Trailer van de show:

En het kunstje met de tennisracket:

Ik ben zelf niet zo’n fan van de MCDonalds keten (en hun burgers) maar zie toch met enige interesse uit naar de nieuwe burger: de M, die gelanceerd wordt op 1 april.
Met een groei van 8,5 procent vorig jaar en meer den 30 miljoen bezoekers wist de fastfoodketen de crisis goed te ontwijken. Maar toch werken ze zo te zien aan hun imago van pure fastfood. Er zijn plannen voor eerlijke koffie en gebruik van groene energie; het interieur wordt aangepast van “hap-en-schrok” richting degelijk en gezellig, want mensen blijven steeds langer zitten in de restaurants van de keten.

Ook de producten veranderen een beetje. Nadruk ligt op traditionele ingrediënten en kwaliteit. Zo wordt de M een rundsburger in een ciabatta-broodje met sla, tomaat en een plakje kaas. Maar zonder saus, terug naar de pure smaak van de ingrediënten.

Ik kan me daar in theorie goed in vinden. Die sausen smaken voor mij toch te vaak wat chemisch en overweldigen heel vaak de smaak van vlees en groetjes (ook bij de Quick trouwens). Het heeft me trouwens altijd verwonderd dat je in België niet meer degelijke burgerrestaurants vindt. Wie in de States al burgers at weet welke rijkdom we missen met de fletse burgers en vernukkelde burgers die hier aan de lopende band worden uitgespuwd door fastfoodrestaurants. Ooit at ik in Gent in een soort van burgerbar een heerlijke burger die daar op bestelling werd gemaakt. Maar helaas ben ik het adres daarvan wat kwijt.

Eerst even zien wat het geeft. De enige burgers van Mc Donald die ik totnogtoe redelijk vond voor hun prijs waren de burgers in Leuven als student. Waar je toen voor 20 frank (een halve euro dus) een hamburger kon kopen. De wufte broodjes die er van in de verte nooit zo goed uitzien als op de foto neem ik er dan graag bij…

Ik meen me nog de donkere herfst te herinneren waarin ik voor het eerst de mean lean fighting machine Mario leerde kennen. Ik vermoed dat ik via BZY het nieuws kreeg dat er een initiatie ninjitsu zou worden georganiseerd in het JOC te Kortrijk. Met een sociale ondertoon. Niet alleen elkaars gezicht vertimmeren, maar ook leren hoe je in het leven staat. Hoe je reageert op dingen die op je afkomen. Vanuit welke realiteit je daar stond. Ik herinner me niet meer helder of het specifiek gericht was op de opgegroeide kroost van kansarmoedegezinnen, maar ik dacht dat er zoiets aan vast hing. In ieder geval waren er genoeg kerels uit de rand van de maatschappij aanwezig op het appel.

Ik was er heengegaan om ervoor te zorgen dat er toch genoeg volk was voor dit initiatief. En natuurlijk vooral omdat vechtsport me altijd al sterk had geïnteresseerd. Zeker aikido en ninjitsu. Functionele vorm, energetisch werken, sport, … De setting was sprekend. Een slecht verlichte zaal in het jeugdontmoetingscentrum met een hardstenen vloer. Een bende randgevallen als medestrijders, waarvan het grootste randgeval de leraar bleek te zijn. Kaalgeschoren kop, ingevallen wangen en uitvallende tanden, intense blik en een rafelig afgewassen zwart jasje. Mario De Groote. Ik voelde me een beetje in een paramilitair opleidingskamp voor probleemjongeren. Gelukkig had ik wat vriendjes meegebracht. (more…)

Oooh… ons blits gestart muzikaal avontuur bij Radio 2 is vroegtijdig schielijk gestopt.

Bedankt voor alle steun en lieve berichten. Volgend jaar de revanche!

Vandaag even binnengesprongen bij Radio 2 West-Vlaanderen.  Met Charlotte Crul hadden Niko en ik een kort gesprekje over “Hou me vast”, het ontstaan daarvan en onze verdere muzikale ambities. Na een verwarmend chocomelkje in de wachtzetel kleefde mijn mond wel wat dicht, maar we hadden toch een fijn interview. Mochten we ooit nationaal raken, dan zal ik wel even moeten letten op mijn taalgebruik, want ik vermoed dat mijn articulatie niet altijd je dat was.

Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?

Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!

Nog even op zondagmiddag besloten om een liedje te schrijven voor de “Schrijf er maar 1” wedstrijd van Radio 2. Een Nederlandstalig liefdesliedje zonder al te grote ambitie. Het moest allemaal een beetje snel gaan. Zeker ook de tekst. Maar het resultaat is zeker beluisterbaar. Ik heb het dus ook maar meteen op de webzucht servers gezet.

Beluister het fijne nummer “Hou me vast”

(kenners herkennen de warme stem van Nikolaas Debusschere, die het nummer met veel liefde inzong op zijn zolder).

Iemand specialist in het pluggen van wedstrijden en andere fijne applicaties via sociale netwerken?
(ik weet dat de comments hieronder kaputt zijn, dus misschien via mail?)

Een tijdje al tank ik op zeer precieze wijze. Telkens ik de tank van de aute volgooi stop ik de teller op een rond getal. Dus niet 46,05 liter, maar mooi 46,00 liter. Sinds mijn nieuwe tankkaart (september 2007) denk ik dat ik daar nog maar 1 keer niet in geslaagd ben (de tank stond werkelijk op overlopen). Veel bedoelingen heb ik daar niet mee. Leek me fijn om ook zo’n alledaagse zaken tot een plezier voor mezelf om te toveren. Een beetje finesse in het leven. En ook wel de heimelijke hoop dat er ooit iemand van het wagenparkbeheer de gegevens nakijkt en ziet dat er iemand steeds mooi even tankt. En zich dan afvraagt wat daar achter zit.

Groot was dus ook mijn vreugde toen ik vandaag zag dat er in Nederland een kampioenschap precisietanken loopt. (bij een BP tankstation in Rotterdam). Ik kan daar dus niet meteen aan meedoen, maar een glimlach kon ik toch niet onderdrukken.

Oh ja,
deze wou ik u toch niet onthouden:

Het haar is alweer een stuk korter intussen, de bakkebaarden even voor de gein laten staan.
Werken voor Trends, een mens zou er beroemd van worden…

Op een dag heeft een mens wel eens zin in een stuk rijsttaart. Ik toch. Ik zou wel elke dag rijsttaart kunnen eten. Gezien ik wel wat tijd had gisteren en gezien de taarten in de winkel altijd zo verschrikkelijk veel suiker en rommel bevatten, besloot ik er nog eens eentje zelf te maken.
Het uitgangspunt was alweer eens: geen suiker en geen dierlijke producten. Dat wil dus zeggen ongeveer zonder 90 procent van de normale ingredi?nten als suiker, eieren, melk, boter, …
En toch. Toch hadden tegen de avond een lekkere taart op basis van volwaardige biologische zilvervliesdessertrijst, rijstmelk en wat kruiden. Lekker gezond snoepen. Voor de rest van de wereld enkel de foto:

En zoals je kan zien, ook met een fijn yin-yang pakua-motiefje erop. In ieder geval smaakten de I-Tsjing symbolen ook zeer goed!

…

Een hele smeete fijne gezichten van her en der bij de fotogalerij gezet. Vrienden, familie, vreemden…
In de Fotogalerij.

Na paaldanseressen, vandaag een serieuzere veld-decoratie. De Duitse programmeur Ben Hopfeng-Aertner schreef een kleine code in Data Matrix. Dit is een soort van visuele code die informatie bevat die door computers kan worden ingelezen. Ben ging met een grasmaaier tewerk in een groot graanveld en maaide zo een code. Daarna nam de man vanuit een vliegtuig een foto van zijn 160 m2 grote kunstwerk en liet dit inlezen door een computer. Resultaat: de output van dit kunstwerkje is “hello world”, de blijkbaar onvermijdbare eerste code in elke programmatietaal.

Passagiers die landen op Gatwick Airport krijgen momenteel een vrolijke verwelkoming door een naakte paaldanseres. Of toch door een gigantische afbeelding daarvan. Op een veld, dat net onder de invliegstrook ligt is op het gras een afbeelding geschilderd op 9000 m2 van een paaldanseres, die publiciteit maakt voor een website.

Als ik de afbeelding bekijk heb ik toch stiekem bedenkingen bij de authenticiteit van de akte. Om te beginnen is de afbeelding zo perfect geplaatst dat je je zou afvragen hoe ze dat doen op die oppervlakte. Hou daar maar eens overzicht op. En ik denk niet dat je hoge kranen kan plaatsen voor dat doel op de invliegroute van een luchthaven. Dus vrees ik een beetje voor een photoshopbewerking van een foto van een veld. En gezien de maffe inhoud en de zotheid van de gedachte op zoiets te doen, is de kans groot dat je beeld wordt opgepikt op het internet en je hebt meteen een geslaagde virale campagne…