Gisterenmiddag belde Niko dat hij 2 kaarten over had voor het concert van Luka Bloom in Kortrijk. Dat moet je me geen twee keer zeggen. Voor mijn eigen abonnement had ik de Ierse zanger niet opgenomen wegens vroeger al een paar keer gezien, maar als ze me kaarten voor niets in mijn handen stoppen, dan zeg ik geen neen. Of het zou voor de premi?re van het 160e seizoen van FC de Kampioenen moeten zijn.

Luka werd dit jaar 50 en dat betekent ook dat hij nu al 36 jaar optredens geeft. Hij begon op zijn veertiende samen met zijn legendarische broer Christie Moore op een tournee langs folkclubs in Engeland. In al die jaren heeft hij een opmerkelijk oeuvre neergepend en een hoop podiumervaring verzameld.

De eerste drie nummers vreesde ik dat met de jaren ook een kleffe vorm van meligheid was neergedaald over de Ierse singer-songwriter. Op zijn nieuwste plaat ?Innocence? staan enkele politieke aanklachten tegen oorlog en modern democratisch imperialisme. Niet dat die boodschap niet verkondigd mag worden, maar het klonk een beetje week daar als opener in de schouwburg. Soit, ingetogen protestsongs zijn wellicht niet het makkelijkste genre ooit.

Maar daarna bloeide Luka weer volledig open tot de entertainer en virtuoze songsmid die hij is. Hij bracht een heerlijke mengeling van nieuwe en oudere nummers in zijn unieke krachtige gitaarstijl die gebaseerd lijkt te zijn op open akkoorden en vingervlugge loopjes, gecombineerd met een snelle strum uit de pols.

Waar ik hem vroeger al wilder aan het werk zag in feesttenten en concertweides, leek hij zijn programma nu ingetogener te houden voor de trip langs kleinere zalen. En net in die beheersing lag vaak de mooiheid van de nummers. Zijn klanken trokken als flarden puur stylisme langs het fluweel van de schouwburgmuren omhoog. Hij leek er zelf ook plezier in te scheppen en bracht dan ook een flink bisgedeelte om dan nog eens terug te keren voor een a-capella lied. Een intimistische afsluiter van een zeer geslaagd concert.

22 november 2004
Nu donderdag 25 november is er een akoestisch optreden van Buck Danny. Daarvoor moet je rond 21u00 naar Wortegem, caf? “De Fazant”.
korte wegbeschrijving: Autostrade richting Gent, afslag Waregem, aan afrit 100 meter naar rechts, aan lichten naar links (industriepark). Dan kom je uit op grote baan (richting Oudenaarde), waar je naar rechts afslaat. Op paar 100 meter zie je op je linkerkant cafe ‘de fazant’). Buck Danny op het internet.

Betreffende de Bomberos, het fijne tex-mex groepje dat werd gevormd om exclusief Brussel onveilig te maken: niet enkel is er een grote Crash&Burn revival gepland op 11 september, er zijn ook weer nieuwe foto’s verschenen op het internet. De organisator van het vorige festival heeft ze op het net gezet in een fijne slideshow. Voor de liefhebbers.
Hier te zien.

Vandaag vond ik in een doos nog 2 foto’s van ons optreden als troubadour vorig jaar. Daarvan zijn al foto’s gepost in de fotokluis, maar deze heb ik nu even ingescand. Je krijgt er alvast 1 te zien.

Je ziet Mic en Mij in de adellijke setting van een fijn kasteel. We zijn net bezig in het wilde (voor de gelegenheid geschreven) drielettergrepenlied. Op de stoel in het deurgat stat een zekere Coeman (verkleed als zichzelf). Hij houdt bladen in de lucht waarop ieder eerder een woord of woorden van drie lettergrepen heeft geschreven. Het huidige woord is “pot javel”. Na een stormachtige aanloop naar het refrein zingt ieder in de kamer dan mee. Hier zie je hoe Michaël ambachtelijk het akkoord van do-groot laat uitgalmen terwijl een uitzinnige meute “POT JA-VEL” krijst.
Op de foto ontdek je ook nog admiraal Nelson (midden voor), intussen zonder zijn hoofddeksel en rechts achteraan een sexy superwoman.

Het was weer een feestelijk weekend. na de repetities vorige week was het tijd om met ons kersverse mariachi-elftal het podium op te klimmen. We deden dat in Brussel in zaal “La Tentacion”, een soort van Spaans cultuurcentrum. En het was ferm geestig. Getooid in opzichtige kledij en met een grote sombrero stevig tex-mex spelen. De bezetting was aldus: 2 gitaren, 1 bas, 1 contrabas, 2 violen, 2 trompetten, 1 piano, 1 accordeon, 1 mandoline en 4 zangers. Met een beetje goede wil en wat multi-instrumentalisme samen 11.

Voor de gelegenheid hadden Michaël en ik ook een gruizige snor laten groeien. Het oog wil tenslotte ook wat. Als je je regelmatig scheert zou je vergeten wat voor lelijke dingen je kan laten groeien op een goeie week tijd.
Van dat alles werden natuurlijk wat fotootjes gemaakt, te bekijken op de fotosite.

Na een fijn repetitieweekend in Brussel voor het nog fijnere mariachi-orkest Flippez y los Bomberos, zijn heden alweer de eerste foto’s van die repetitie online gezet. De muziek zal voor het eerst live te horen zijn nu zaterdag 13 maart in zaal “La Tentacion” in Brussel ron 22:30 (zij het dat het eigenlijk wel een soort van priv?-gelegenheid is. Denk daarbij aan veel trompetten, violen, contrabas, schelle gitaren en bombastische zang. Genrehint: Willy Deville, Calexico, flip kowlier en allerhande in een Spaans of tex-mex jasje.
foto’s

16 januari 2004
Het optreden van Expo58 op de Gentse Feesten zal zijn aan het St-Baafsplein op 19 juli. Daarnaast is er ook nog een optreden voorzien op 2 april in Roeselare en wordt er ook gespeeld in Kortrijk ter ere van het 80 jaar bestaan van de tennisclub “de Wikings”. Tisdaggetweet.

Ai caramba! Alweer de laatste dag op mijn bureau alvorens we in najaarsreces gaan. Nog snel een paar honderd dingen doen die allemaal even dringend lijken alvorens ik hier definitief mijn schup kan lichten. Voor drie maanden dan toch.

Het trouwfeest dit weekend is waarlijk fijn geweest. Eigenlijk liep alles een beetje zoals we het voor ogen hadden en heb ik de indruk dat iedereen zich ferm geamuseerd heeft. Als ik de verzopen dozen champagne tel, kan dat bijna ook niet anders. Gezien er een aantal mensen fruitsap dronken, moeten er anderen geweest zijn die op hun kop naar huis zijn gefietst. Net geen honderd flessen op een goed anderhalf uur. Bacchus zou waarlijk jaloers zijn.
Hopelijk kan ik dit weekend of nog volgende week werk maken van de teksten uit de mis en de avondlijke gedichten om die hier nog voor de nalezers en literaire genieters onder jullie te vergaren. Alles is bijna verzameld. Ook de fotograaf heeft zijn best gedaan. Ergens over de vierhonderd foto’s. Met tijd wellicht ook een selectie daarvan op webzucht. Maar hopelijk iets vroeger al de onofficiële selectie van mijn Canon die daar rondslingerde en zo te zien door een aantal verschillende mensen is opgepikt voor divers gebruik.

Tot slot nog een woord van diepe dank aan de mannen en ferme vrouwen van Magik Magda, die de 23e ferm gescoord hebben in Dottenijs. Het was een fantastisch optreden, en meteen de goede sfeer erin voor de rest van de avond.
Makkers, Maten, Merci!

29 april 2003
Gisteren nog heerlijk bij Michaël een theetje gedronken op het terras. Een mens zou dat meer moeten doen. Gezellig op een verloren avondje  langsstappen en op zijn terras vol vergane glorie en speelse tijgerkat rustig een thee drinken in de late avondwarmte. Lekker gesprekje over maten in het buitenland, verdomd rechtse en vuilbekkende ex-leraars van St-Jozef (Pietje), Seppe in Spaans en het leven in het algemeen genomen.

Gisteren tijdens een optreden een nieuw hoogtepunt van interactie met het publiek meegemaakt. Niko en ik waren een brunch aan het opluisteren met live muziek voor de meer dan driehonderd genodigden. Voor het plezier speelde ik daar piano. Kenners zullen weten dat ik dat instrument nog niet honderd procent beheers zoals ik dat wel zou willen. Tot zover de achtergrond. We zitten dus midden in ons tweede nummer als daar één of andere pipo uit Deerlijk (zo bleek later) me van aan de zijkant van het podium benadert. Hij heeft een soort van papier in de hand. “Zou je dit kunnen spelen?” vraagt hij me. Met een lichte hoofdschudding gebaar ik hem dat ik nu net effe druk bezig ben. Hij vraagt het opnieuw. Ik zeg hem dat ik nu jammer genoeg midden in een optreden zit en op hij me met rust wil laten. Niet gehinderd door enige vorm van beleefdheid en wellicht ook niet door nuchterheid gooit de vetzak ongegeneerd de schamele partituur op mijn handen en herhaalt nogmaals zijn vraag. Gehinderd in mijn zicht en bewegingsvrijheid voor vingers ben ik nu verplicht om te stoppen. Ik gooi het blad op de grond, zeg hem dat ik echt wel midden in een optreden zit en vraag hem vriendelijk doch met aandrang me met rust te laten. Tot mijn vreugde stapt de boer het af. Dan maar weer invallen bij de volgende strofe.
Ongelooflijk wat je allemaal meemaakt dezer dagen. Later heb ik de man fijn terug bij zijn pietje gehad, maar daarover meer op een ander moment.