Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Zo zag ik nog eens de nieuwe  concertzaal (nogal klein en donker vond ik zo – maar wel perfect geïsoleerd) wat K-Town buddies en natuurlijk de inuit-gasten zelve. Een korte set (nog niet zoveel nummers vermoed ik) maar We seem To Have Misplaced Our Igloo stond er wel degelijk. Staccato britpop-achtige gitaarriffs, strakke en creatieve drumlijnen en retecool stampende lijnen op de basgitaar. Qua podiumpresence zit er nog wat nood aan groei in. In de nummers die ik persoonlijk best vond trok Kjelle wel vol enthousiasme vanop zijn bas het podium en de zaal in actie. Vanop de gitaren fijne beheerste melodiën maar een iets minder overtuigende presence. Rustiger nummers dreigden zo ook wat verloren te gaan in een net niet strak genoeg ingespeelde set. (Het geluid in de zaal stond ook een beetje zompig vond ik – en dat maakt alles moeilijk natuurlijk).

Laat ons hopen dat ze nog een paar van die flukse nummers bijeenschrijven voor een full-cd en aansluitende bestorming van de festivalpodia. Want het zit er zeker in! Go Go Igloo!

Kijk en geniet zeker zelf ook even van “Rubiks Revenge”, live in de Kreun (als je oplet kan je even mijn haar zien rechts op de video)

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!

Zwaar gesmaakt! Ik ben steeds te vinden voor dit soort van mixes van country, rockabilly/bluegrass/motörhead/…
Doet me wat melancholisch terugdenken aan onze phychobilly minnende Han; ooit onze drummer bij The Specs. En wie zie ik daar plots vanuit de bar met een stel pinten naar de eerste rij afzakken? Han hemzelven. Even twijfel ik of het wel Han is. Maar zijn zwarte jas met op de achtergrond een grote foto van Elvis met daaronder “Elvis – World Tour 2007″ nemen alle twijfel weg. Dit is de kerel waar ik zoveel fijne momenten mee beleefde in zijn tot leefruimte/repetitiekot omgebouwde stacaravan in de tuin. Glorietijden waar ik eens wat meer over moet neerpennen, maar heden volstaat mijn vreugde hem te hebben teruggevonden!

Specs - met Han Verlinde op drums - ergens eind jaren 80

foto joris van molle

Gisterenavond even snel over en weer geweest naar Demorock op ‘Hoge in Kortrijk. Daar was een battle van 3 plaatselijke bands voorzien, waarvan de winnaar 500 euro kreeg (vroeger placht dit een ticket te zijn richting opnamestudio – maar stijgende kosten schijnen daar anders over te denken). Die winnaar bleek Captain Compost.

Ik was deze keer voornamelijk afgezakt om even de jongens van Freaky Age te monsteren. Had ze ooit gevraagd om te komen spelen op De Manager van het Jaar, maar ze zagen dat toen niet helemaal zitten. Streetcred en zo…

In het PHTI kwamen ze blijkbaar wel met plezier langs. Er was eigenlijk zielig weinig volk voor zo’n -toch wel al grote- groep. Ik gok een man of honderd. Maar dat was het ergste niet. Diezelfde honderd man waren daar blijkbaar voor een mij verder onbekende reden die niet zoveel met muziek leek te maken te hebben. De helft stond met zijn rug naar het podium tijdens alle optredens. Beetje pinten drinken en wat praten met de buddies. Beetje receptiesfeer op een ontspoorde trouw waar iemand probeert te speechen en niemand luistert.

Maar daar lieten de mannen van Freaky Age zich allerminst door afschrikken. Vanaf de eerste seconde strak in het ritme, prachtig op elkaar ingespeeld en met vol enthousiasme alles gevend. Zo’n band, een mens zou daar heimelijk jaloers van worden. 18 jaar intussen, al een beetje overal gestaan waar een band kan staan in België. Nog een heel leven voor zicht. Muzikaal stevig in hun botten. Geen pretentie.

Strak viertal, echt waar!

Dinsdag 3 maart: bijgemutst eet Ilie haar havermoutpapje als ontbijt en gaat mee naar school. Ze stapt flink binnen, geeft haar vader nog een zoen en kijkt verwachtingsvol naar alle spelende kindjes op de koer. Ik denk dat het snel goedkomt.

En op maandagavond krijgen we bericht van de familie dat onze dochter op televisie is. WTV interviewt een kleuterklasje, hun juf en hun nieuwe stagiair-begeleidster die studeert voor kleuterjuf maar nu al praktijkervaring komt opdoen in haar eerste jaar. En wie kijkt daar ietwat terughoudend naar de interviewer met de grote micro, maar vertelt dan met een lief stemmetje dat ze het wel leuk vindt op school? De Kleine Ilie natuulijk. En zo zien we ze wat later ook nog eens zitten op een stoeltje tijdens een voorleesmoment en later als ze zelf een boekje leest. Op die manier krijgen we een klein fijn overzichtje over hoe ze daar als klein ukkie rondhangt in de klas…

De pagina van het regionieuws waar je via de tab “video” het filmpje kan bekijken vind je hier. (Ilie is het blonde meisje met een roze pulletje dat rond 1:10 in beeld komt)

Kortrijk - Het openluchtzwembad en het Magdalenazwembad in Kortrijk worden zo goed als zeker beschermde monumenten. Minister van Mechelen had de baden al op een ontwerplijst gezet en nu geeft ook het stadsbestuur een gunstig advies. Wel rekent Kortrijk op wat flexibiliteit bij de bescherming zodat onderhoudswerken ook in de toekomst verder kunnen.

Het openluchtzwembad aan de Abdijkaai in Kortrijk bestaat al meer dan 140 jaar. In de 19de eeuw was het vooral bedoeld om de lichaamshygiëne te verbeteren. Later ontstond hier één van de eerste zwemscholen van Vlaanderen. In 1952 werd het volledig heropgebouwd. De stad juicht een bescherming toe omdat zo een stukje sociale en architecturale geschiedenis bewaard blijft.

Driewerf hoera voor de verdere bescherming van het openluchtzwembad. Mijn lievelingszwembad van de hele wereld. Zonder overdrijven. Zo kunnen we toch zeker zijn dat het nog even openblijft. Als was dat al een beetje zo na al de vernieuwingswerken van de voorbije jaren. Na een tijd van onbestemde angst, nu weer volop genieten van het bad…

Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?

Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!

Vier dagen later zagen we nog een set van oudere glorie: The Stranglers kwamen even in Ieper een set spelen. Het was een beetje een vreemd gegeven. Ik had ook maar via Niko gehoord dat ze kwamen spelen en er verder niet echt veel van gehoord. Dat was blijkbaar een beetje de bedoeling. Hoewel hun vorige concert nog voor een volle bak was in Parijs, stonden ze hier in het cultureel centrum in de Lakenhalle te spelen alsof het een try-out was voor een parochiezaaltje in Heule of Poelkapelle. Maar ze gingen er niet minder hard voor door de bocht. Een hoop nummers uit hun trouwens zeer goede nieuwe CD “Norfolk Coast”, geflankeerd met de klassierkers als Golden Brown en No more Heroes. Alles met een fantastisch enthousiasme, recht vanuit de sixpack-buik van de zanger die ons met een open hemd een ruime blik gunde op zijn fijn gespierde lijf.
Jammergenoeg wilden ze op het laatste moment dan toch niet meer meewerken aan een video-interview, zodat ons enige fijne herinnerigen ontsnapten.

Voor de rest was er die avond een beetje van alles te bezien. Van zeer goed (Absynthe Minded) tot walgelijk slecht (we zullen maar geen namen noemen), maar voornamelijk zeer veel afgesleten eenheidsworst. Volgespeelde arrangementen (als daar al aan gedacht werd) met de beruchte 3 akkoorden, een bas die enkel monotoon de tonica meevolgt en zeer matig gezang. Af en toe wel zeer grote ego’s te zien op podium, daar werd duidelijk meer aan gewerkt dan aan instrumentbeheersing.
Een mens moet ergens beginnen natuurlijk.