Op 25 april kan je naar de voorstelling van “Schreef ik de dagen, mijn God die ik moest zijn”. Een lange titel, die nogal goed het onderwerp kadert: het leven, de liefdes en het lijden van PAC-man Peter Arthur Caesens. Proper versneden in scènes, shots, dagboekdelen, hoofdstukken , fragmenten en handige overzichtslijstjes.

Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Op een onheilspellende dag (vrijdag de 13e) stelde “We seem to have misplaced our igloo” hun EP voor in de nieuwe zaal  van de Kreun te Kortrijk. Een mens zou zich voor minder een oude zak beginnen voelen tussen al dat jong gepeupel dat hun muzikale helden kwam aanmoedigen, maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben.

Zo zag ik nog eens de nieuwe  concertzaal (nogal klein en donker vond ik zo – maar wel perfect geïsoleerd) wat K-Town buddies en natuurlijk de inuit-gasten zelve. Een korte set (nog niet zoveel nummers vermoed ik) maar We seem To Have Misplaced Our Igloo stond er wel degelijk. Staccato britpop-achtige gitaarriffs, strakke en creatieve drumlijnen en retecool stampende lijnen op de basgitaar. Qua podiumpresence zit er nog wat nood aan groei in. In de nummers die ik persoonlijk best vond trok Kjelle wel vol enthousiasme vanop zijn bas het podium en de zaal in actie. Vanop de gitaren fijne beheerste melodiën maar een iets minder overtuigende presence. Rustiger nummers dreigden zo ook wat verloren te gaan in een net niet strak genoeg ingespeelde set. (Het geluid in de zaal stond ook een beetje zompig vond ik – en dat maakt alles moeilijk natuurlijk).

Laat ons hopen dat ze nog een paar van die flukse nummers bijeenschrijven voor een full-cd en aansluitende bestorming van de festivalpodia. Want het zit er zeker in! Go Go Igloo!

Kijk en geniet zeker zelf ook even van “Rubiks Revenge”, live in de Kreun (als je oplet kan je even mijn haar zien rechts op de video)

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!

Tijdens mijn omzwervingen aan de Vlaamse kust om mijn fijne Kite (Libre Vampyr 4.0) even lucht te geven en uren tegen de golven in te springen op een bijna verlaten strand stopte ik ook even op de Paulusfeesten in Oostende. De Paulusfeesten is makkelijk één van de fijnste festivalletjes in ons land. Volledig gratis met goede groepen en zonder veel pretensie. Woensdagavond na een grillworst en een kriek blijven hangen voor de ‘hellbilly’ country van Bob Wayne en zijn ‘Outlaw Carnies’ op het Boudewijnpleintje.

Zwaar gesmaakt! Ik ben steeds te vinden voor dit soort van mixes van country, rockabilly/bluegrass/motörhead/…
Doet me wat melancholisch terugdenken aan onze phychobilly minnende Han; ooit onze drummer bij The Specs. En wie zie ik daar plots vanuit de bar met een stel pinten naar de eerste rij afzakken? Han hemzelven. Even twijfel ik of het wel Han is. Maar zijn zwarte jas met op de achtergrond een grote foto van Elvis met daaronder “Elvis – World Tour 2007″ nemen alle twijfel weg. Dit is de kerel waar ik zoveel fijne momenten mee beleefde in zijn tot leefruimte/repetitiekot omgebouwde stacaravan in de tuin. Glorietijden waar ik eens wat meer over moet neerpennen, maar heden volstaat mijn vreugde hem te hebben teruggevonden!

Specs - met Han Verlinde op drums - ergens eind jaren 80

foto joris van molle

Gisterenavond even snel over en weer geweest naar Demorock op ‘Hoge in Kortrijk. Daar was een battle van 3 plaatselijke bands voorzien, waarvan de winnaar 500 euro kreeg (vroeger placht dit een ticket te zijn richting opnamestudio – maar stijgende kosten schijnen daar anders over te denken). Die winnaar bleek Captain Compost.

Ik was deze keer voornamelijk afgezakt om even de jongens van Freaky Age te monsteren. Had ze ooit gevraagd om te komen spelen op De Manager van het Jaar, maar ze zagen dat toen niet helemaal zitten. Streetcred en zo…

In het PHTI kwamen ze blijkbaar wel met plezier langs. Er was eigenlijk zielig weinig volk voor zo’n -toch wel al grote- groep. Ik gok een man of honderd. Maar dat was het ergste niet. Diezelfde honderd man waren daar blijkbaar voor een mij verder onbekende reden die niet zoveel met muziek leek te maken te hebben. De helft stond met zijn rug naar het podium tijdens alle optredens. Beetje pinten drinken en wat praten met de buddies. Beetje receptiesfeer op een ontspoorde trouw waar iemand probeert te speechen en niemand luistert.

Maar daar lieten de mannen van Freaky Age zich allerminst door afschrikken. Vanaf de eerste seconde strak in het ritme, prachtig op elkaar ingespeeld en met vol enthousiasme alles gevend. Zo’n band, een mens zou daar heimelijk jaloers van worden. 18 jaar intussen, al een beetje overal gestaan waar een band kan staan in België. Nog een heel leven voor zicht. Muzikaal stevig in hun botten. Geen pretentie.

Strak viertal, echt waar!

Maandag 2 maart: een grote dag voor Ilie. Net tweeëneenhalf geworden en dus mocht ze naar school. En gezien het meisje al een tijdje zindelijk is en mentaal klaar voor iets nieuws, zette ik haar gisterenochtend als trotse vader af aan de schoolpoort. Tot daar liep alles zeer vlot. Met haar grote boekentas op de rug beklom ze tetterend de trappen naar de poort. Maar toen ze daar binnentrad en een drietal wenende kindjes zag, bleef ze plots stilstaan. Uiteindelijk wilde ze enkel op mijn arm verder naar de speelplaats. Daar stond een klein onthaalcomité met koffie en een gids naar ons klasje. Kort introgesprekje met de juf. Ilie kijkt benieuwd rond. Maar als de vader haar een kusje geeft en vertrekt, plooit haar onderlipje zich plots in een trieste plooi en gaat ze wat huilen. Een vaderhart breekt een beetje als ik me toch omdraai en de speelplaats verlaat. Alles nieuw voor ons popje – hopelijk vindt ze snel haar draai op school.

Dinsdag 3 maart: bijgemutst eet Ilie haar havermoutpapje als ontbijt en gaat mee naar school. Ze stapt flink binnen, geeft haar vader nog een zoen en kijkt verwachtingsvol naar alle spelende kindjes op de koer. Ik denk dat het snel goedkomt.

En op maandagavond krijgen we bericht van de familie dat onze dochter op televisie is. WTV interviewt een kleuterklasje, hun juf en hun nieuwe stagiair-begeleidster die studeert voor kleuterjuf maar nu al praktijkervaring komt opdoen in haar eerste jaar. En wie kijkt daar ietwat terughoudend naar de interviewer met de grote micro, maar vertelt dan met een lief stemmetje dat ze het wel leuk vindt op school? De Kleine Ilie natuulijk. En zo zien we ze wat later ook nog eens zitten op een stoeltje tijdens een voorleesmoment en later als ze zelf een boekje leest. Op die manier krijgen we een klein fijn overzichtje over hoe ze daar als klein ukkie rondhangt in de klas…

De pagina van het regionieuws waar je via de tab “video” het filmpje kan bekijken vind je hier. (Ilie is het blonde meisje met een roze pulletje dat rond 1:10 in beeld komt)

Heden lezen we:

Kortrijk - Het openluchtzwembad en het Magdalenazwembad in Kortrijk worden zo goed als zeker beschermde monumenten. Minister van Mechelen had de baden al op een ontwerplijst gezet en nu geeft ook het stadsbestuur een gunstig advies. Wel rekent Kortrijk op wat flexibiliteit bij de bescherming zodat onderhoudswerken ook in de toekomst verder kunnen.

Het openluchtzwembad aan de Abdijkaai in Kortrijk bestaat al meer dan 140 jaar. In de 19de eeuw was het vooral bedoeld om de lichaamshygiëne te verbeteren. Later ontstond hier één van de eerste zwemscholen van Vlaanderen. In 1952 werd het volledig heropgebouwd. De stad juicht een bescherming toe omdat zo een stukje sociale en architecturale geschiedenis bewaard blijft.

Driewerf hoera voor de verdere bescherming van het openluchtzwembad. Mijn lievelingszwembad van de hele wereld. Zonder overdrijven. Zo kunnen we toch zeker zijn dat het nog even openblijft. Als was dat al een beetje zo na al de vernieuwingswerken van de voorbije jaren. Na een tijd van onbestemde angst, nu weer volop genieten van het bad…

Vandaag even binnengesprongen bij Radio 2 West-Vlaanderen.  Met Charlotte Crul hadden Niko en ik een kort gesprekje over “Hou me vast”, het ontstaan daarvan en onze verdere muzikale ambities. Na een verwarmend chocomelkje in de wachtzetel kleefde mijn mond wel wat dicht, maar we hadden toch een fijn interview. Mochten we ooit nationaal raken, dan zal ik wel even moeten letten op mijn taalgebruik, want ik vermoed dat mijn articulatie niet altijd je dat was.

Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?

Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!

Het moet gezegd: we hebben weer twee fijne concerten gezien de laatste dagen. Vooreerst The Golden Earring akoestisch in de schouwburg van Kortrijk. Hoewel die mannen alweer wat van leeftijd zijn, is het toch zalig te zien hoe ze nog steeds als stevige rockers het podium overheersen. Snoeihard en loepzuiver tot op de milliseconde. En wat daar uit een gitaar geperst wordt doet me nog steeds smachten naar een paar extra handen. Of zelfs twee paar extra handen. En als ik tegen de zestig aanloop wil ik ook nog wel zo’n stem als een klok hebben zoals Barry.
Na het concert kwam Barry zelfs nog speciaal eens met ons babbelen; een voorrecht dat de rest van de uitverkochte schouwburg niet was gegund. Daar moet ik trouwens een andere keer een stukje over schrijven; want die ontmoeting kan best wel in het boekje met gedenkwaardige momenten. (Al moeten we Heidi volgende keer misschien wel verstoppen als Niko er nog mee getrouwd wil raken later dit jaar!).

Vier dagen later zagen we nog een set van oudere glorie: The Stranglers kwamen even in Ieper een set spelen. Het was een beetje een vreemd gegeven. Ik had ook maar via Niko gehoord dat ze kwamen spelen en er verder niet echt veel van gehoord. Dat was blijkbaar een beetje de bedoeling. Hoewel hun vorige concert nog voor een volle bak was in Parijs, stonden ze hier in het cultureel centrum in de Lakenhalle te spelen alsof het een try-out was voor een parochiezaaltje in Heule of Poelkapelle. Maar ze gingen er niet minder hard voor door de bocht. Een hoop nummers uit hun trouwens zeer goede nieuwe CD “Norfolk Coast”, geflankeerd met de klassierkers als Golden Brown en No more Heroes. Alles met een fantastisch enthousiasme, recht vanuit de sixpack-buik van de zanger die ons met een open hemd een ruime blik gunde op zijn fijn gespierde lijf.
Jammergenoeg wilden ze op het laatste moment dan toch niet meer meewerken aan een video-interview, zodat ons enige fijne herinnerigen ontsnapten.

Nog even kort melden dat Buck Danny gisterenavond een voortreffelijke set speelde op de preselecties van Humo’s Rockrally (Cactus Club Brugge). Vanuit Kortrijk was er een bus ingelegd voor de grote schare fans, maar ook uit Brussel en Leuven stroomden sypathisanten toe.
Als er al iets kan op aangemerkt worden, dan is het dat ze eerder in het genre van melodieuze pop spelen dan stevige rock, maar dat mag volgens mij geen struikelblok zijn. De melodie?n van Rasbliuto/Buck Danny nestelen zich met ongeloofelijke vlotheid in je oor en blijven daar dan ook de rest van de week hangen. Vaak lig je ‘s nachts nog te neurie?n en besef je pas later dat het weer ??n van hun muziekjes is dat is blijven hangen.

Voor de rest was er die avond een beetje van alles te bezien. Van zeer goed (Absynthe Minded) tot walgelijk slecht (we zullen maar geen namen noemen), maar voornamelijk zeer veel afgesleten eenheidsworst. Volgespeelde arrangementen (als daar al aan gedacht werd) met de beruchte 3 akkoorden, een bas die enkel monotoon de tonica meevolgt en zeer matig gezang. Af en toe wel zeer grote ego’s te zien op podium, daar werd duidelijk meer aan gewerkt dan aan instrumentbeheersing.
Een mens moet ergens beginnen natuurlijk.

Ken je die bundeling van Herman Brusselmans, het mooie kotsende meisje? Ons dochterje Ilie is nog een beetje jong om het al grondig gelezen te hebben (ze heeft het momenteel trouwens niet zo voor vieze uitgeteerde rokende schrijvers met lang haar), maar ze gaf er gisterenavond wel een erg mooie vertolking van in de living.
Deed me een beetje denken aan die heden circulerende video van het Scandinavische telspelmeisje. Vrolijk spelen en lachen, dan plots BARF-BARF en dan weer gewoon vrolijk verder brabbelen en kwetteren alsof er niets aan de hand was. (Wij hebben er wel geen video van). Gelukkig was ik voor een keer niet wild aan het gooien met mijn dochter boven mijn hoofd, ik zou er proper uitgezien hebben. De eerste -totaal onverwachte- gulp overgeefsel spatte over haar nagelnieuwe Giesswein pantoffeltjes. Ooops, dacht ik nog, snel even dat kind naar de keuken brengen om ze wat op te frissen. Hupsakee; daar vliegt de tweede gulp over de rest van de livingvloer. Even later mist ze ook nog net de wasbak, zodat ook de keukenvloer gezegend wordt met stinkend wijwater. De geur van de half-verteerde brokken vis en tomaat vult in een sneltempo ons huis. Bijna ga ik ook over mijn nek als ik Ilie wat sta af te spoelen in de keuken, voor we ze in haar badje dompelen. De hele nacht zal een geurkaarsje branden in de gang…
Blij dat dat achter de rug is zit dochterlief even later vrolijk een boterhammetje te eten en te spelen met onze sleutels alsof ze gewoon even met haar ogen had geknipperd.

Zo een kleine pleute in huis, ik kan dat iedereen aanraden!

Wat hoor ik van Flippezzz? :VER2GO is terug van weggeweest! Dat wordt meteen gevierd met een optreden op zaterdag 29 september 2007 in Irish Pub “Porter House” te Kortrijk (Kapucijnenstraat) vanaf 22u ! Gratis toegang en meteen opening van de nieuwe vleugel van de pub.
Wie houdt van fijne U2-covers met het drumwonder van West-Vlaanderen weet waarheen!!!

Op zondag 1 juli is het feest voor alle picknickfanaten uit het Kortrijkse: reuzepicknick in het
begijnhofpark!
Ter plaatse kan je een picknickpakket kopen. Dat pakket bevat een hele hoop lekkers: een flesje rode wijn of bier, pastasalade, 3 ciabatta’s, boter, italiaanse ham, mortadella, salami, groentenbordje (sla, tomaat, olijven, feta, mayonaise) en als dessert een frangipanetaartje. Speciale pakketjes voor de kinderen. Ook praktisch is het allemaal geregeld: er wordt voorzien in bestek, bekers en een dekentje om op te zitten. En alles wordt opgevrolijkt met een live band die vrolijke muziekjes speelt om alles beter te laten verteren. Misschien moeten we hier wel masaal op inschrijven!

Voor de sportieven:deze smulpartij is ook het begin van een fietstocht!

Zondag 1 juli van 11u tot 15u in het Begijnhofpark te Kortrijk (eten op te halen in Streekbezoekerscentrum in zelfde park)
Kostprijs: € 8 per picknickpakket. Inschrijving vooraf niet nodig.
Meer info: dienst Toerisme Kortrijk, 056/27.78.40, toerisme@kortrijk.be

Heden is op de site van Radio1 de creatie “Laat ons een Bloem” van de Dakwerkers verschenen.
De Dakwerkers zijn een gelegenheidsconsortium rond Nikolaas Debusschere (van de Dogwalkers). De gelegenheid waarvoor het popensemble werd samengeroepen is de ZIEME-rally, een organisatie van Radio1, Radio2 en PopPunt. ZIEME staat daarbij voor “Zo Is Er Maar Eén”, een oproep om op een creatieve manier iets te doen met Nederlandstalige muziek, en in dit geval: maak een bewerking van het bekende nummer van Louis Neefs: “Laat ons een bloem”.

Wat de dakwerkers prompt deden. U kan het fantastische resultaat hier beluisteren. En als u toch bezig bent: registreer je meteeen op de site, zodat je kan stemmen op de dakwerkers, om ze voorruit te stuwen in hun tocht naar een tv-optreden en eeuwige roem!

Lap, gisteren was het zover: De gezelligheidsbrigade trok er op uit. Flink wat koten opgevrolijkt met ferme muziek, theatrale interventies en algemene nonsens. Het vrij volledige verslag is hier te vinden.

En zo gebeurde het dat ik enkele weken geleden plots deel uitmaakte van een gemengd bedrijfstouwtrekteam. Niet dat ik plots zo’n eerder bij de machosporten in te delen activiteiten erg genegen ben, maar een mens doet al eens iets stoms om zijn collega’s te plezieren. De matches vonden plaats in een lege loods achteraan de bedrijfsterreinen, wat de stoerheid van het geheel erg ten goede kwam. De nogal gladde betonnen vloer was niet meteen de beste ondergrond voor een touwtrekwedstrijd, maar dat euvel losten we op door op de dag van de finales nog eens mijn JB Rautureau bottinen op te diepen met hun fijne customized Dunlop zolen. Er werd nog steeds gegeleden, maar we konden nu toch trekken.

Laat me meteen de mannelijke helft van het team even voorstellen:

Als je daar al niet bang van wordt, dan weet ik het ook niet meer!
De scheidsrechter fluit en daar gaan we:

Eerste match in de sjakos! Wisselen van kant dan maar.

En zo verder…

En zo voort…

En zo door naar de finale. Met intussen blauwe ribben en opengeschuurde bloedende blaren geven we er nog een ferme trek aan. “the wall is the limit!”

wat, met de hulp van de massieve oerkrachten van ondergetekende natuurlijk wel moest leiden tot een podiumplaats. En niet zomaar een podiumplaats natuurlijk, meteen eerste prijs – het ereschavot, waarop je ons hieronder mooi ziet blinken:

Natuurlijk kan niet iedereen dergelijke natuurfenomenen weerstaan en onvermijdelijk vielen er ook slachtoffers:

No pain – no gain zou ik zo zeggen!!!

Via een fijne speling van het lot landde er gisteren een gratis ticket voor het optreden van The Nits in mijn bus. The Nits, zoals in die fijne Nederlandse band die al sinds 1974 onze oren verblijdt met fijne muziekjes. Ik sta vaak een beetje sceptisch tegen rockers op leeftijd die blijven gaan en blijven gaan en blijven gaan, maar de optredens van o.a. The Golden Earring en The Stranglers zorgden ervoor dat ik toch steeds het voordeel van de twijfel geef aan de oudjes van de scene.

Het optreden van the Nits vond ik een klein beetje verwarrend. De eerste set was semi-akoestisch: gitaar, piano en kleine drum met versterkte zang. Beetje van een huiskamereffect. De groep ging meteen erg goed van start. De muziek was helder, al was de stem soms wat aarzelend. Henk Hofstede wel een erg karakteristiek stemgebruik, maar ik had vragen bij de zuiverheid van lagere passages. Maar goed, het was wel mooi in het geheel. Gaandeweg, en zeker in de tweede helft, waarin de registers wel volledig werden opengetrokken kwam de sfeer erg goed in de zaal. De muziek twijfelde op de grens tussen gesofistikeerde pop met rockallures en een meer carnavaleske uitvergroting van creativiteit. Ik kwam nooit helemaal in deze mix, maar genoot er toch wel van, want dit zijn duidelijk rasmuzikanten die durven experimenteren (al durft hun nieuwe werk zich wel eens dicht tegen melige pop aan te schurken).

Zoals het hoort in het leven konden we na het optreden nog een praatje maken met de muzikanten in de Foyer van de Schouwburg alwaar we met een glas in de hand hun optreden overliepen. Go nits, Go!

Wie nog op zoek is naar een ferm stuk podiumkunst, moet zeker naar 'Puur' van Ultima Vez gaan. Wim Vandekeybus maakt vaak prachtige werken. Dans die niet alleen een aaneenrijging van pasjes en sprongen is maar uitgewerkte choreografie die echt kracht en dynamiek uitstralen. Werken die niet schuw zijn van vernieuwende en grensdoorbrekende elementen.
Puur is zo puur in zijn onderzoek van emoties dat het een golf van onrust door mijn ziel stuurde. De thema's zijn dan ook niet mis: kindermoord, angst, verlies, pijn, betekenisloos geweld, insectenplagen… Eigenlijk een beetje alles dat je diep van binnen kan infecteren en opvreten als een gewelddadige kanker.

Film en dans wisselen elkaar af op het podium. De film is op zich al een sterk staaltje van metafysisch knarsen rond diepe thema's. Sprinkhanenplagen, vermoorde baby's, opsluiting in donkere bunkers worden afgewisseld met beelden van vreemde mensen die wandelen door tunnels waar al de rest achteruit beweegt. Blijkbaar werd de film opgenomen in een ongebruikt metrostation en de kelders van een verlaten postgebouw in Brussel, met ongeveer 150 baby's, moeders en kinderen. Die ietwat lugubere locaties steunen perfect de boodschap van Puur. Als achtergrond klinkt de disharmonieuze computermuziek van de Italiaan Fausto Romitelli die alles nog bevreemdender maakt. Muziek is trouwens een essentieel deel van dit stuk. De hoofdmoot daarvan komt van Dave Eugene Edwards, de voormalige frontman van 16 Horsepower en nu bezieler van Woven Hand. Edwards schreef al de muziek voor het vorige werk van Ultima Vez, Blush, een cd die ik dit weekend nog kocht en die net dezelfde soort vreemde muziek bevat. Tijdens de dans zorgt deze donkere muziek voor een erg sterke totaliteit in beleving.

Muziek, film en dans komen steeds dichter bij elkaar te liggen (zelfs Dave Eugene Edwards speelt mee als en uitgestotene in de film) en nemen je mee in een donkere maalstroom van angst, gevoed door oude mythes en bijbelse doemverhalen.

Vandekeybus creëerde een tijdloos verhaal over vervreemding en de daarbijhorende pijn. Het is een fictioneel verhaal zonder begin of einde, maar toch zeer universeel door zijn thema's. Ook de dansers werden tot het uiterste gedreven en brengen een erg krachtige (zowel fysiek en emotioneel) voorstelling. Een absolute aanrader!

Regie, choreografie, scenografie Wim Vandekeybus | Muziek David Eugene Edwards | Teksten P.F. Thomèse & Ultima Vez | Gecreëerd met en uitgevoerd door Laura Arís, Tone Brulin, Elena Fokina, Robert M. Hayden, Krijn Hermans, Milan Herich, Germán Jauregui Allue, Jorge Jauregui Allue, Linda Kapetanea, Thi-Mai Nguyen, Manuel Ronda, Helder Seabra, Won-Myeong Won | Dramaturgie Titus Muizelaar | Productie Ultima Vez & KVS (Brussel)

De ster van the Dogwalkers blijft rijzen. Deze week werd door een jury van connaisseurs beslist dat de band uitgenodigd wordt om op zaterdag 22 april 2006 het beste van zichzelf te geven in de imposante setting van Rock Waregem !
Na de meer dan geslaagde gig in Wortegem wordt dit opnieuw een sprong naar een hoger niveau. De groep wordt door de organisatie alvast vergeleken met Crowded House. Na 22 april zal iedereen in Waregem en omstreken zich afvragen : “Wie was Crowded House ook alweer ??”

Toen ik nog een klein manneke was had mijn zus een (muzikale) crush op Duran Duran. En omdat ik onder hetzelfde dak woonde, was ik algauw ook besmet met een liefde voor deze overgestyleerde band. Hun imago heb ik altijd op de rand van sissy gevonden, maar de muziek des te genietbaarder. Mooie arrangementen, knappe instrumentatie en vaak donkere teksten voor de aandachtige luisteraar. Maar vooral de poppy up-tempo songs die je meteen vrolijk maakten zorgden ervoor dat ik altijd stiekem een beetje fan bleef.

En dan werd het stil rond Duran Duran. De groep deelde zichzelf op in verschillende subgroepen en vroegtijdig gepensioneerden en raakte niet meer echt op dreef. EMI steunde ze niet meer (en roofde enkel nog uit hun grote backlog) en ook MTV, dat mee groot geworden was dankzij de classy video’s van Duran Duran, had ze in het onderste schof itten.

Tot in 2000 weer geruchten opdoemden dat de vijf oorspronkelijke leden (ooit verdund tot twee) weer samen waren. Alle verschillen bijgelegd. Klaar voor nieuwe exploten. Ondertussen kwam ook de verzamelaar uit die nog eens de schat aan catchy deuntjes onderlijnde. En later ook hun nieuwe cd “Astronaut”.

Toen ik hoorde dat ze in het kader van hun Europese toernee langs Antwerpen kwamen maakte ik een uitzondering op mijn regel niet meer naar concerten te gaan van verzakte vijftigers in hersamengestelde ooit populaire groepen. Gelukkig zijn ze nog maar in de 40 en nooit echt gestopt denk ik dan.

Het voorprogramma “Orson” kon mij maar matig boeien. Enkele leuke stukken, maar over het algemeen een groep die intern leek tegen te trekken. Zoniet qua ritme, dan wel door de weinig afwisseling biedende langerekte kopzangstijl van de zanger. Als ik me niet vergis een Britse band, maar eerder met een uitstraling van een Rijsels nichtencollectief (inclusief slobberige kostuumbroeken en te grote jas en nauwe Inspecteur Clouseau hoedjes). Fijn voor op een verzamelaar tussen Franz Ferdinand en The Bloc Party, maar geen volledig optreden voor mij; te veel vantzelfde en te weinig podiumuitstraling. (kekke site-intro, dat wel).

Affijn, toen Duran Duran begon, wist je meteen dat het menens was. Een sound om van te likkebaarden, podiumbeheersing en een licht- en videoshow waar U2 ook nog van kan leren. Die mannen waren gewoon verbluffend goed. En als oudere knarren in de rockwereld nog zoveel strakker dan de jonge honden ervoor. Een timing om voor te tekenen (zeker samen met alle on-stage effecten) en waarlijk een plezier om naar te kijken. Van mij mogen ze gerust komen spelen op mijn verjaardag. Wat een klasse!