Foto door Jaan Meert

Na  de EP-voorstelling van “We Seem To Have Misplaced Our Igloo” in de Kreun in Kortrijk, kocht ik die EP meteen van een gewillige groupie achter een tafeltje. Een paar dagen vergat ik de cd uit mijn jas te halen. Maar toen ik heb in de cd-speler gooide was ik meteen overtuigd.

Waar de live-voorstelling soms wat zompig klonk, getuigt de cd van een evenwichtige maar goed gemikte frisse kracht. Voor een debuut-EP is de mix sterk. De opener “Hearts” maakt me meteen blij (ik zou er misschien enkel de wiebeldewiebel electrodingesintro vanknippen). Stevig poppy nummer, met de op het optreden al gehoorde strakke staccato gitaarlijnen en punchy baslijnen. Mooie tweede stemmetjes en vocale afwisseling. En een prachtige lead-stem ook. Zeer internationaal en dragend waar ik wel meer van wil horen! Jammer dat dit precies niet tot op de radio raakt…

“Monsters” opent ook strak en kan plezieren. Wellicht sterkst om live te brengen op podium. In de koptelefoon klinkt het nogal ‘gevuld’, als dat al een term is die daarvoor gebruikt mag worden. (bedoeld wordt: minder afwisseling doorheen de song en intensiteitsverchillen + misschien een spoor of drie teveel gebruikt omdat ze beschikbaar waren). Maar zeker een krachtig, aansprekend nummer.

Track drie “Rubik’s Revenge” knalt verder met een strak ritme en wat Britpop aandoende stuwende  zanglijnen (ik denk aan bijvoorbeeld Arctic Monkeys en Bloc Party) en een fijne gedistortieerde bas die het geheel wat Goose-glimmer geeft. Na een aangebouwd zachter akkefietje gaat het over in “”Clap!Shake!Stun!”. Opnieuw een zeer feestelijk ritme waarbij je moeilijk kan blijven stilzitten. Een instant meezingertje. Opnieuw gelardeerd met coole rifjes en duwende bas. Strak! Misschien kan er nog een sterker refreintje bovenop? De strofes hebben precies de meeste kracht. Opnieuw sterk.

“Science will bring us together” kan me iets minder bekoren, wat ons bij het laatste nummer van de EP brengt: “Snow”. Een gezapig instrumentalleke dat rustig voortkabbelt als een bijna bevroren beekje in een dromerig  sneeuwlandschap. Wel leuke geluidseffecten.

Al bij al een sterk (semi)-debuut dat doet uitkijken naar verdere ontwikkelingen van de groep.

Gisteren voor het plezier en voor een verjaardagscadeautje nog eens wat muziek ingespeeld op de 8-track. Gezien de erg korte deadline van het project (2 uur) is het allemaal redelijk simpel gebleven; maar zie voor de gein nog even geprutst met een van die liedjes. Het gaat over Denemarken, heksen en paardrijden door de bossen en klinkt alsof een licht bezopen Willem Vermandere in het Russisch aan het zingen is geslagen.

pogew-raan-nekramened

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!

Vandaag even binnengesprongen bij Radio 2 West-Vlaanderen.  Met Charlotte Crul hadden Niko en ik een kort gesprekje over “Hou me vast”, het ontstaan daarvan en onze verdere muzikale ambities. Na een verwarmend chocomelkje in de wachtzetel kleefde mijn mond wel wat dicht, maar we hadden toch een fijn interview. Mochten we ooit nationaal raken, dan zal ik wel even moeten letten op mijn taalgebruik, want ik vermoed dat mijn articulatie niet altijd je dat was.

Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?

Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!

Nog even op zondagmiddag besloten om een liedje te schrijven voor de “Schrijf er maar 1” wedstrijd van Radio 2. Een Nederlandstalig liefdesliedje zonder al te grote ambitie. Het moest allemaal een beetje snel gaan. Zeker ook de tekst. Maar het resultaat is zeker beluisterbaar. Ik heb het dus ook maar meteen op de webzucht servers gezet.

Beluister het fijne nummer “Hou me vast”

(kenners herkennen de warme stem van Nikolaas Debusschere, die het nummer met veel liefde inzong op zijn zolder).

Vanochtend was hese nachtegaal Sarah Bettens te gast bij Peter Vandeveire. Daar zong ze even een covertje ter ere van het tienjarig heengaan van Henry John Deutschendorf. En maat, was dat schoon! Take Me Home Country Roads heb ik altijd een ietwat een muffig nummer gevonden, dat ik wel eens speelde om mijn gitaar te stemmen, maar die cover vond ik nu wel fijn zie. Zo fijn bloot country-achtig zonder franjes en al. Eens zien of we dat kunnen rippen van de STUBRU-site.

En iedereen die morgen vroeg genoeg uit de veren is: voor de prijs van een gazet, gratis haar nieuwe cd “shine”

Deze ochtend in de auto voorwaar nog eens lichtjes gehuild van emotie. Ik had na een wat langere periode nog eens de “Love” cd van de Beatles opgezet om me opgewekt naar Brussel te begeleiden. Luisterend naar de heerlijke arrangementen en frivool meanderende strijkerslijnen op Eleanor Rigby kreeg ik vochtige oogjes. Ongelooflijk vind ik dat, kippenvel krijgen of bijna huilen bij het horen van zoveel muzikale zaligheid. Ondanks het feit dat de Beatles al lang gesplit waren eer ik werd geboren, ben ik er toch altijd een zwaar fan van geweest en daar kom ik ook wel voor uit. Niet dat daar iets mis mee is natuurlijk, maar goed, ’t is toch al uit de oude doos. Zoals dat al eens gebeurt met Beatles-fans ben ik wat minder enthousiast over de Rolling Stones. Ik hoor graag eens een nummer van de brullende breedsmoelkikkers, maar bedenk me dan vaak erg snel dat die gasten toch al sinds de jaren ’60 ongeveer altijd hetzelfde brengen. Wijl de Beatles in hun 8-jarige carrière een evolutie van jewelste op plaat zetten. Wat nog mooier is: al die arrangementen zijn al zo mooi dat iedereen er jaloers op is, en op een cd als Love of de Anthology cd’s ontdek je dat ze nog massa’s andere geniale riedels hebben opgenomen voor dezelfde muziekjes. Ik kan daar echt ondersteboven van zijn van die muzikale vondsten. En over hoe je hoort dat ze verschillende ideeën samenbrengen in een unieke mix. Of hoe hun stemmen toch wonderlijk samengaan in de 9-stemmige (3X3) harmonie van Because. En in de “close-harmony” op bijna al hun werk. Ik word daar melig van. Echt waar, maar ook oprecht en diep gelukkig. Het leven kan schoon zijn op de ring van Brussel.

Heden is op de site van Radio1 de creatie “Laat ons een Bloem” van de Dakwerkers verschenen.
De Dakwerkers zijn een gelegenheidsconsortium rond Nikolaas Debusschere (van de Dogwalkers). De gelegenheid waarvoor het popensemble werd samengeroepen is de ZIEME-rally, een organisatie van Radio1, Radio2 en PopPunt. ZIEME staat daarbij voor “Zo Is Er Maar Eén”, een oproep om op een creatieve manier iets te doen met Nederlandstalige muziek, en in dit geval: maak een bewerking van het bekende nummer van Louis Neefs: “Laat ons een bloem”.

Wat de dakwerkers prompt deden. U kan het fantastische resultaat hier beluisteren. En als u toch bezig bent: registreer je meteeen op de site, zodat je kan stemmen op de dakwerkers, om ze voorruit te stuwen in hun tocht naar een tv-optreden en eeuwige roem!

Ons fijne campagnelied voor Stefaan De Clercq staat vanaf heden op Webzucht. Onze ex-minister had Niko en mij gevraagd om een mooi nummer te schrijven om zijn campagne voor de verkiezingen te ondersteunen. Een knaller van een song is het geworden, de “Soldaten van Stef”. Gaat dat hier beluisteren. (mp3)