Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.
David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!
Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)
Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:
Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!
Een van de dingen die me sterk opvielen toen ik in China was, was de gezellige attitude tegenover roken. Iedereen lijkt overal te roken. Sigaretten uitdelen is een vorm van beleefdheid. Zonder dat is het moeilijk contacten te leggen. De gewoonte viel me nog het meest op toen we daar een dokter bezochten. Het eerste wat de man deed was ons een sigaret aanbieden. Ik zie dat in Europa nog niet zo snel gebeuren.
Nu gaan ze daar -in het licht van de huidige economische malaise- nog een stapje verder in.Het district Gong’an in de Chinese provincie Hubei heeft zijn ambtenaren opgedragen jaarlijks 230.000 pakjes sigaretten op te roken die in de provincie zijn geproduceerd. Departementen die hun doelen niet halen, worden beboet. Zo willen ze de lokale economie door middel van verhoogde accijnsrechten weer wat opkrikken.
De maatregel is vorige maand ingesteld en stuit op veel kritiek. China heeft 350 miljoen rokers. Per jaar sterven er een miljoen inwoners aan de gevolgen van roken. Maar wat is een miljoen levens als je de economie van het land weer kan opkrikken?
Op zaterdag 6 en zondag 7 juni 2009 is het verzamelen blazen voor alle fans van een slok lekker levenwater. De mannen van de VCWC organiseren dan het nu reeds fameuze Wild West Whisky Fest in meetingcenter Gruzenberg in Kortrijk Xpo (telkens van 13u tot 18u). Kaarten kosten in voorverkoop 10 euro. Je krijgt dan wel een gratis dram van één van de festivalbottelingen en 10 euro korting bij aankoop van een fles daarvan.
Ik zou er niet over schrijven als ik er zelf niet henenging. Je vindt me er de zaterdagmiddag, samen met een hoop vuurwaterdrinkers uit familie en vriendenkring. Tickets nog in voorverkoop hier te vinden. (of bij de betere whikyhandelaar in uw buurt). Op het Wild West Whiskyfest zullen antieke, vaak legendarische bottelingen ter degustatie aangeboden worden, alsook vele recente bottelingen.
Komen onder andere als standhouder:
The Nectar (Glendronach, Springbank, Longrow, The Belgian Owl, Daily Dram, Duncan Taylor, TSMOS, The Whisky Fair …)
Premium Spirits (BenRiach, Tullibardine, Balblair, Penderyn, Douglas Laing, George T. Stagg, …)
Lindores (antiquities) Giovanni Giuliani (antiquities)
Whiskycorner (antiquities + the Ultimate)
LVMH (Glenmorangie, Ardbeg, Glen Moray)
Maxxium (Highland Park, Glenfiddich, Balvenie, Macallan)
Pernod Ricard (The Glenlivet, Scapa, Longmorn, Aberlour , Chivas)
Mampaey (Bruichladdich, Murray McDavid, en de enige Canadese Single malt)
Ik had nog nooit een journalist ontmoet, noch bij ons, noch bij de concurrent, noch op een of andere persconferentie, die beweerde dat zijn of haar krant erop vooruit was gegaan, nog nooit. Als je ons moest geloven, dan was er sinds het begin der tijden een neerwaartse trend in de kwaliteitsjournalistiek en bleef er nu nog hooguit een homeopathische hoeveelheid aan degelijkheid over.
Toegeschreven aan David Van Reybrouck. Het heeft wel iets vind ik. Je hoort inderdaad vooral dat alles in moordtempo naar de verdoemenis gaat en het leuke en logische gevolg is inderdaad dat het met die kwaliteit dan toch zeer pover gesteld moet zijn. Terwijl de eigen communicatie toch altijd de term “kwaliteitskrant” naar voor schuift als kenmerk.
Maandag 2 maart: een grote dag voor Ilie. Net tweeëneenhalf geworden en dus mocht ze naar school. En gezien het meisje al een tijdje zindelijk is en mentaal klaar voor iets nieuws, zette ik haar gisterenochtend als trotse vader af aan de schoolpoort. Tot daar liep alles zeer vlot. Met haar grote boekentas op de rug beklom ze tetterend de trappen naar de poort. Maar toen ze daar binnentrad en een drietal wenende kindjes zag, bleef ze plots stilstaan. Uiteindelijk wilde ze enkel op mijn arm verder naar de speelplaats. Daar stond een klein onthaalcomité met koffie en een gids naar ons klasje. Kort introgesprekje met de juf. Ilie kijkt benieuwd rond. Maar als de vader haar een kusje geeft en vertrekt, plooit haar onderlipje zich plots in een trieste plooi en gaat ze wat huilen. Een vaderhart breekt een beetje als ik me toch omdraai en de speelplaats verlaat. Alles nieuw voor ons popje – hopelijk vindt ze snel haar draai op school.
Dinsdag 3 maart: bijgemutst eet Ilie haar havermoutpapje als ontbijt en gaat mee naar school. Ze stapt flink binnen, geeft haar vader nog een zoen en kijkt verwachtingsvol naar alle spelende kindjes op de koer. Ik denk dat het snel goedkomt.
En op maandagavond krijgen we bericht van de familie dat onze dochter op televisie is. WTV interviewt een kleuterklasje, hun juf en hun nieuwe stagiair-begeleidster die studeert voor kleuterjuf maar nu al praktijkervaring komt opdoen in haar eerste jaar. En wie kijkt daar ietwat terughoudend naar de interviewer met de grote micro, maar vertelt dan met een lief stemmetje dat ze het wel leuk vindt op school? De Kleine Ilie natuulijk. En zo zien we ze wat later ook nog eens zitten op een stoeltje tijdens een voorleesmoment en later als ze zelf een boekje leest. Op die manier krijgen we een klein fijn overzichtje over hoe ze daar als klein ukkie rondhangt in de klas…
De pagina van het regionieuws waar je via de tab “video” het filmpje kan bekijken vind je hier. (Ilie is het blonde meisje met een roze pulletje dat rond 1:10 in beeld komt)
Kortrijk - Het openluchtzwembad en het Magdalenazwembad in Kortrijk worden zo goed als zeker beschermde monumenten. Minister van Mechelen had de baden al op een ontwerplijst gezet en nu geeft ook het stadsbestuur een gunstig advies. Wel rekent Kortrijk op wat flexibiliteit bij de bescherming zodat onderhoudswerken ook in de toekomst verder kunnen.
Het openluchtzwembad aan de Abdijkaai in Kortrijk bestaat al meer dan 140 jaar. In de 19de eeuw was het vooral bedoeld om de lichaamshygiëne te verbeteren. Later ontstond hier één van de eerste zwemscholen van Vlaanderen. In 1952 werd het volledig heropgebouwd. De stad juicht een bescherming toe omdat zo een stukje sociale en architecturale geschiedenis bewaard blijft.
Driewerf hoera voor de verdere bescherming van het openluchtzwembad. Mijn lievelingszwembad van de hele wereld. Zonder overdrijven. Zo kunnen we toch zeker zijn dat het nog even openblijft. Als was dat al een beetje zo na al de vernieuwingswerken van de voorbije jaren. Na een tijd van onbestemde angst, nu weer volop genieten van het bad…
Vandaag even binnengesprongen bij Radio 2 West-Vlaanderen. Met Charlotte Crul hadden Niko en ik een kort gesprekje over “Hou me vast”, het ontstaan daarvan en onze verdere muzikale ambities. Na een verwarmend chocomelkje in de wachtzetel kleefde mijn mond wel wat dicht, maar we hadden toch een fijn interview. Mochten we ooit nationaal raken, dan zal ik wel even moeten letten op mijn taalgebruik, want ik vermoed dat mijn articulatie niet altijd je dat was.
Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?
Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!
Gisteren met een hele familiale posse naar Technopolis getrokken in Mechelen. Daar loopt heden “Van Snot tot Prot“, een leuke inleefexpositie rond alle menselijke excrementen. Geestig!
Nog het meest genoten van de blijvende tentoonstelling. Hopen fysica en leuke wetenschappelijke rariteiten zo inzichtelijk voorgesteld dat je er oprecht vrolijk van wordt. De hyperbolen van de wiskundeles ooit, liggen nu veel aangenamer in mijn hoofd. Ik kan me er zowaar iets moois bij voorstellen. Ik vrees dat er een fyscia-enthousiast aan mij verloren is gegaan door een resem mottige, geen goesting meer hebbende leerkrachten wiskunde en fysica. Gedorie.
Ik liep dan ook even enthousiast als mijn dochtertje van tweeënhalf door de gangen, kwam overal aan en spatterde vol vreugde met alle wateractiviteiten. Ik moet trouwens dringend wat projecten opzetten rond zaken die ik daar zag!
Wegens korte geldigheidsdatum en tot meerder eer en glorie van de free economy geef ik nog snel 20 tickets voor de cinema weg. Het gaat om tickets UGC. Dus te gebruiken in Brussel of Antwerpen. En dat nog dit jaar. (Geldig tot 31/12/2008). Ik stel voor dat ik 10 pakketjes van 2 weggeef, zodat je er nog iets sociaals van kan maken, en ik geen dagen bezig ben met envelopjes kleven. Houd ook rekening met verzending per post in deze eindejaarstijden.
Reageren kan via jeroen punt thibaut apenstaart roularta punt be tot einde voorraad. Ik verwittig enkel de gelukkigen dat er een ticket onderweg is, maar beantwoord verder geen mails hierrond. Op het moment dat hieronder een update staat met vermelding uitputting voorraad en dus einde wedstrijd is’t gedaan. Eerst kijken dus. Prettig eindejaar! Met dank aan Roularta Media Group.
Na problemen op de Webzucht Servers, met totale annihilatie van de Webzucht Telex tot gevolg, nu opnieuw de Telex op het internet. De eerste dagen zal de lay-out er wellicht wat gruizig uitzien als een standaard installatie; maar tijd brengt stijl…
Update 1:
even terug in de stijl van de vorige Webzucht Telex gezet. (of toch wat ik ervan kon reconstrueren)
Update 2:
Comments terug open, alsook de zoekopties per categorie, historiek en woorden
Gisteren even langsgeweest op de debatavond rond journalistiek en webinteractie. Een organisatie van B-JIT (Belgian Journalists on Information Technology) en 3C. In de hippe kantoren van HP in Diegem. Fijn voorbereid met 10 stellingen over de interactie tussen pers, publiek en pr-bedrijven. Web 2.0: wat is dit? Krijgen we een revolutie in de communicatie? Stelling 1. Woordvoerders, pr-bedrijven én knipseldiensten houden enkel rekening met print. Stelling 2. Snelheid is belangrijk op websites: quick en dirty. Bronnen worden amper gecheckt. Stelling 3. Iedereen kan op artikels reageren. Vaak anoniem. Dat moet zo blijven omdat er anders minder reacties zijn. Stelling 4. Woordvoerders en bedrijfsleiders onthouden zich van commentaar op websites. Stelling 5. Kwetsende reacties worden niet verwijderd. De uitgever kan niet aansprakelijk gesteld worden. Stelling 6. Wie bewust zijn reactie ondertekent met de naam van iemand anders, kan niet vervolgd worden. Stelling 7. Het verwijderen van reacties gaat in tegen de vrijheid van meningsuiting. Stelling 8. Recht van antwoord op websites is onbestaande. Rechtzettingen worden gewoon aangepast in de tekst zonder de aanduiding van rechtzetting. Stelling 9. Positieve en promotionele reacties zijn gratuite reclame. Die moeten verwijderd worden. Stelling 10. Bloggers zijn journalisten. Zij bepalen eveneens het nieuws. Woordvoerders moeten er rekening mee houden.
Moderator van dienst was Luc Blyaert van B-JIT en tevens hoofdredacteur Data News.
De rest van het panel zag er als volgt uit: Dominique Deckmyn, Hoofdredacteur, De Standaard Online Daniel Fesler, Partner, BakerMCKenzie (juridische duiding) Gert Asselman, Communication Consultant, Outsource (visie communicatieman)
Eric Fobelets, Managing Director, Ammco (visie knipseldienst) Jos Grobben, Hoofdredacteur Internet, Roularta
Zeer bondig overzicht: Stelling 1. Volmondig neen! Stelling 2. Ja en neen. Snelheid is inderdaad van essentie. Berichten gaan er vliegensvlug op (zie ook de spellings- en inhoudelijke fouten van Belga die wijd verspreid worden), maar worden daarna zo snel mogelijk aangevuld met duiding, achtergrond, video, foto en interviews. Snelheid primeert op het net, maar niet ten koste van alles. Stelling 3. Tsja. Er is eigenlijk geen anonimiteit. IP adressen worden bijgehouden, of je moet geregistreerd zijn om te reageren. Daarnaast ook moderatie van alle reacties. Er zullen wellicht wat minder reacties zijn als anonimiteit niet geldt, maar de vraag is vooral welke reacties er dan verdwijnen? Stelling 4. Soms wordt er al eens gereageerd door een bedrijfsleider. Blijft gevaarlijke kwestie op het internet. Daarnaast geldt voor beursgenoteerde bedrijven ook informatieregels die ze verplichten om iedereen op de hoogte te brengen als ze informeren, en dus niet enkel in een commentaar van 1 bepaalde site. Stelling 5. De uitgever kan zeker aansprakelijk gesteld worden. Ik onthoud (met stevige vereenvoudiging!) 2 grote pistes. Ofwel modereert de uitgever de reacties (alle of sommige): dan is hij verantwoordelijk voor de inhoud van de wél gepubliceerde berichten. Ofwel modereert uitgever niet. Dan is hij pas verantwoordelijk vanaf het moment dat hij op de hoogte wordt gesteld van ongewenste berichten op zijn site. Maar uiteindelijk vindt de verantwoordelijkheid voor wat op jouw domein wordt gehost je toch. Blijft dus een heikele kwestie. Stelling 6. Mis, schrijven onder andermans naam is een inbreuk en schriftvervalsing. Meteen strafbaar dus. Stelling 7. Eigenlijk niet. Vrijheid van meningsuiting is niet absoluut. Het is ook niet zo dat je mensen hun vrijheid op menig afpakt als je hun reactie verwijdert op je site. Ze kunnen nog steeds zelf een blog beginnen, of hun mening op andere manieren ventileren. Stelling 8. Open kwestie. Bij een blog heb je niet de mogelijkheid van print om een duidelijk recht van antwoord op dezelfde plaats te printen voor alle lezers. Berichten op een blog of nieuwssite schuiven door naar beneden, met instroom van nieuwe berichten. Daarnaast blijft ook alles voor een lange tijd hangen in de Google cache, zodat je met bepaalde zoektermen toch nog de foute informatie kan bovenhalen. Berichten worden dus zo snel mogelijk zelf aangepast en eventueel geanoteerd met ‘update’. Wel niet altijd duidelijk wat er oorspronkelijk stond en wat er later mee gebeurde. ‘Wie schrijft die blijft’ is niet volledig toepasbaar op het web. Stelling 9. Er is een duidelijk verschil tussen positieve berichten en promotionele bericthen. De laatste kunenn snel verwijderd worden; de eerst komen hoogst zelden voor. (Zeker op nieuwssites, waar blijkbaar enkel zuurpruimen hun ideeën de vrije loop laten). Stelling 10. Hmmm… fijne discussie hier. Gaande van “bloggers bepalen mee het nieuws” tot “blogs zijn de poëzieboekjes van deze tijd: pathetische navelstaarderij zonder enige nieuws- noch toekomstwaarde”. En dan spreken we nog niet over ontwikkelingen als Twitter.
Een week of wat geleden gaan kijken naar Die Welle. De film is gebaseerd op een experiment van de geschiedenisdocent Ron Jones op Cubberly High School in Palo Alto (V.S.) in 1967. Tijdens zijn lessen kreeg Jones van leerlingen de vraag voorgelegd hoe het mogelijk was dat iemand als Hitler zo’n aantrekkingskracht had op mensen. Toen hij het antwoord op die vraag schuldig moest blijven startte hij de week daarna een experiment.
Dit experiment verliep veel beter dan verwacht. Na een paar weken was er een beweging in het leven geroepen, ‘The Wave’, waarvan de leden op zoek waren naar een sterk gemeenschapsgevoel en een gezonde werk-discipline. Maar al spoedig werd de beweging een doel op zich. Tegenstanders van ‘The Wave’ werden vijanden en oude vriendschappen werden beëindigd. Kritiek op ‘The Wave’ werd beantwoord met agressie en intimidatie.
Op maandag herordende leraar Jones het klaslokaal, zette het licht wat minder hard en speelde muziek van Wagner. Op het bord schreef hij het woord “discipline”. De leerlingen moesten rechtop zitten in hun stoel, met de handen strak op de rug.
Op dinsdag begon Jones met een speciale groet, gebaseerd op een golf. De beweging werd bekend als “De Derde Golf”. De leerlingen moesten die groet gebruiken als ze elkaar zagen buiten de klas.
De lessen gingen over van discipline naar “kracht door gemeenschap” en later “kracht door actie” Tegen het midden van de week waren al 60 studenten betrokken bij het project, tegen het einde van de week al meer dan 200. De andere leraars en de directeur keken van op de zijlijn toe.
Het werd pas echt gevaarlijk toen enkele studenten het tot hun taak gemaakt hadden om anderen aan te geven, als ze niet conform de voorschriften leefden. Na 4 dagen liep De Golf al uit de hand. Jones begon te vrezen voor de veiligheid van enkele studenten die niet mee wilden doen. Tot zijn verbijstering werd zijn project zo blind en rigoureus gevolgd dat hij het stillegde.
“Initially I just wanted to show my students how powerful the pressure to belong can be, but the exercise got out of control. A momentum began to build that I couldn’t slow, or even deter. I became frightened by the day-to-day happenings in class, and was forced to call it off,”
In een mum van tijd was Jones het onderwerp van nationale controverse. We weten hoe dat gaat. Over kindertjes blootstellen aan de harde realiteit van het leven en de verwoestende invloed van video’s games op onze kinderen. Voor sommigen was hij een vernieuwende held en leraar, voor anderen een gevaarlijke zot en communist.
Maar vooral waren de mensen gechoqueerd dat de mentaliteit die leidde tot de Holocaust zich zo snel kon ontwikkelen in een lieflijke all-American omgeving in de academische stad waar ook Stanford University zit.
Jones schreef zijn verhaal neer. Het werd verfilmd tot de televisiefilm The Wave. De Duitstalige remake “Die Welle” volgt het verhaal van The Wave op de voet, al zijn er een paar, deels essentiële, verschillen. Was de uitgangsvraag in The Wave waarom Hitler zo’n aantrekkingskracht op mensen had, in Die Welle staat de vraag centraal of ook anno 2008 een autocratie nog mogelijk is.
Belangrijker is het verschil in afloop van beide films. In The Wave confronteerde de leraar zijn leerlingen uiteindelijk via filmbeelden met de man die hij hun voorstelde als hun eigenlijke leider, Hitler zelf. Deze onthulling choqueerde de leerlingen zeer en velen barstten in huilen uit. In die Welle is de afloop dramatischer. De jongen, voor wie Die Welle het meest belangrijk was geworden, schiet zichzelf door de keel. Daarmee laadt hij een groot schuldgevoel op de leraar die het experiment is begonnen.
Een fijne film voorwaar. Goed gespeeld ook. Soms vond ik het vlotte hedendaagse sausje wat teveel erbij getrokken, zeker als die welle zich door de stad verspreidt om overal hun logo te gaan taggen en stickeren. De geloofwaardigheid heeft het op dat moment wat moeilijk. Maar altijd goed om nog eens tot besef te komen dat we niet al moralistisch moeten denken over onszelf en onze ontwikkeling en vooruitgang. Doet me ook denken aan de intrigerende film “das experiment” over de samenleving en uit de hand lopende machtsverhoudingen in een gevangenis.
(De Boogshietinge part VI is een nogal besloten onderneming op uitnodiging. Mocht iemand zin hebben om deel te nemen: geef een seintje via mail, ik zet je op de wachtlijst)
Maandag naar de eerste uitreiking van Design@work geweest in Kortrijk. Deze awards belonen bedrijven die innovatieve designproducten, diensten of materialen aanbieden. En innovatieve producten waren er! En veel prijzen ook! En nog meer speeches! Een beetje teveel van het goede voor mij. Het leek een beetje alsof iedereen die er iets mee te maken had wel een speech wou geven. Meer dan twee uur luisteren werd een beetje teveel van het goede voor mij. Na anderhalf uur begon de zaal leeg te lopen en gingen mensen achterin al wat gaan drinken en de versneden groentjes alvast opknabbelen. Wat niet zo motiverend werkte om te blijven luisteren.
Wel fijn vond ik de keynote speech van Michael Braungart, recyclageguru en vrolijke spreker. Kwam zijn bekende concept van cradle to cradle inkaderen. Gestart met zijn boek dat hij samen schreef met William McDonough en waarin ze een nieuwe visie op duurzaam ontwerpen geven. Over de maatschappelijke ontwikkeling waarbij de huidige generatie in haar noden voorziet, zonder de mogelijkheden daartoe voor de volgende generatie te beperken. Het streven van de cradle to cradle visie gaat verder: we moeten ook voorzien in onze eigen noden en de toekomstige generaties van meer mogelijkheden voorzien. Probeer in plaats van minder slecht, goed te zijn. Dus niet vervuiling beperken, maar omgekeer nieuwe bronnen produceren.
Een knipje uit wikipedia: In het boek wordt de kersenboom als metafoor gebruikt om de ideale hergebruikcyclus te beschrijven. Het doel van de kersenboom is te voorzien in zijn eigen onderhoud en voedingsstoffen en het maken van nakomelingen. De mens doet dit sinds de industrialisatie door bedreigingen vanuit de natuur te verdringen, de grond en fauna uit te putten voor consumptie en het produceren van schadelijke bijproducten. De kersenboom biedt daarentegen habitat en voeding voor insecten en vogels, voedt de grond en zuivert de lucht. Om in onze behoeften te voorzien hebben we technische grondstoffen nodig zoals metalen, verdunners en andere stoffen die inherent niet in zo’n biologische cyclus terecht mogen komen. Enerzijds omdat het de biologische processen beschadigt, anderzijds omdat biologisch materiaal de kwaliteit van de technische grondstof vermindert. Om “waste equals food” te laten werken, moeten biologische en technische voedingsstoffen te scheiden zijn, en elk in een eigen cyclus worden herverwerkt.
De man sprak erg leuk. Soms in wat semi-onverstaanbaar Duits Engels (Allo Allo), maar vol goede moed en entertainend. Het is een kunst die duidelijk niet iedereen gegeven is.
Het was weer fijn op Interieur (Kortrijk Expo).
Zoals meestal laat de grootste hoop me ongedeerd, en kan ik de dingen die ik super vind toch niet betalen.
Net zoals in 2006 hadden we (Leen en ik) het meest plezier bij de ondergrondse expo met Jong Talent. Verrassend veel afgewerkte modellen daar, vaak al in productie en te koop. Af en toe toch wat prototypes. Zoals altijd zie je een hoop gasten die wanhopig zoeken naar een eigen vormtaal door iets wat ik gediversifieerd kopiëren zou noemen. Maar toch ook redelijk wat originele ideeën die een bewonderende glimlach op mijn gelaat toverden.
Op de wenslijst: een strakke vestiaire-paal in inox, kledijhangertjes voor in de badkamers, kapstokje voor de kinderen, een grappig kinderbureautje in 1 stuk annex laptoptafeltje, een bijzettafeltje en Daddy-chair en een vrolijke vlinderlamp.
Alles kits aan het westelijk front.
Intussen zelfs zon. En geen beetje. Insmeren met factor 20. En dan nog wat in de schaduw blijven.
En wolkenkrabbers. Ze kunnen dat goed alhier. Mooi uitzicht ook.
Op naar Michigan. Lakeside.
Woehoe!
