Foto door Jaan Meert

Na  de EP-voorstelling van “We Seem To Have Misplaced Our Igloo” in de Kreun in Kortrijk, kocht ik die EP meteen van een gewillige groupie achter een tafeltje. Een paar dagen vergat ik de cd uit mijn jas te halen. Maar toen ik heb in de cd-speler gooide was ik meteen overtuigd.

Waar de live-voorstelling soms wat zompig klonk, getuigt de cd van een evenwichtige maar goed gemikte frisse kracht. Voor een debuut-EP is de mix sterk. De opener “Hearts” maakt me meteen blij (ik zou er misschien enkel de wiebeldewiebel electrodingesintro vanknippen). Stevig poppy nummer, met de op het optreden al gehoorde strakke staccato gitaarlijnen en punchy baslijnen. Mooie tweede stemmetjes en vocale afwisseling. En een prachtige lead-stem ook. Zeer internationaal en dragend waar ik wel meer van wil horen! Jammer dat dit precies niet tot op de radio raakt…

“Monsters” opent ook strak en kan plezieren. Wellicht sterkst om live te brengen op podium. In de koptelefoon klinkt het nogal ‘gevuld’, als dat al een term is die daarvoor gebruikt mag worden. (bedoeld wordt: minder afwisseling doorheen de song en intensiteitsverchillen + misschien een spoor of drie teveel gebruikt omdat ze beschikbaar waren). Maar zeker een krachtig, aansprekend nummer.

Track drie “Rubik’s Revenge” knalt verder met een strak ritme en wat Britpop aandoende stuwende  zanglijnen (ik denk aan bijvoorbeeld Arctic Monkeys en Bloc Party) en een fijne gedistortieerde bas die het geheel wat Goose-glimmer geeft. Na een aangebouwd zachter akkefietje gaat het over in “”Clap!Shake!Stun!”. Opnieuw een zeer feestelijk ritme waarbij je moeilijk kan blijven stilzitten. Een instant meezingertje. Opnieuw gelardeerd met coole rifjes en duwende bas. Strak! Misschien kan er nog een sterker refreintje bovenop? De strofes hebben precies de meeste kracht. Opnieuw sterk.

“Science will bring us together” kan me iets minder bekoren, wat ons bij het laatste nummer van de EP brengt: “Snow”. Een gezapig instrumentalleke dat rustig voortkabbelt als een bijna bevroren beekje in een dromerig  sneeuwlandschap. Wel leuke geluidseffecten.

Al bij al een sterk (semi)-debuut dat doet uitkijken naar verdere ontwikkelingen van de groep.

Op een onheilspellende dag (vrijdag de 13e) stelde “We seem to have misplaced our igloo” hun EP voor in de nieuwe zaal  van de Kreun te Kortrijk. Een mens zou zich voor minder een oude zak beginnen voelen tussen al dat jong gepeupel dat hun muzikale helden kwam aanmoedigen, maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben.

Zo zag ik nog eens de nieuwe  concertzaal (nogal klein en donker vond ik zo – maar wel perfect geïsoleerd) wat K-Town buddies en natuurlijk de inuit-gasten zelve. Een korte set (nog niet zoveel nummers vermoed ik) maar We seem To Have Misplaced Our Igloo stond er wel degelijk. Staccato britpop-achtige gitaarriffs, strakke en creatieve drumlijnen en retecool stampende lijnen op de basgitaar. Qua podiumpresence zit er nog wat nood aan groei in. In de nummers die ik persoonlijk best vond trok Kjelle wel vol enthousiasme vanop zijn bas het podium en de zaal in actie. Vanop de gitaren fijne beheerste melodiën maar een iets minder overtuigende presence. Rustiger nummers dreigden zo ook wat verloren te gaan in een net niet strak genoeg ingespeelde set. (Het geluid in de zaal stond ook een beetje zompig vond ik – en dat maakt alles moeilijk natuurlijk).

Laat ons hopen dat ze nog een paar van die flukse nummers bijeenschrijven voor een full-cd en aansluitende bestorming van de festivalpodia. Want het zit er zeker in! Go Go Igloo!

Kijk en geniet zeker zelf ook even van “Rubiks Revenge”, live in de Kreun (als je oplet kan je even mijn haar zien rechts op de video)

Veel zwemmen in het mooiste bad van West-Vlaanderen België

Rein speelt Winnetou

Ilie verkent het Pajottenland per pony

Allerlei heerlijks consumeren bij KoffieQueen en SweetPrince

Lange discussies voeren met dochter Ilie over de diepere semantische lagen in haar verder evoluerende kunstwerkjes

vader en dochter repeteren voor denkbeeldige circus-shows

Ook Reins truukjes met de diabolo worden steeds indrukwekkender

wat opera meepikken (Aida in kasteel Ooidonk)

Nog nooit zoveel plezier gehad met Ikea-kasten als in september (en er ook nog nooit zoveel ineengestoken)

Gisteren voor het plezier en voor een verjaardagscadeautje nog eens wat muziek ingespeeld op de 8-track. Gezien de erg korte deadline van het project (2 uur) is het allemaal redelijk simpel gebleven; maar zie voor de gein nog even geprutst met een van die liedjes. Het gaat over Denemarken, heksen en paardrijden door de bossen en klinkt alsof een licht bezopen Willem Vermandere in het Russisch aan het zingen is geslagen.

pogew-raan-nekramened

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!

Tijdens mijn omzwervingen aan de Vlaamse kust om mijn fijne Kite (Libre Vampyr 4.0) even lucht te geven en uren tegen de golven in te springen op een bijna verlaten strand stopte ik ook even op de Paulusfeesten in Oostende. De Paulusfeesten is makkelijk één van de fijnste festivalletjes in ons land. Volledig gratis met goede groepen en zonder veel pretensie. Woensdagavond na een grillworst en een kriek blijven hangen voor de ‘hellbilly’ country van Bob Wayne en zijn ‘Outlaw Carnies’ op het Boudewijnpleintje.

Zwaar gesmaakt! Ik ben steeds te vinden voor dit soort van mixes van country, rockabilly/bluegrass/motörhead/…
Doet me wat melancholisch terugdenken aan onze phychobilly minnende Han; ooit onze drummer bij The Specs. En wie zie ik daar plots vanuit de bar met een stel pinten naar de eerste rij afzakken? Han hemzelven. Even twijfel ik of het wel Han is. Maar zijn zwarte jas met op de achtergrond een grote foto van Elvis met daaronder “Elvis – World Tour 2007″ nemen alle twijfel weg. Dit is de kerel waar ik zoveel fijne momenten mee beleefde in zijn tot leefruimte/repetitiekot omgebouwde stacaravan in de tuin. Glorietijden waar ik eens wat meer over moet neerpennen, maar heden volstaat mijn vreugde hem te hebben teruggevonden!

Specs - met Han Verlinde op drums - ergens eind jaren 80

foto joris van molle

Gisterenavond even snel over en weer geweest naar Demorock op ‘Hoge in Kortrijk. Daar was een battle van 3 plaatselijke bands voorzien, waarvan de winnaar 500 euro kreeg (vroeger placht dit een ticket te zijn richting opnamestudio – maar stijgende kosten schijnen daar anders over te denken). Die winnaar bleek Captain Compost.

Ik was deze keer voornamelijk afgezakt om even de jongens van Freaky Age te monsteren. Had ze ooit gevraagd om te komen spelen op De Manager van het Jaar, maar ze zagen dat toen niet helemaal zitten. Streetcred en zo…

In het PHTI kwamen ze blijkbaar wel met plezier langs. Er was eigenlijk zielig weinig volk voor zo’n -toch wel al grote- groep. Ik gok een man of honderd. Maar dat was het ergste niet. Diezelfde honderd man waren daar blijkbaar voor een mij verder onbekende reden die niet zoveel met muziek leek te maken te hebben. De helft stond met zijn rug naar het podium tijdens alle optredens. Beetje pinten drinken en wat praten met de buddies. Beetje receptiesfeer op een ontspoorde trouw waar iemand probeert te speechen en niemand luistert.

Maar daar lieten de mannen van Freaky Age zich allerminst door afschrikken. Vanaf de eerste seconde strak in het ritme, prachtig op elkaar ingespeeld en met vol enthousiasme alles gevend. Zo’n band, een mens zou daar heimelijk jaloers van worden. 18 jaar intussen, al een beetje overal gestaan waar een band kan staan in België. Nog een heel leven voor zicht. Muzikaal stevig in hun botten. Geen pretentie.

Strak viertal, echt waar!

Geweldig! Door de bijgeplaatste beelden en tekst kan je bijna niet anders dan die teksten horen.

Oooh… ons blits gestart muzikaal avontuur bij Radio 2 is vroegtijdig schielijk gestopt.

Bedankt voor alle steun en lieve berichten. Volgend jaar de revanche!

Vandaag even binnengesprongen bij Radio 2 West-Vlaanderen.  Met Charlotte Crul hadden Niko en ik een kort gesprekje over “Hou me vast”, het ontstaan daarvan en onze verdere muzikale ambities. Na een verwarmend chocomelkje in de wachtzetel kleefde mijn mond wel wat dicht, maar we hadden toch een fijn interview. Mochten we ooit nationaal raken, dan zal ik wel even moeten letten op mijn taalgebruik, want ik vermoed dat mijn articulatie niet altijd je dat was.

Morgen komen we dus in avondpost. Interview, ons liedje en de bedenkingen van Eric Melaerts daarop. En zoals het hoort kunnen jullie dan meteen stemmen op ons nummer. Het de welverdiende steun geven dat het verdient. Als we op één middag al zo’n fijn riedeltje kunnen maken, hoeveel mooier wordt het dan niet als we het professioneel kunnen herwerken?

Dus stemmen vanaf dinsdagmiddag 24/2 op de site van Radio 2!

Nog even op zondagmiddag besloten om een liedje te schrijven voor de “Schrijf er maar 1” wedstrijd van Radio 2. Een Nederlandstalig liefdesliedje zonder al te grote ambitie. Het moest allemaal een beetje snel gaan. Zeker ook de tekst. Maar het resultaat is zeker beluisterbaar. Ik heb het dus ook maar meteen op de webzucht servers gezet.

Beluister het fijne nummer “Hou me vast”

(kenners herkennen de warme stem van Nikolaas Debusschere, die het nummer met veel liefde inzong op zijn zolder).

Nog even melden dat de link naar Expo’58 op de homesite onderwijl verwijst naar een nieuwe site van dezelfde groep. De pagina’s zijn nog niet volledig af, voornamelijk door gebrek aan wat pictoresk materiaal, maar dat komt nog. U kan alvast gaan kijken naar een foto van Niko die Heidi moet beschermen van de aandacht van de zanger van Golden Earring op ons onderonsje in de schouwburg eind maart, alsook nagaan wanneer Expo’58 waar speelt (op de Gentse Feesten bijvoorbeeld!).
Alvast ook hier de link: Expo’58

Het moet gezegd: we hebben weer twee fijne concerten gezien de laatste dagen. Vooreerst The Golden Earring akoestisch in de schouwburg van Kortrijk. Hoewel die mannen alweer wat van leeftijd zijn, is het toch zalig te zien hoe ze nog steeds als stevige rockers het podium overheersen. Snoeihard en loepzuiver tot op de milliseconde. En wat daar uit een gitaar geperst wordt doet me nog steeds smachten naar een paar extra handen. Of zelfs twee paar extra handen. En als ik tegen de zestig aanloop wil ik ook nog wel zo’n stem als een klok hebben zoals Barry.
Na het concert kwam Barry zelfs nog speciaal eens met ons babbelen; een voorrecht dat de rest van de uitverkochte schouwburg niet was gegund. Daar moet ik trouwens een andere keer een stukje over schrijven; want die ontmoeting kan best wel in het boekje met gedenkwaardige momenten. (Al moeten we Heidi volgende keer misschien wel verstoppen als Niko er nog mee getrouwd wil raken later dit jaar!).

Vier dagen later zagen we nog een set van oudere glorie: The Stranglers kwamen even in Ieper een set spelen. Het was een beetje een vreemd gegeven. Ik had ook maar via Niko gehoord dat ze kwamen spelen en er verder niet echt veel van gehoord. Dat was blijkbaar een beetje de bedoeling. Hoewel hun vorige concert nog voor een volle bak was in Parijs, stonden ze hier in het cultureel centrum in de Lakenhalle te spelen alsof het een try-out was voor een parochiezaaltje in Heule of Poelkapelle. Maar ze gingen er niet minder hard voor door de bocht. Een hoop nummers uit hun trouwens zeer goede nieuwe CD “Norfolk Coast”, geflankeerd met de klassierkers als Golden Brown en No more Heroes. Alles met een fantastisch enthousiasme, recht vanuit de sixpack-buik van de zanger die ons met een open hemd een ruime blik gunde op zijn fijn gespierde lijf.
Jammergenoeg wilden ze op het laatste moment dan toch niet meer meewerken aan een video-interview, zodat ons enige fijne herinnerigen ontsnapten.

Nog even kort melden dat Buck Danny gisterenavond een voortreffelijke set speelde op de preselecties van Humo’s Rockrally (Cactus Club Brugge). Vanuit Kortrijk was er een bus ingelegd voor de grote schare fans, maar ook uit Brussel en Leuven stroomden sypathisanten toe.
Als er al iets kan op aangemerkt worden, dan is het dat ze eerder in het genre van melodieuze pop spelen dan stevige rock, maar dat mag volgens mij geen struikelblok zijn. De melodie?n van Rasbliuto/Buck Danny nestelen zich met ongeloofelijke vlotheid in je oor en blijven daar dan ook de rest van de week hangen. Vaak lig je ‘s nachts nog te neurie?n en besef je pas later dat het weer ??n van hun muziekjes is dat is blijven hangen.

Voor de rest was er die avond een beetje van alles te bezien. Van zeer goed (Absynthe Minded) tot walgelijk slecht (we zullen maar geen namen noemen), maar voornamelijk zeer veel afgesleten eenheidsworst. Volgespeelde arrangementen (als daar al aan gedacht werd) met de beruchte 3 akkoorden, een bas die enkel monotoon de tonica meevolgt en zeer matig gezang. Af en toe wel zeer grote ego’s te zien op podium, daar werd duidelijk meer aan gewerkt dan aan instrumentbeheersing.
Een mens moet ergens beginnen natuurlijk.

Gisterenmiddag belde Niko dat hij 2 kaarten over had voor het concert van Luka Bloom in Kortrijk. Dat moet je me geen twee keer zeggen. Voor mijn eigen abonnement had ik de Ierse zanger niet opgenomen wegens vroeger al een paar keer gezien, maar als ze me kaarten voor niets in mijn handen stoppen, dan zeg ik geen neen. Of het zou voor de premi?re van het 160e seizoen van FC de Kampioenen moeten zijn.

Luka werd dit jaar 50 en dat betekent ook dat hij nu al 36 jaar optredens geeft. Hij begon op zijn veertiende samen met zijn legendarische broer Christie Moore op een tournee langs folkclubs in Engeland. In al die jaren heeft hij een opmerkelijk oeuvre neergepend en een hoop podiumervaring verzameld.

De eerste drie nummers vreesde ik dat met de jaren ook een kleffe vorm van meligheid was neergedaald over de Ierse singer-songwriter. Op zijn nieuwste plaat “Innocence” staan enkele politieke aanklachten tegen oorlog en modern democratisch imperialisme. Niet dat die boodschap niet verkondigd mag worden, maar het klonk een beetje week daar als opener in de schouwburg. Soit, ingetogen protestsongs zijn wellicht niet het makkelijkste genre ooit.

Maar daarna bloeide Luka weer volledig open tot de entertainer en virtuoze songsmid die hij is. Hij bracht een heerlijke mengeling van nieuwe en oudere nummers in zijn unieke krachtige gitaarstijl die gebaseerd lijkt te zijn op open akkoorden en vingervlugge loopjes, gecombineerd met een snelle strum uit de pols.

Waar ik hem vroeger al wilder aan het werk zag in feesttenten en concertweides, leek hij zijn programma nu ingetogener te houden voor de trip langs kleinere zalen. En net in die beheersing lag vaak de mooiheid van de nummers. Zijn klanken trokken als flarden puur stylisme langs het fluweel van de schouwburgmuren omhoog. Hij leek er zelf ook plezier in te scheppen en bracht dan ook een flink bisgedeelte om dan nog eens terug te keren voor een a-capella lied. Een intimistische afsluiter van een zeer geslaagd concert.

Voor de fans van Neil Young tribute bands, of mensen die nog een fijne groep van die strekking zoeken voor een optreden: heden is er Powderfinger; compleet met Nietzsche-doctorandus aan de gitaar en microfoon. Te beluisteren op het wereldwijdeweb.

22 november 2004
Nu donderdag 25 november is er een akoestisch optreden van Buck Danny. Daarvoor moet je rond 21u00 naar Wortegem, caf? “De Fazant”.
korte wegbeschrijving: Autostrade richting Gent, afslag Waregem, aan afrit 100 meter naar rechts, aan lichten naar links (industriepark). Dan kom je uit op grote baan (richting Oudenaarde), waar je naar rechts afslaat. Op paar 100 meter zie je op je linkerkant cafe ‘de fazant’). Buck Danny op het internet.

Dit weekend weer wat mooie moderne dans gezien. In Kortrijk was er het fijne project “Solo Soli” waarin een heel weekend dans werd gebracht op diverse locaties in de stad.
Vrijdagavond zijn Leen en ik gaan zien naar een voorstelling van Opiyo Okach. Een zwarte man waar ik me de afkomst niet meer kan herinneren. Leuke setting op de scene van de stadsschouwburg (moest wellicht ook een beetje de kleine opkomst verhullen) en een mooi solo. Anders dan veel dans die ik totnogtoe zag. Met soepele slangbewegingen en een goed gebruik van de ruimte. Prachtig onderbelicht wat de sfeer zeer ten goede kwam.
Daarna zijn we meteen verhuisd naar de NMBS loodsen waar we werk zagen van Arco Renz, gebracht door een Chinees meisje waar ik dan weer de naam van vergeten ben (update: het was Su Wen-Chi). Heerlijke locatie in die zeer zeer grote industrieel aandoende loods. Halverwege een tribune en wat verder een klein podium. Strakke soundtrack met alweer industri?le geluiden en mix van allerlei achtergrondnoise. De danssolo smaakte ook heerlijk. Erg uitgepuurde bewegingen, een zeer sterke beheersing van de stilte en leegte en uitlopend op een fascinerende wiekslag met frisse accentverschuivingen. Fijn fijn fijn.

Zaterdag hadden we alweer veel te veel te doen (waaronder gezellig gaan wokken bij Frank en Fiene) dus werd zondag de volgende dansdag. Ondanks ook een drukke start in de agenda (een fijn feestmaal thuis omdat er alweer iemand een jaartje ouder werd en wijn gaan proeven tussen hautaine bourgeois van Kortijk) gingen we om zes uur naar Anne Teresa De Keersmaeker, ook weer in de schouwburg. Veel volk voor deze bekende naam, maar ondergetekende vond het allemaal wat flauwtjes en ondermaats. Een goede inname van het podium en een zeer gevoelige dialoog met de stilte en zichzelf, op de soundtrack van Joan Baez (op zich ook nog eens verkwikkelijk), maar de dans zelf vond ik zwak. Vrijblijvend gehuppel en allerlei insteekjes, gelardeerd met af en toe wat flauwere cabaretgrapjes. Zegt Anne zelf: “Bij een solo heb je geen contrapunt meer. Je moet op een andere manier spanning opbouwen“. Iets wat volgens mij schromelijk mislukte. Geen wonder lezen we in de pers “Once is een hartverwarmend tegengif tegen wanhoop. Een tedere bezwering van oorlog“. Lijkt me nergens over te gaan en zo was het ook.
Soit, het smaakte me gewoon niet. Maar het is een bekende naam dus komt er veel volk en durft niemand te lachen, want Anne Teresa De Keersmaeker heeft het gemaakt in de wereld van de dans en kan dus zelf de krijtlijnen uitzetten voor onze smaak. Al kon ik me niet van de indruk ontdoen dat ze achter de coulissen moet staan lachen hebben om de reacties van het publiek. ‘Sta ik hier wat verward te huppelen op wat liedjes die ik mooi vind, zing wat vals mee met momenten en spring wat rond in mijn blote borstjes . En hoor ze klappen en juichen! Ha ha.’

Des avonds trokken we we verder naar de NMBS-loods voor het spektakel GAMMA. 16 amateurdansers die hier een kans kregen om te tonen wat ze waard zijn, begeleid door ervaren choreografen. En er zat zeker wat van waarde in. Je voelde wel eens het tekort aan ervaring (een noodzakelijke voorwaarde om te mogen meedoen trouwens) en gemis van vormvastheid, maar de intentie en energie waarmee alles gebracht werd maakte veel goed. De setting ook trouwens. Zestien podia in die grote loods, een erg strakke soundtrack (Ansatz der Maschine) en een montage van licht en dansmomenten. Ik onthoud vooral de voorstellingen van Martine Deblauwe (met soort van emotiespiegelende video-achtergrond van zichzelf), de lichtjesman Bram Dujardin (omwille van de vrolijke noot en de benadrukking van beweging door de honderden kleine lichtjes aan zijn lichaam die in het donker lijnen trokken boven het podium), het meisje met de solo boven de vuile vloer (ik denk dat dit Gwendoline Hamerlynck moet zijn geweest; voor de strakheid en een nieuw soort omgaan met het podium met een afdruk van elk contact op haar lichaam), Isabelle Decanniere (bracht een doorleefd stuk waar goed naar te kijken viel) en tot slot het minimalistische stuk van (weer een gok ) Kristel Ornelis (of was het Margriet Dehaene ? – : prachtig op de steviger muziek en heerlijk overtuigd gebracht in zijn doorgetrokken eenvoud).

En allemaal heerlijk goedkoop (drie euro per voorstelling, behalve -slik- Anne Teresa die tien euro wou) wat de drempelvrees lekker omlaag helpt.

Een schoon initiatief, we kijken uit naar meer!

Betreffende de Bomberos, het fijne tex-mex groepje dat werd gevormd om exclusief Brussel onveilig te maken: niet enkel is er een grote Crash&Burn revival gepland op 11 september, er zijn ook weer nieuwe foto’s verschenen op het internet. De organisator van het vorige festival heeft ze op het net gezet in een fijne slideshow. Voor de liefhebbers.
Hier te zien.

Heeft iemand er al op gelet dat er bijna geen Peruviaanse combo’s meer op treden op de straten? Bij mij is het al zeker meer dan anderhalf jaar geleden dat ik nog zo’n bende uniformisch indiaans geklede mannetjes zag met zwart hoedje en de onafscheidelijke panfluiten. Het schoot me te binnen toen we gisteren terugreden van een opvoering van de Jossen van het Toneelhuis en er op de autoradio zo’n hedendaags liedje speelde waarin op de achtergrond een panfluitje meespeelde.
Vreemd vind ik dat.
Eens kijken of ze met het mooiere weer weer tevoorschijn zullen komen op de sinxenfeesten of op de rommelmarkten. Op de achtergrond gesteund door hun vrouwen en dochters die op snikhete dagen dikke zelfgebreide pulls trachten te verkopen aan mensen in bikini en sloffen.