Ik kwam laatst het woord sinus tegen. Ergens, weet niet meer waar. Vandaag zat het weer in mijn hoofd. Eigenlijk weet ik daar niet meer zoveel van. Dus snel nog eens op het internet gaan zoeken wat het precies is. Want ik herinner wel dat ik daar berekeningen voor moest maken in de lessen wiskunde en dat het iets met goniometrie had te zien. Maar verder kon ik het ook niet meer zeggen. Met innige dank aan uitgebluste leerkrachten wiskunde die het niet nodig vonden om uit te leggen waartoe iets diende, zolang je maar het bewijs kon leveren en de afgeleiden berekenen.

Ik lees nu op wikipdia dat sinus en cosinus verhoudingen van bepaalde zijden in een rechthoekig driehoek zijn. Daar moeten dan toch leuke lessen of toch voorbeelden mee te maken zijn die de leergierigheid van de leerlingen prikkelt? En dat er ook leuke, makkelijke ezelsbruggetjes bestaan om ze te onthouden. Enfin, wat ik eigenlijk wou zeggen: ik ontdekte denk ik ook de link tussen de wiskundige sinus en de sinus van neus-keel-en-oor aandoeningen.

De Arabieren introduceerden het begrip sinus als gib, wat letterlijk koorde betekent. Toen het wetenschappelijk centrum van de wereld verschoof, werden de Arabische werken in de 12e eeuw vertaald naar het Latijn. Hierbij werd gib verward met gaib, dat bocht of boezem betekent. Het Latijnse woord hiervoor is sinus. Ondanks de foute vertaling raakte het begrip toch ingeburgerd.

Nog kort over die leraren wiskunde waarvan ik vroeger het plezier en het genoegen had les te krijgen. Ik moest plots weer denken aan die dag dat ik met een 0/10 thuiskwam voor wiskunde. Wat mijn vader niet zo fantastisch vond. Na contact met de leraar in kwestie werd mijn versie van de feiten (en dat ik de leerstof wel degelijk kende-wat ook niet altijd het geval was) bevestigd tot consternatie van mijn vader: ik had niet kunnen antwoorden op de vraag “geef bewijs 3, 6, 9 en 11 uit de cursus”. Ik kende enkel de bewijzen voor cirkel, driehoek en andere. De nummertjes interesseerden me niet zo hard. Na die dag was mijn vader al minder verbaasd over mijn soms geringe enthousiasme voor wiskunde. En te weten dat die specifieke leraar in een comité onderwijsmethodiek zat en daar hele dagen hoog over opgaf. tsss…

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!

Samen met het korten van de zomerdagen vieren we elk jaar eind augustus onze huwelijksverjaardag. Elk jaar gebeurt dit in de traditionele trouwkledij (een extra reden om toch niet al te veel te verdikken tijdens het jaar) met de kerkelijke getuigen. Meestal zoeken we een fijn restaurantje uit en bespreken daar het voorbije jaar en het leven in het algemeen.

Dit jaar viel ons ook op (niet zo verwonderlijk gezien de titel van dit stukje) de nieuwe Kortrijkse Parel Dell’Anno. Hoewel Leen en ik niet zo erg veel volgen op tv, hebben we toch ongeveer alle afleveringen van “Mijn Restaurant” gezien. (meestal in uitgesteld relais via de DVD-recorder). En meteen fan van dat Knokse nijdig baaske met de gouden papillen en zijn bevallige gastdame.

Na eerdere deerlijk mislukte pogingen om er te eten (reservaties en familieconnecties ten spijt) liep ik er tijdens het verlof eens binnen. Er waren wat aanpassingswerken aan de hand, en hoewel het restaurant gesloten was vond ik toch nog met enig geluk de man met de boekingsagenda. Na mijn vriendelijke smeekbede werd “volzet” een spatie naar beneden geschoven en konden er nog 4 gelukkige mensen bij.

De bewuste zondag verschenen we klokslag acht uur in trouwkledij (en zichtbaar zeer hongerig) aan de deuren van de oude dekenij te Kortrijk.

Niet veel later zaten we gezellig aan een tafeltje voor vier, met een glaasje prosecco de kaart te bestuderen en te wachten op het wachthapje. Die studie viel geweldig mee, want je kon enkel het menu kiezen, met telkens 2 opties.

Zelf ging ik voor de tonijn, de snoekbaars en de rossini. Met aangepaste wijnen.

Intussen bestudeerden we de ietwat ‘lekker fijn huiselijk CASA-achtige’ opstelling met olie en zo.

Ons verwonderend over het hoe en waarom van het frietzakje, kregen we tegen de tijd dat onze aperitief op was het verwachte hapje:

Mijn jeugdig maar sterk door passages van Hegels rechtsfilosofie getormenteerd geheugen is hier wat vaag geworden. In het bekertje rechts zaten erg lekkere noordzeegarnaaltjes (ik schuif garnalen normaalgezien meteen opzij), met iets kruimeligs bij en een sorbetje van komkommer (yummie!). Links zult u het net als ik visueel moeten puzzelen: een koekje met een lekkere  carpaccio van mozarella met zongedrooge tomaat en basilicum. Vlot naar binnen allemaal; en de smaaknieuwsgierigheid gewekt!

Tijd voor het voorgerecht.

Ik neem over uit het menu: Atlantische tonijn met langoustine ‘Guilvinec’ (appel / jonge spinazie / limoen / courgette / selder). Mannekens was dit lekker! De tonijn was prima met die spinzieblaadjes, maar de echte ster was die langoustinebereiding rechts. Begeleid met een fijn wit wijntje waarvan ik door afwezigheid van de fles op tafel geen foto heb, maar die me vrolijk verraste met  mij onbekende druivenrassen met een frissig en licht koppig keitjes-smaakje.

Intussen zijn we al een tijdje in de avond gevorderd. Net als indertijd in de serie is het eten uitmuntend, maar moet de hongerige vierder wel even kunnen wachten op het volgende hapje. Maar geen kwaad woord: we hadden immers alle tijd van de wereld en konden zo ongeremd filosoferen over het leven (behalve de rechtsfilosofie van Hegel, want daar ben ik toch flink wat van vergeten). Ondertussen schenkt de immer sympathiek lachende Brecht ons zonder veel terughoudendheid af en toe wijn bij. Moeten wachten op de keuken kan zo zijn voordelen hebben.

Wat verder zorgt een schijnbaar zatte vrouw voor wat hilariteit en afwisseling. Lallend en roepend zit ze op een barkruk aan het onthaal joviaal te doen en weigert het pand te verlaten, ook al heeft ze geen enkel plan om er iets te eten. Gaëlle, die speciaal voor ons haar examenvoorbereidingen met een avond onderbreekt, krijgt het zwaar te verduren. Sympathiek inspreken op de in opvallende kleuren gehulde licht-obese vrouw werkt niet echt als gehoopt. Zeker niet wanneer die laatste met een doffe plop op de grond kletst en daar snikkend blijft zitten. Haar man probeert de farce nog enkele keren te ontmijnen, maar zelfs als hij met hun twee kindjes binnenkomt om met een emotionele smeekbede haar naar buiten te lokken, krijgt hij zo te horen een leeg glas naar zijn hoofd. Ik houd wel van moeders die hun kinderen het goede voorbeeld geven wat betreft niet opgeven in het leven en gaan voor wat je wil. De scène eindigt een klein uurtje later met twee politieagenten met kogelvrij jasje die de dame willens nillens buitenwerken. Een zucht van verlichting gaat door het restaurant.

En zo zijn wij bij onze main course aanbeland: Snoekbaars ‘Ijsselmeer’ met dooierzwam, kappers, selder en risotto. (Twee tafelgenoten genoten van een kipje, maar daar is geen fotomateriaal van, enkel smakkende appreciatie).

Ook hierbij kan ik niet anders dan een krachtige ovatie geven. Peter Goossens zou onder meer blij zijn met de perfecte cuisson, structuurcontrasten en smaakassociaties. Heerlijk hapje, alweer begeleid door een mij onbekende maar daarom absoluut niet onbeminde witte wijn. (De rechterbovenhoek van mijn bord ziet er op de foto een klein beetje uit alsof projectielspuwend lid van het keukenpersoneel het al eens had opgegeten, maar in het echt was die associatie een stuk minder present).

Zo gaan we langzaam door naar middernacht en ons dessert: ik nam de Rossini met peer, ravioli en raketsla. Niet meteen een zoetig afsluitertje, maar wat een smaakbom! Een Italiaanse blauwaderkaas met ook nog eens rucola, dat kon niet missen in een heftig smaakpalet. Jawadde…

Sommige mensen waren niet voor zo’n spitante afsluiter te vinden en laafden zich aan de wijngaardperzik met amandelen en ander lekkers. Ook dat ging er (hier zelf letterlijk) zoetjes in.

Tijd dus om mijn visakaart de schrik om het hart te jagen en onderweg naar de deur nog snel een fotootje te maken met radioster Michaël, tv-ster Brecht en liefdesster Leen.

Niet zoveel later eindigde een fijne avond op de sympathieke Vlasmarkt met een straf warm brouwsel van Bar Oscar en een gezellige wandeling door de warme avond huiswaarts.

Dell’Anno: ge moet dat zeker eens proberen!

Vorige week las ik ergens dat Twitter je brein snel zou verouderen. Dat belooft voor onze maatschappij. Gezien de groeicijfers van Twitter (in maart alleen al 130% groei!) dan zitten we binnen een paar jaar met een bende senielen op het internet.

Het blijkt dat Twitter het brein van mensen versneld doet verouderen. Ons brein zou niet gebouwd zijn om vele korte informatieve berichten te verwerken. Het lezen van een serie tweets kost, onder andere door de samengeperste informatie, vele malen meer informatie en breinkracht dan het lezen van een boek met evenveel woorden. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Op mijn bureau ben ik ook liever bezig met 1 groot dossier dan, zoals meestal, 189 kleine dossiers waar je overal op moet reageren met nog beperkte informatie. De hele tijd op en neer springen veroudert mijn brein ook een beetje vrees ik.

Fervente Twitteraars zouden trouwens ook emotieloos worden. Er passeert van alles onder je neus, maar eigenlijk heb je geen tijd meer om er nog mee bezig te zijn. Dus ontstaat er een soort van emotionele onthecting. Mensen hebben tijd nodig om te reageren op tweets van anderen. Maar gezien de hoeveelheid informatie, en de verwachtte snelheid van antwoord kan dat eigenlijk niet meer. Korte knip uit een onderzoek van de University of Southern California:

For some kinds of thought, especially moral decision-making about other people’s social and psychological situations, we need to allow for adequate time and reflection. The study raises questions about the emotional cost–particularly for the developing brain–of heavy reliance on a rapid stream of news snippets obtained through television, online feeds or social networks such as Twitter… If things are happening too fast, you may not ever fully experience emotions about other people’s psychological states and that would have implications for your morality

Dat ziet er goed uit!

(natuurlijk heeft ook webzucth een twitterstream. Je kan mijn groeiende dementia volgen per www.twitter.com/webzucht)

Dit weekend op uitnodiging van de onverantwoord interessante krant De Standaard gaan genieten van Afrika! Afrika!

Het waren daar meteen Afrikaanse temperaturen in die tent op Turn en Taxis. Gelukkig hadden we nog een berlijnse bol kunnen bemachtigen op het brunchbuffet, zodat we zonder al te grote honger de show konden bekijken.

En show werd gegeven. Tientallen zwarte medemensen gaven het beste van zichzelf voor een volle tent gegadigden. Gelukkig probeerde de organisatie niet al te politiek correct te zijn, zodat we zowel moderne breakdancende zwarte gangstertjes met basketbal als traditionele stamhoofden in strooien rok de revue passeerden. Heerlijke slangenmensen die de meest waanzinnige kronkelingen en onmogelijke stretches uitvoerden. Torens van acrobatische troepen, die soms vierhoog op elkaars schouders stonden zonder verdere steun. Ritmische dansen en straffe muziek. Het was daar goed in Afrikaans Brussel!

Gelukkig was het over de middag ingepland, anders had ik ’s avonds zeker niet kunnen slapen van die sexy kontschuddende negerinnetjes met een uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen.

U.

Video voor zij die geen ticket hadden:

Trailer van de show:

En het kunstje met de tennisracket:

Nooit naar het nieuws kijken op tv en kranten enkel professioneel op snelheid doorbladeren heeft 1 klein nadeel: je weet zelden dat de klok opschuift voor zomer- of winteruur. Ook dit weekend was weer een beetje van een verrassing. Omdat we in Brussel moesten zijn voor Afrika! Afrika! moesten de kindjes eerst naar hun tijdelijke oppas gebracht. Daar aangekomen blijkt de klok ons een uur te hebben ingehaald. Gelukkig waren we enigszins op tijd vertrokken of we waren hopeloos te laat geweest. Nu misten we enkel de brunch. Een brunch die we toch zouden gemist hebben door redelijk veel volk voor redelijk weinig eten.

Ik weet nooit goed wat ik moet denken van dat zomer- en winteruur. Als je de instellingsproblematiek zou kennen van de klokken op onze oven en microgolf (die tijdens ontbijt en ochtendritueel met de kindjes mijn voornaamste tijdsbakens zijn) dan zou je meteen begrip hebben. Het zal zeker nog een week duren eer ik weer uitgevogeld heb hoe ik die vermaledijde dingen moet instellen. Die ovens zaten in de keuken toen wij het huis kochten, maar handleidingen waren niet inbegrepen. Met het gebruik van een oven kan ik nog goed overweg, maar die klok, dat is een soort van multiknoppencombo dat ik altijd maar vind door dagenlang allerhande vreemde combinaties te drukken. Tot ik plots in het klokmenu ben. Gelukkig zijn gsm, wekkers en klokken vrij makkelijk te verzetten en maakt de dvd-recorder de sprong uit eigen initiatief. Net als de computers.

Nu nog hopen dat de kleine gabbers in huis ook vanzelf de sprong maken. Met vervroegen van de klok valt dat kennelijk nog mee. Nog een geluk, zo heb ik kunnen slapen tot 6u30, anders was het weer 5u30 geweest. Lang leve het zomeruur! (Deze winter zal ik anders piepen – nu maar hopen dat het mannetje tegen dan toch tot rond halfzeven slaapt van nature, ander kan ik rond vier uur opstaan – not!).

En het is natuurlijk lekker lang klaar ’s avonds, dat is ook wel genieten. Als zal ik weer eens de wilde wilg moeten terugsnoeien.

Gisteren even langsgeweest op de debatavond rond journalistiek en webinteractie. Een organisatie van B-JIT (Belgian Journalists on Information Technology) en 3C. In de hippe kantoren van HP in Diegem. Fijn voorbereid met 10 stellingen over de interactie tussen pers, publiek en pr-bedrijven.
Web 2.0: wat is dit? Krijgen we een revolutie in de communicatie?
Stelling 1. Woordvoerders, pr-bedrijven én knipseldiensten houden enkel rekening met print.
Stelling 2. Snelheid is belangrijk op websites: quick en dirty. Bronnen worden amper gecheckt.
Stelling 3. Iedereen kan op artikels reageren. Vaak anoniem. Dat moet zo blijven omdat er anders minder reacties zijn.
Stelling 4. Woordvoerders en bedrijfsleiders onthouden zich van commentaar op websites.
Stelling 5. Kwetsende reacties worden niet verwijderd. De uitgever kan niet aansprakelijk gesteld worden.
Stelling 6. Wie bewust zijn reactie ondertekent met de naam van iemand anders, kan niet vervolgd worden.
Stelling 7. Het verwijderen van reacties gaat in tegen de vrijheid van meningsuiting.
Stelling 8. Recht van antwoord op websites is onbestaande. Rechtzettingen worden gewoon aangepast in de tekst zonder de aanduiding van rechtzetting.
Stelling 9. Positieve en promotionele reacties zijn gratuite reclame. Die moeten verwijderd worden.
Stelling 10. Bloggers zijn journalisten. Zij bepalen eveneens het nieuws. Woordvoerders moeten er rekening mee houden.
Moderator van dienst was Luc Blyaert van B-JIT en tevens hoofdredacteur Data News.
De rest van het panel zag er als volgt uit:
Dominique Deckmyn, Hoofdredacteur, De Standaard Online
Daniel Fesler, Partner, BakerMCKenzie (juridische duiding)
Gert Asselman, Communication Consultant, Outsource (visie communicatieman)
Eric Fobelets, Managing Director, Ammco (visie knipseldienst)
Jos Grobben, Hoofdredacteur Internet, Roularta
Zeer bondig overzicht:
Stelling 1. Volmondig neen!
Stelling 2. Ja en neen. Snelheid is inderdaad van essentie. Berichten gaan er vliegensvlug op (zie ook de spellings- en inhoudelijke fouten van Belga die wijd verspreid worden), maar worden daarna zo snel mogelijk aangevuld met duiding, achtergrond, video, foto en interviews. Snelheid primeert op het net, maar niet ten koste van alles.
Stelling 3. Tsja. Er is eigenlijk geen anonimiteit. IP adressen worden bijgehouden, of je moet geregistreerd zijn om te reageren. Daarnaast ook moderatie van alle reacties. Er zullen wellicht wat minder reacties zijn als anonimiteit niet geldt, maar de vraag is vooral welke reacties er dan verdwijnen?
Stelling 4. Soms wordt er al eens gereageerd door een bedrijfsleider. Blijft gevaarlijke kwestie op het internet. Daarnaast geldt voor beursgenoteerde bedrijven ook informatieregels die ze verplichten om iedereen op de hoogte te brengen als ze informeren, en dus niet enkel in een commentaar van 1 bepaalde site.
Stelling 5. De uitgever kan zeker aansprakelijk gesteld worden. Ik onthoud (met stevige vereenvoudiging!) 2 grote pistes. Ofwel modereert de uitgever de reacties (alle of sommige): dan is hij verantwoordelijk voor de inhoud van de wél gepubliceerde berichten. Ofwel modereert uitgever niet. Dan is hij pas verantwoordelijk vanaf het moment dat hij op de hoogte wordt gesteld van ongewenste berichten op zijn site. Maar uiteindelijk vindt de verantwoordelijkheid voor wat op jouw domein wordt gehost je toch. Blijft dus een heikele kwestie.
Stelling 6. Mis, schrijven onder andermans naam is een inbreuk en schriftvervalsing. Meteen strafbaar dus.
Stelling 7. Eigenlijk niet. Vrijheid van meningsuiting is niet absoluut. Het is ook niet zo dat je mensen hun vrijheid op menig afpakt als je hun reactie verwijdert op je site. Ze kunnen nog steeds zelf een blog beginnen, of hun mening op andere manieren ventileren.
Stelling 8. Open kwestie. Bij een blog heb je niet de mogelijkheid van print om een duidelijk recht van antwoord op dezelfde plaats te printen voor alle lezers. Berichten op een blog of nieuwssite schuiven door naar beneden, met instroom van nieuwe berichten. Daarnaast blijft ook alles voor een lange tijd hangen in de Google cache, zodat je met bepaalde zoektermen toch nog de foute informatie kan bovenhalen. Berichten worden dus zo snel mogelijk zelf aangepast en eventueel geanoteerd met ‘update’. Wel niet altijd duidelijk wat er oorspronkelijk stond en wat er later mee gebeurde. ‘Wie schrijft die blijft’ is niet volledig toepasbaar op het web.
Stelling 9. Er is een duidelijk verschil tussen positieve berichten en promotionele bericthen. De laatste kunenn snel verwijderd worden; de eerst komen hoogst zelden voor. (Zeker op nieuwssites, waar blijkbaar enkel zuurpruimen hun ideeën de vrije loop laten).
Stelling 10. Hmmm… fijne discussie hier. Gaande van “bloggers bepalen mee het nieuws” tot “blogs zijn de poëzieboekjes van deze tijd: pathetische navelstaarderij zonder enige nieuws- noch toekomstwaarde”. En dan spreken we nog niet over ontwikkelingen als Twitter.

De snelheid van deze wereld blijft me verbazen. Ik had nog wat tickets over voor een seminarie. Even gepost bij de buddies van LinkedIn als vroeg Sinterklaascadeau, met belofte dat de eerste 4 reageerders een ticket van 395 euro konden winnen.
Binnen de drie minuten al zes reacties. Hopla! Alsof die allemaal met gespannen spieren in de startblokken van hun mailbox stonden te wachten op die uitnodiging. Zelf ben ik meestal de helft van de dag uithuizig, en lees ik linkedin posts wel eens rustig ‘s avonds of in het weekend thuis.

En nu valt natuurlijk te verwachten dat de mensen die beter te doen hebben dan de hele dag aan hun mailboxen en sociale website hangen, me in de loop van de avond nog zullen verzoekjes sturen. Dat zal replyen worden naar die nodeloos opgegeilde mensen.

Iemand specialist in het pluggen van wedstrijden en andere fijne applicaties via sociale netwerken?
(ik weet dat de comments hieronder kaputt zijn, dus misschien via mail?)