Veel zwemmen in het mooiste bad van West-Vlaanderen België

Rein speelt Winnetou

Ilie verkent het Pajottenland per pony

Allerlei heerlijks consumeren bij KoffieQueen en SweetPrince

Lange discussies voeren met dochter Ilie over de diepere semantische lagen in haar verder evoluerende kunstwerkjes

vader en dochter repeteren voor denkbeeldige circus-shows

Ook Reins truukjes met de diabolo worden steeds indrukwekkender

wat opera meepikken (Aida in kasteel Ooidonk)

Nog nooit zoveel plezier gehad met Ikea-kasten als in september (en er ook nog nooit zoveel ineengestoken)

Ha! Eindelijk wat boekjes van Professor Zegellak in mijn bezit!

De dingen waren niet meer zo goed te vinden. En ik ben een hartstochtelijk fan van Daan Zonderland ( wikipedia). Als kleine jongen kreeg ik als cadeau ooit “De avonturen van Jeroen“, van diezelfde Daan Zonderland (in het echte leven heette de man Daniël Gerhard van der Vat). Zelf een kleine Jeroen zijnde was dat natuurlijk extra fijn, maar de schrijfsels van Daan Zonderland zijn echte aanraders. Ik heb het boek (ik kreeg de omnibus met alle verhalen gebundeld) zeker een keer of 8 gelezen sinds ik het kreeg. Ook van Daan Zonderland heb ik thuis (meegegristuit de bibliotheek van mijn vader) de fijne dichtbundel “Redeloze Rijmen”. Nog zo’n fantastisch boek. Ik denk dat een groot deel van mijn liefde voor taal en poëzie gestoeld is op Daan Zonderland, zeker mijn liefde voor goed rijmend werk dat ook ritmisch in orde zit. En ik ben duidelijk niet de enige die er zo overdenkt.

Ook Hugo Matthysen is onvoorwaardelijk fan. Je kan hem horen vertellen over “Professor Zegellak en Lodewijk Losbol” en het werk van Zonderland in het algemeen op Radio1 (bij Friedl Lesage – over boeken die zijn leven veranderden). Hugo Matthysen vertelt o.a. dat zijn liefde voor rijm en taal in het algemeen (+ vertellen) voortspruit uit de werken van Daan Zonderland.

In de Humo verscheen ook een interview met Hugo Matthysen, die ook vertelde dat Benno Barnard en hij er op de Boekenbeurs achtergekomen waren dat hun gezamenlijke literaire wortels lagen bij Daan Zonderland, en dan met name de boeken over Professor Zegellak. De ontregelende, bizarre humor van Zonderland was zijn tijd waarschijnlijk ver vooruit, want zijn boeken verschenen lang voordat Monty Python op het toneel zou verschijnen.

Bij Moors magazine lees ik ook nog:

Wie de Kulderzipken-televisiejeugdserie van Hugo Matthysen kent realiseert zich onmiddellijk dat het klopt wat Matthysen zegt, want die serie is doordrenkt van de absurdistische sfeer van Daan Zonderland. Dat geldt ook voor de Sinterklaasserie die Matthysen voor de BRT schreef, en die dezelfde knushumor uitstraalde. Liefhebbers van Zonderland kunnen, net als bijvoorbeeld de liefhebbers van de Adriaan en Olivierboeken, meteen beginnen met het glimmend en enthousiast uitwisselen van citaten, en als ze daarmee beginnen kunnen ze daar meestal heel lang mee doorgaan. (“Dus voor die hoed alleluja, of desgewenst hoera, hoera, dus voor die hoed alleluja, of anders gloria!”) Het is een bepaald soort humor die je, denk ik, alleen kunt waarderen als je gevoel voor taal hebt.

Ook op Knack.be verscheen ‘laatst’ een artikel over Daan Zonderland. Ter gelegenheid van de verschijning van de verzamelbundel van zijn gedichten “Er zwom een garnaal door het kattengat” bij zijn 30-jarig overlijden. En ook daar zijn de kritieken lovend.

Ook mee uit de bibliotheek van vader heb ik “Britten, Beesten en Buitenlanders – of hoe in Engeland aan het leven geleden wordt”, onder zijn echte naam Daniël van der Vat gepubliceerd over zijn leven in Engeland waar hij correspondent was voor de Tijd (hij was tenandere getrouwd met een Engelse).

Mijn verzameling Daan Zonderlandboeken is dus weer gevoelig gestegen! De Zegellakboeken heb ik in een ver verleden gelezen (uit de bibliohteek), maar heden in bezit, na ontvangst van een postpakketje uit Nederland, want ze zijn enkel nog tweedehands te vinden. Ik zie er al naar uit om ze opnieuw te lezen, en dan voor te lezen aan de kinderen, zodat ze meteen kunnen delen in het absurdistische maar toch steeds deftig rijmend taalplezier van hun vader.

Tot slot nog de eerste pagina van het eerste Zegellakboek (“… en zijn koekoek”). In al zijn jeugdboeken zet Daan Zonderland die olijke introotjes voorop: “Waarin een koekoek zich dood schaamt en professor Zegellak een kameel uitscheldt”. Die geven zeer kernachtig een hint over de inhoud van de volgende pagina’s. Steeds startend met “waarin…”.

Als dag geen schoon begin is voor een kinderboek!

En omdat er nooit genoeg Zonderland kan zijn nog snel de generaal majoor uit Wenen:

Een generaal-majoor te Wenen
had rode haren op zijn benen.
Hetgeen de stakker zeer verdroot,
daar hij een hekel had aan rood.

Er kon geen sprake zijn van verven,
- dit zou de huidskleur slechts bederven -
En scheren was vanzelf verkeerd,
daar zulks de haargroei stimuleert.

Hij heeft dus lange kousen moeten kopen
om niet te zeer in ‘t oog te lopen.
Men stelle zich het lijden voor
van deze generaal-majoor !

Eerst met het klimmen van de jaren
verdwenen eindelijk zijn haren,
en kon de man ten strijde gaan,
met doodgewone sokken aan.

Maandag 2 maart: een grote dag voor Ilie. Net tweeëneenhalf geworden en dus mocht ze naar school. En gezien het meisje al een tijdje zindelijk is en mentaal klaar voor iets nieuws, zette ik haar gisterenochtend als trotse vader af aan de schoolpoort. Tot daar liep alles zeer vlot. Met haar grote boekentas op de rug beklom ze tetterend de trappen naar de poort. Maar toen ze daar binnentrad en een drietal wenende kindjes zag, bleef ze plots stilstaan. Uiteindelijk wilde ze enkel op mijn arm verder naar de speelplaats. Daar stond een klein onthaalcomité met koffie en een gids naar ons klasje. Kort introgesprekje met de juf. Ilie kijkt benieuwd rond. Maar als de vader haar een kusje geeft en vertrekt, plooit haar onderlipje zich plots in een trieste plooi en gaat ze wat huilen. Een vaderhart breekt een beetje als ik me toch omdraai en de speelplaats verlaat. Alles nieuw voor ons popje – hopelijk vindt ze snel haar draai op school.

Dinsdag 3 maart: bijgemutst eet Ilie haar havermoutpapje als ontbijt en gaat mee naar school. Ze stapt flink binnen, geeft haar vader nog een zoen en kijkt verwachtingsvol naar alle spelende kindjes op de koer. Ik denk dat het snel goedkomt.

En op maandagavond krijgen we bericht van de familie dat onze dochter op televisie is. WTV interviewt een kleuterklasje, hun juf en hun nieuwe stagiair-begeleidster die studeert voor kleuterjuf maar nu al praktijkervaring komt opdoen in haar eerste jaar. En wie kijkt daar ietwat terughoudend naar de interviewer met de grote micro, maar vertelt dan met een lief stemmetje dat ze het wel leuk vindt op school? De Kleine Ilie natuulijk. En zo zien we ze wat later ook nog eens zitten op een stoeltje tijdens een voorleesmoment en later als ze zelf een boekje leest. Op die manier krijgen we een klein fijn overzichtje over hoe ze daar als klein ukkie rondhangt in de klas…

De pagina van het regionieuws waar je via de tab “video” het filmpje kan bekijken vind je hier. (Ilie is het blonde meisje met een roze pulletje dat rond 1:10 in beeld komt)

Gelukkig horen we meestal goede dingen over het St-Paulusschooltje in Kortrijk. Want sinds we ons dochtertje daar gingen inschrijven heb ik toch wat vreemde bedenkingen gehad. Op de inschrijvingsdag hadden we een fijn gesprekje met de directeur tijdens het invullen van allerlei papierwerk. Maar wel volledig in plat West-Vlaams. Nu ben ik zelf we een geboren en getogen West-Vlaming, maar ik spreek dat meestal niet tegen mensen die ik nog niet eerder ontmoet heb en waarvan ik weet dat ze het verstaan. En dan nog. En ik verwacht het zeker niet van een directeur van een school bij een eerste kennismaking. Gokken dat iedereen die zijn kind in een school inschrijft in de regio woont is misschien nog aanvaardbaar. Gokken dat ze ook allemaal dialect spreken lijkt me minder verantwoord. Vooral omdat wij zelf geen dialect spreken. Ook een tweetal meer dan duidelijke hints (“wordt hier aandacht besteed aan een deftig taalgebruik” en “wat is hier de voertaal: AN of dialect”) brachten geen verandering. In dialect werd ons meegedeeld dat de leraars mooi Algemeen Nederlands spraken. tsja…

We bezochten die dag ook een klasje en ik herinner me dat ik daar buitenliep en tegen mijn vrouw een bedenkelijk gezicht trok. Veel zin om mijn kind daar achter te laten had ik niet. Een beetje een ouderwets verzuurd sfeertje dat me niet meteen enthousiast maakte. Gelukkig hoorde ik achteraf dat ik net het “slechtste voorbeeld” was tegengekomen. Denkend aan mijn schooltijd als aaneenrijging van slechte voorbeelden die fin de carrière waren en die uitgeblust en tegen hun gedacht nog de laatste jaren uitstrompelden had ik toch wat twijfels in mijn hart.

Nu, we schreven ons meisje in ieder geval in. De laatste maanden krijgen we geregeld mooie postkaartjes en briefjes van scholen in de omgeving die ons helder uitleggen hoe ze werken en dat we zeer welkom zijn met ons kind. Tegelijk horen we van onze shcool: niets. Absolute stilte. Maandag na het verlof is de eerste schooldag en als ouders weten absoluut niet wat er te gebeuren staat. Wanneer moeten we daar zijn, waar moet het meisje naartoe, in welk klasje, wat moet ze bij zich hebben, … Tientallen vragen die met een eenvoudig briefje konden beantwoord zijn, maar waar we nu mee blijven zitten. Telefoneren heeft geen zin, want de telefoon wordt niet meteen opgenomen. En deze week, tijdens het verlof al helemaal niet.

We zullen zien maandag, maar veel hoop geeft het niet…

Update 3/3/9:

Het mag gezegd: de opvang was prima geregeld. Aan de schoolpoort stond de directeur ons op te wachten met een beker koffie (ik moet toch eens leren koffiedrinken medunkt). Daarna nam hij ons mee naar het klasje, waar de juf ons erg vriendelijk ontving. ‘s Avonds kwam een blije dochter terug naar huis en vanochtend ging ze met veel plezier terug naar school. Wat een erg goed teken is voor een ontdooiertje als ons meisje. Alsnog een pluim voor de school!