Hoewel veel mensen wel een sakkeren op sneeuw (glibberigheid!) houd ik er wel van. Voorzichtig met de fiets over gladde plekken glippen, met warme en stevige bergschoenen wandelen over de zachtjes knirpende sneeuw of met de auto vrolijk slippend naar het werk. OK, het duurt dubbel zo lang om er te raken als er maar 1 rijvak vrij is op de autostrade en iedereen plots maar 40 per uur meer rijdt alsof een onzichtbare hand hun gaspedaal tegenhoudt, maar je hebt wel het plezier om alle ietwat scherpere bochten (traag) met de handrem te nemen. Omdat je anders toch niet in die bocht raakt en je wielen gewoon snel doorslippend de andere kant opgaan.

Elk jaar als het begint te sneeuwen neem ik snel mijn auto om ‘s avonds in alle stilte, als iedereen voor de buis hangt, nog een klein toertje te maken in de stad. Op zoek naar door de zoutstrooiers vergeten punten en bochten. De ABS in gang laten schieten. Diverse uitwijkmanoeuvres uitproberen. Kijken hoe ik het snelst tot stilstand of het makkelijkst door een bocht geraak. Met in het achterhoofd de lessen van de rijvaardigheidsstages die ik volgde. Beter oefenen in een rustige gecontroleerde omgeving dan plots moeten remmen voor een obstakel en niet instictmatig weten wat je moet doen. Paniek is de slechtste chauffeur. Maar de meeste mensen verklaren me zot dat ik buitenkom op zo’n dagen. Je zou net moeten thuisblijven in je warme nest. Zodat je extra kan panikeren als er echt iets gebeurt.

Mijn Volvo V50 zou 135gr per kilometer produceren. Mijn plastisch werkend brein denkt dan altijd meteen aan 100 gram zwarte bloem of suiker die op de weg gestrooid wordt. Sinds ik ermee rondrijd, net iets langer dan een jaar, heb ik zo’n 40.000 km gereden. Dat wil zeggen dat ik 5.400 kilogram stof op de autowegen en groene weiden heb gesproeid. 5,4 ton!!! Als ik dat probeer te visualiseren in zakjes bloem van een kilo, dan krijg ik het toch wat angstig in mijn hoofd. En ik ben dan zo maar 1 kleine mier die af en toe tussen duizenden anderen op de ring van Brussel of Antwerpen sta te schuiven, maar voor de rest zo weinig mogelijk de auto gebruik.

Waar gaat dat allemaal naartoe eigenlijk? Met zo’n uitstoot zou je verwachten dat de autostrades vol liggen met zwarte bergen vuil. Smeulende hopen smeerlapperij. Maar dat is zo niet. Ik zie nergens zelfs maar het kleinste hoopje zwart poeder liggen.

Onze mooie witte kerken worden wel potzwart natuurlijk, zodat we ze om de 5 jaar moeten zandstralen. En het water waarmee ik de ruiten heb gewassen is ook pekzwart. Is dat dan die koolstofdioxide? Maar er moet toch veel meer zijn? Of eten regenwormen dat allemaal properkes op als het geregend heeft en rijden er ‘s nachts kabouters in besmeurde overalls rond met volgehoopte kruiwagentjes fijn stof dat in de avonduren is neergedaald.
Of hebben we geluk en voert de wind dat allemaal met de Vlaamse Noorderwind over de Midellandse Zee naar ginderachter in Afrika. En moeten we de zwartjes daar ook allemaal eens gaan zandstralen. En liggen er daar dan hopen vuiligheid? Of blaast alles dan weer verder naar de inuit die sowieso al zwarte sneeuw zien?

ik vraag het me soms af.

Groot was dus ook mijn vreugde toen ik vandaag zag dat er in Nederland een kampioenschap precisietanken loopt. (bij een BP tankstation in Rotterdam). Ik kan daar dus niet meteen aan meedoen, maar een glimlach kon ik toch niet onderdrukken.

“Officieel ging de staking gisterenavond van start, maar omdat heel wat treinbestuurders in Wallonië zich ziek meldden, moesten er gisteren al ritten worden afgeschaft”.

Ik kan me daar met mijn vrolijk meanderend brein wel wat bij voorstellen. Om geen communautaire twisten aan te wakkeren gaan we daar echter niet verder op in.

Iedereen met de auto dus. Al bleek het zeggens de nieuwsbulletins al met al nog goed mee te vallen. Geen monsterfiles op de Vlaamse wegen. Toch niet van de omvang van een gecombineerde lozing van kippen en frituurolie op de ring of het betere middenbermdoorkruisend vrachterverkeer. op de E40. In dezelfde standaard valt mijn oog op:

“In ons land sterven minstens 6.700 mensen per jaar door luchtvervuiling. Het aantal trombosen vervijfvoudigt erdoor. Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat de Artsenkrant vandaag publiceert. Kans op klonters in diepe aders (diepe veneuze trombose) verhoogt met 70 procent telkens fijn stof per kubieke meter lucht met 10 microgram stijgt.
Meeruitgaven worden geschat op 4,7 tot 15,1 miljard eur per jaar. Dat is 2 tot 6 procent van ons BNP”.

Lap. Ik heb niet meteen zin een diepe veneuze tromboze. Maar met een bureau niet ver van de haven van Roeselare, waar de luchtvervuiling steeds tot de top 3 van het land behoort maak ik wellicht een sterk vergrootte kans. Het zal toch tijd worden dat milieuzorg serieus genomen wordt zeker? En niet enkel hopen op sterke zijwind om de vervuiling richting arme negerdorpen te blazen…

Hmmm, de auto met een flinke deuk moeten teruggeven aan de werkgever, maar er toch in geslaagd om op een half jaar 30.000 km te rijden. En dan denken dat ik wel eens een dag durfde thuiswerken tussendoor… Om Karl te plezieren, ga ik eens zien op die site voor aankoop van bomen om de door mij geloosde CO2 te vereffenen. Zal nog net te betalen zijn (een euro of 60 denk ik zo) , en ik voel me eigenlijk wel een beetje schuldig over al dat waanzinnig rondgerij.

Touring dat al 12 jaar actief is met Touring Mobilis wil de volgende stap zetten. Ze willen de huidige bronnen van verkeersinformatie zoals verkeerslussen, camera’s en data van inbellers aanvullen met wat heet “Floating Vehicle Data”. Daartoe gaan ze (anonieme) GPS en GSM informatie omzetten in real-time informatie over files en concrete reistijden op het volledige Belgische netwerk. Precies voor de GSM-gegevens is de samenwerking opgezet met Proximus.

Voordelen van het nieuwe systeem zijn: ruimere informatie voor àlle Belgische wegen, veel nauwkeuriger informatie over files (lengte en duur van een bepaald traject) en ook, op een langere termijn, het opstellen van verkeersvoorspellingen op basis van historische data met weer- en incidentengegevens. Dit zou ervoor moeten zorgen dat je als reiziger (met behulp van een GSM of GPS-systemen met RDS/TMC ontvangst) op elk moment de concrete status van files, ongevallen en wegenwerken kan opvragen, waarmee nauwkeurige alternatieven kunnen worden vergeleken in functie van de reistijd.

Dat zou mijns insziens een enorme stap kunnen betekenen. Er is al een groot verschil tussen een GPS met of zonder TMC gegevens. Die zonder stuurt me voor bijna alles in Brabant over de ring van Brussel, omdat dat puur theoretisch altijd de snelste weg is. Als je rekening houdt met het feit dat de ring elke dag vastzit, dan rijd je liever langs kleine kronkelbaantjes, zelfs al duren die intrinsiek langer. De sightseeing krijg je er bovenop. Als die TMC gegevens nu ook nog superaccuraat zouden worden door de gegevens van alle GSM’s die over de Belgische wegen bewegen om te zetten in een real-time beeld van de verkeersdrukte, dan kan je pas echt gaan werken met filevermijding! Je krijgt dan werkelijk een afweging van verschillende alternatieven, met de juiste reistijd in plaats van een theoretische tijd berekend op de afstand maar de maximum snelheid. Ik wacht in ieder geval vol hoop tot de start van de dienst, verwacht in het najaar van 2007.