Met lichte spijt in het hart zie ik elke dag de sneeuw een beetje verder wegsmelten. De onvermijdelijke vieze bruine drab neemt de plaats in van het witte poeder. Nu moet je als voetganger zo ver mogelijk van de straat wandelen als je geen geen vieze golf smurrie over je heen wil krijgen.

Hoewel veel mensen wel een sakkeren op sneeuw (glibberigheid!) houd ik er wel van. Voorzichtig met de fiets over gladde plekken glippen, met warme en stevige bergschoenen wandelen over de zachtjes knirpende sneeuw of met de auto vrolijk slippend naar het werk. OK, het duurt dubbel zo lang om er te raken als er maar 1 rijvak vrij is op de autostrade en iedereen plots maar 40 per uur meer rijdt alsof een onzichtbare hand hun gaspedaal tegenhoudt, maar je hebt wel het plezier om alle ietwat scherpere bochten (traag) met de handrem te nemen. Omdat je anders toch niet in die bocht raakt en je wielen gewoon snel doorslippend de andere kant opgaan.

Elk jaar als het begint te sneeuwen neem ik snel mijn auto om ‘s avonds in alle stilte, als iedereen voor de buis hangt, nog een klein toertje te maken in de stad. Op zoek naar door de zoutstrooiers vergeten punten en bochten. De ABS in gang laten schieten. Diverse uitwijkmanoeuvres uitproberen. Kijken hoe ik het snelst tot stilstand of het makkelijkst door een bocht geraak. Met in het achterhoofd de lessen van de rijvaardigheidsstages die ik volgde. Beter oefenen in een rustige gecontroleerde omgeving dan plots moeten remmen voor een obstakel en niet instictmatig weten wat je moet doen. Paniek is de slechtste chauffeur. Maar de meeste mensen verklaren me zot dat ik buitenkom op zo’n dagen. Je zou net moeten thuisblijven in je warme nest. Zodat je extra kan panikeren als er echt iets gebeurt.

Zoals ik me vroeger tijdens de lessen economie wel eens hoofdkrabbend afvroeg hoe dat allemaal aan elkaar hing en dat er nooit genoeg dekking door goudreserves kon zijn en zo (heden al wat minder, na wat beursrectificaties…) zo kijk is nu wel eens vertwijfeld naar de CO2-uitstoot van wagens. Vroeger was ik daar niet zo mee bezig (ik deed ook bijna alles met openbaar vervoer en de fiets), maar sinds automerken zoveel aandacht besteden aan hoe weinig uitstoot hun auto’s hebben, valt het me op hoeveel ze eigenlijk uitstoten.

Mijn Volvo V50 zou 135gr per kilometer produceren. Mijn plastisch werkend brein denkt dan altijd meteen aan 100 gram zwarte bloem of suiker die op de weg gestrooid wordt. Sinds ik ermee rondrijd, net iets langer dan een jaar, heb ik zo’n 40.000 km gereden. Dat wil zeggen dat ik 5.400 kilogram stof op de autowegen en groene weiden heb gesproeid. 5,4 ton!!! Als ik dat probeer te visualiseren in zakjes bloem van een kilo, dan krijg ik het toch wat angstig in mijn hoofd. En ik ben dan zo maar 1 kleine mier die af en toe tussen duizenden anderen op de ring van Brussel of Antwerpen sta te schuiven, maar voor de rest zo weinig mogelijk de auto gebruik.

Waar gaat dat allemaal naartoe eigenlijk? Met zo’n uitstoot zou je verwachten dat de autostrades vol liggen met zwarte bergen vuil. Smeulende hopen smeerlapperij. Maar dat is zo niet. Ik zie nergens zelfs maar het kleinste hoopje zwart poeder liggen.

Onze mooie witte kerken worden wel potzwart natuurlijk, zodat we ze om de 5 jaar moeten zandstralen. En het water waarmee ik de ruiten heb gewassen is ook pekzwart. Is dat dan die koolstofdioxide? Maar er moet toch veel meer zijn? Of eten regenwormen dat allemaal properkes op als het geregend heeft en rijden er ‘s nachts kabouters in besmeurde overalls rond met volgehoopte kruiwagentjes fijn stof dat in de avonduren is neergedaald.
Of hebben we geluk en voert de wind dat allemaal met de Vlaamse Noorderwind over de Midellandse Zee naar ginderachter in Afrika. En moeten we de zwartjes daar ook allemaal eens gaan zandstralen. En liggen er daar dan hopen vuiligheid? Of blaast alles dan weer verder naar de inuit die sowieso al zwarte sneeuw zien?

ik vraag het me soms af.

Na 6 maanden rondcrossen tussen Kortrijk, Oostende en Leuven doe ik het nu al een klein jaar iets rustiger aan. 2 x 20 minuutjes per dag woon-werkverkeer en 1 à 2 keer per week nog een tripje Kortrijk-Brussel-Kortrijk. Waar ik vorig jaar na 5 maanden al de 35.000 kilometer had overschreden zal ik in september, na een jaar in de nieuwe job ongeveer op hetzelfde aantal kilometers afklokken. Niet alleen kan ik daarmee al greenwashend verklaren dat ik mijn best doe voor het milieu (openbaar vervoer ware nog beter, maar wegens job zal dat niet zo goed gaan), ik ben ook een stuk effectiever bezig met de uren die een dag me biedt.

Een tijdje al tank ik op zeer precieze wijze. Telkens ik de tank van de aute volgooi stop ik de teller op een rond getal. Dus niet 46,05 liter, maar mooi 46,00 liter. Sinds mijn nieuwe tankkaart (september 2007) denk ik dat ik daar nog maar 1 keer niet in geslaagd ben (de tank stond werkelijk op overlopen). Veel bedoelingen heb ik daar niet mee. Leek me fijn om ook zo’n alledaagse zaken tot een plezier voor mezelf om te toveren. Een beetje finesse in het leven. En ook wel de heimelijke hoop dat er ooit iemand van het wagenparkbeheer de gegevens nakijkt en ziet dat er iemand steeds mooi even tankt. En zich dan afvraagt wat daar achter zit.

Groot was dus ook mijn vreugde toen ik vandaag zag dat er in Nederland een kampioenschap precisietanken loopt. (bij een BP tankstation in Rotterdam). Ik kan daar dus niet meteen aan meedoen, maar een glimlach kon ik toch niet onderdrukken.

Vroeger, enige jaren geleden toen ik nog als Vlaams pendelaar in Brussel werkte en dagelijks de trein nam tijdens de spits, ging er geen maand voorbij zonder dat ik wel eens de NMBS vervloekte. Vaak binnenshoofds, maar ook wel eens luidop. Als de zoveelste trein was afgeschaft zonder waarschuwing en ik weer een alternatief moest vinden om thuis te raken. Of als is weer in mijn kostuum als een sardientje in een heet blik in de tussenhalletjes geperst stond tussen duizende zwetende medereizigers omdat men weer eens verkeerd had afgekoppeld in Poperinge of Kortrijk. Of verplicht verlof nemen omdat er helemaal geen treinen reden. Gelukkig wisten de NMBS vakbonden meestal te kiezen voor mooie dagen, aansluitend bij het weekend. Confortabel voor de stakenden, en soms ook interessant voor de gedupeerden. Goed weer en lange weekends spelen ook nu nog steeds een cruciale rol in ons stakend treinland. Ik lees net in de Standaard:

“Officieel ging de staking gisterenavond van start, maar omdat heel wat treinbestuurders in Wallonië zich ziek meldden, moesten er gisteren al ritten worden afgeschaft”.

Ik kan me daar met mijn vrolijk meanderend brein wel wat bij voorstellen. Om geen communautaire twisten aan te wakkeren gaan we daar echter niet verder op in.

Iedereen met de auto dus. Al bleek het zeggens de nieuwsbulletins al met al nog goed mee te vallen. Geen monsterfiles op de Vlaamse wegen. Toch niet van de omvang van een gecombineerde lozing van kippen en frituurolie op de ring of het betere middenbermdoorkruisend vrachterverkeer. op de E40. In dezelfde standaard valt mijn oog op:

“In ons land sterven minstens 6.700 mensen per jaar door luchtvervuiling. Het aantal trombosen vervijfvoudigt erdoor. Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat de Artsenkrant vandaag publiceert. Kans op klonters in diepe aders (diepe veneuze trombose) verhoogt met 70 procent telkens fijn stof per kubieke meter lucht met 10 microgram stijgt.
Meeruitgaven worden geschat op 4,7 tot 15,1 miljard eur per jaar. Dat is 2 tot 6 procent van ons BNP”.

Lap. Ik heb niet meteen zin een diepe veneuze tromboze. Maar met een bureau niet ver van de haven van Roeselare, waar de luchtvervuiling steeds tot de top 3 van het land behoort maak ik wellicht een sterk vergrootte kans. Het zal toch tijd worden dat milieuzorg serieus genomen wordt zeker? En niet enkel hopen op sterke zijwind om de vervuiling richting arme negerdorpen te blazen…

Deze ochtend in de auto voorwaar nog eens lichtjes gehuild van emotie. Ik had na een wat langere periode nog eens de “Love” cd van de Beatles opgezet om me opgewekt naar Brussel te begeleiden. Luisterend naar de heerlijke arrangementen en frivool meanderende strijkerslijnen op Eleanor Rigby kreeg ik vochtige oogjes. Ongelooflijk vind ik dat, kippenvel krijgen of bijna huilen bij het horen van zoveel muzikale zaligheid. Ondanks het feit dat de Beatles al lang gesplit waren eer ik werd geboren, ben ik er toch altijd een zwaar fan van geweest en daar kom ik ook wel voor uit. Niet dat daar iets mis mee is natuurlijk, maar goed, ’t is toch al uit de oude doos. Zoals dat al eens gebeurt met Beatles-fans ben ik wat minder enthousiast over de Rolling Stones. Ik hoor graag eens een nummer van de brullende breedsmoelkikkers, maar bedenk me dan vaak erg snel dat die gasten toch al sinds de jaren ’60 ongeveer altijd hetzelfde brengen. Wijl de Beatles in hun 8-jarige carrière een evolutie van jewelste op plaat zetten. Wat nog mooier is: al die arrangementen zijn al zo mooi dat iedereen er jaloers op is, en op een cd als Love of de Anthology cd’s ontdek je dat ze nog massa’s andere geniale riedels hebben opgenomen voor dezelfde muziekjes. Ik kan daar echt ondersteboven van zijn van die muzikale vondsten. En over hoe je hoort dat ze verschillende ideeën samenbrengen in een unieke mix. Of hoe hun stemmen toch wonderlijk samengaan in de 9-stemmige (3X3) harmonie van Because. En in de “close-harmony” op bijna al hun werk. Ik word daar melig van. Echt waar, maar ook oprecht en diep gelukkig. Het leven kan schoon zijn op de ring van Brussel.

Hmmm, de auto met een flinke deuk moeten teruggeven aan de werkgever, maar er toch in geslaagd om op een half jaar 30.000 km te rijden. En dan denken dat ik wel eens een dag durfde thuiswerken tussendoor… Om Karl te plezieren, ga ik eens zien op die site voor aankoop van bomen om de door mij geloosde CO2 te vereffenen. Zal nog net te betalen zijn (een euro of 60 denk ik zo) , en ik voel me eigenlijk wel een beetje schuldig over al dat waanzinnig rondgerij.

Hoera! nog geen 4 maand in deze job en al 20.000 km gereden, enkel op en neer naar kantoor.

Voor iedereen die (bijna) dagelijks over de volle autostrades moet, is het hoopvol wachten op de resultaten van de nieuwe  joint-venture tussen Touring en Be-Mobile (samen met ook nog Proximus). Samen willen zij snelle, accurate en kwalitatieve verkeersinformatie verstrekken om de dagelijkse verkeersstroom in betere banen te leiden.

Touring dat al 12 jaar actief is met Touring Mobilis wil de volgende stap zetten. Ze willen de huidige bronnen van verkeersinformatie zoals verkeerslussen, camera’s en data van inbellers aanvullen met wat heet “Floating Vehicle Data”. Daartoe gaan ze (anonieme) GPS en GSM informatie omzetten in real-time informatie over files en concrete reistijden op het volledige Belgische netwerk. Precies voor de GSM-gegevens is de samenwerking opgezet met Proximus.

Voordelen van het nieuwe systeem zijn: ruimere informatie voor àlle Belgische wegen, veel nauwkeuriger informatie over files (lengte en duur van een bepaald traject) en ook, op een langere termijn, het opstellen van verkeersvoorspellingen op basis van historische data met weer- en incidentengegevens. Dit zou ervoor moeten zorgen dat je als reiziger (met behulp van een GSM of GPS-systemen met RDS/TMC ontvangst) op elk moment de concrete status van files, ongevallen en wegenwerken kan opvragen, waarmee nauwkeurige alternatieven kunnen worden vergeleken in functie van de reistijd.

Dat zou mijns insziens een enorme stap kunnen betekenen. Er is al een groot verschil tussen een GPS met of zonder TMC gegevens. Die zonder stuurt me voor bijna alles in Brabant over de ring van Brussel, omdat dat puur theoretisch altijd de snelste weg is. Als je rekening houdt met het feit dat de ring elke dag vastzit, dan rijd je liever langs kleine kronkelbaantjes, zelfs al duren die intrinsiek langer. De sightseeing krijg je er bovenop. Als die TMC gegevens nu ook nog superaccuraat zouden worden door de gegevens van alle GSM’s die over de Belgische wegen bewegen om te zetten in een real-time beeld van de verkeersdrukte, dan kan je pas echt gaan werken met filevermijding! Je krijgt dan werkelijk een afweging van verschillende alternatieven, met de juiste reistijd in plaats van een theoretische tijd berekend op de afstand maar de maximum snelheid. Ik wacht in ieder geval vol hoop tot de start van de dienst, verwacht in het najaar van 2007.

Supersite voor ieder die wel eens over de ring van Brussel moet. Bij verkeerscentrum.be vind je een kaart van België, met daarop in mooie kleurtjes de situatie op de weg. Groen=ok, Geel=druk, Rood=file. In één oogopslag een overzicht van de huidige situatie.
Maar het wordt nog beter: je kan het vakje “camera’s” aanvinken en dan kan je ook de beelden bekijken van de camera’s die her en der zijn opgesteld op de drukke punten. Zo kan je meteen in real-time camerabeelden bekijken om te zien hoeveel trucks er nu weer hun lading hebben verloren ter hoogte van Wemmel. Ongeveer om de 20 seconden worden de beelden geupdated, zodat je zelfs kan zien hoe snel de file vordert.
Momenteel vordert de file ongeveer tien meter per uur, dus ik denk dat ik nog even in Leuven blijf…
Link naar mijn persoonlijke zicht op de ring (regio Brussel tot Aalst), zoomlevel 2.

En waarom zou rijden in de auto niet te combineren vallen met wat lichaamsbeweging?
Sinds een week ben ik bezig om een soort van fitnessprogramma op te stellen voor tijdens lange ritten. Zoals eerder gemeld is mijn Volvo uitgerust met cruise control, dus ik heb niet noodzakelijk mijn voeten nodig om te rijden om lange stukken snelweg. Omdat ik mijn uren van over en weer rijden een beetje verlaat heb en vaak over Wallonië naar huis rijd, sjees ik vaak over redelijk rustige autostrades. Ook dat komt het bewegingsprogramma zeer ten goede. Buikspieroefeningen doen terwijl je laveert tussen een strakke colonne trucks, koppige middenstrooktoeristen en een nerveus linkerrijvak is niet meteen een aanrader voor de mentale rust.

Maar wat kan je dan allemaal doen in de auto als fitnessactiviteiten hoor ik je denken. Wel, vrij veel zo blijkt! Ik ben begonnen met beenspieroefeningen. Voeten op de grond en spiergroepen stevig aanspannen en dan weer loslaten. Vaak gebruik ik daar het ritme van een muziekje voor, iets wat speelt op de radio of de cd. 2 maten spannen, 2 maten ontspannen, of iets van die strekking. Dijspieren en kuiten. Dan wil ik wel eens graag snel over en weer trommelen met de voeten. Snel vermoeiend, maar wellciht ook opbouwend voor mijn ontwikkeling als kersvers drummer. Daarnaa meteen wat buikspieroefeningen. Die oefeningen zijn nog redelijk aan het veranderen terwijl ik dingen uittest. Gaande van verschillende spiergroepen aanspannen (mijn studies in de anatomie enkele jaren geleden komen hier goed van pas!) tot een soort van geminimaliseerde pompbewegingen tussen zetel en stuur. Of beide benen opheffen. De mogelijkheden zijn legio. Daarna wat biceps en borstspieroefeningen door tegenkracht te geven aan het stuur, dat je onderaan vastpakt met beide handen. Een beetje zoals gewichtheffen met een halter. Tot slot nog wat de armen uitstrekken en cirkelende bewegingen maken. Ik heb nog wat wilde ideeën in het achterhoofd met waterflessen als gewicht en stretches, maar daar moet nog wat verder aan gewerkt worden.

In ieder geval voel ik tijdens weekend wel dat ik mijn spieren heb gebruikt. Of het veel zal uitmaken voor figuur en gewicht valt nog af te wachten, maar het lijkt me in ieder geval een stuk beter dan gewoon twee uur stilzitten in de auto. Wordt vervolgd…

Ik dacht, in de naam der wetenschap, laat ons nog eens proberen om vroeg op te staan om te kijken of het niet beter gaat op de autostrade. En dus reed ik om twintig voor zes met lichte duizeligheid en een compleet gebrek aan concentratie (zwijg me over vroeg opstaan) de A17 op. Niet lang daarna meldt de radio mij dat er reeds heel wat fileleed is. Een Tsjechische chauffeur met een vracthwagen vol bier heeft een binnenweg genomen via de middenberm in Middelkerke, tussen Antwerpen en Nederland is het ook 15 kilometer bumperen en tegen Grimbergen heeft een vrachtwagen een lading betonblokken verloren. Driewerf hoera! Een nieuwe werkweek is begonnen.

In Affligem sta ik al stil, het is kwart na zes en ik wou dat ik in mijn knusse bed was blijven liggen. Er is nog geen week voorbijgegaan zonder ladingverlies op mijn traject. Meermaals frituurvet, zand, grind, blikjes, kippen, chemische troep en nu betonblokken. Ik vraag me af of er zoals op het strand ook autostradejutters zouden zijn. Gasten die van ‘s morgens vroeg met hun oor aan de radio hangen (of aan hun CB of radar-installaties) tot ze horen dat er een vrachwagen een lading wc-potten is verloren in Erpe-Mere, waarna ze met hun pick-up trucks naar de plaats des onheils scheuren om zoveel mogelijk wc’s in de laadbak te gooien die ze dan later aan ronde prijsjes kunnen verkopen aan de plaatselijke Brico of DIY-winkel. Ik zie ze al vechten voor de laatste ontsnapte kippen, sluipwegen uitwisselen voor het ontwijken van de autostradejuttersbrigade van de rijkswacht of een aangespoelde potvis met machetes in stukken snijden voor transport naar de levertraanfabriek. Naar een andere analogie is het woord ‘ladingverlies’ een beetje de autostradevariant van het gevreesde ‘persoonsongeval’ in het treinverkeer. Er ligt iets op de weg, en je hebt in de verste verte geen idee wanneer je op je bestemming geraakt.

Maar goed, terug naar de file. Intussen rijd ik weer op een slakkegangetje de ring op. De verkeersgoden zijn me goed gezind vandaag, want om kwart na zeven sta ik al op mijn bureau. Ik ben de eerste aanwezige. Gegarandeerd ook als eerste opgestaan vanochtend. Zeg maar vannacht. Maar goed, 90 minuten is een stuk beter dan 225 minuten voor de rit Kortrijk-Leuven. Bedenking bij deze rit: vroeg opstaan werkt! (al weet ik niet of ik nog goed werk als ik zo vroeg opsta…)

Vorig weekend bij de start van de trekkingtiendaagse van Decathlon een minitentje gekocht. Zo'n 1-seconde-uitwerptent die zichzelf opstelt in (wat anders) ongeveer 1 seconde. Dit volledig kaderend in mijn steeds verdere uitrusting van de bedrijfswagen met file-vermijdend materiaal.

Ik had die 1 seconde tenten al gezien, maar tot op heden was mijn interesse daarvoor niet zo heel groot. Het oude model plooide op in een schijf met een diameter van 80 a 100 centimeter. En hoewel er op de folders gedrukt staat "ideaal voor een meerdaagse trekking", zie ik niet meteen in hoe je met zo'n grote schijf rondtrekt. In of onder aan de rugzak gegespt kan hij niet en ik zie mezelf nog niet meteen 10 dagen rondtrekken met een rugzak op mijn rug en een enorme pannenkoek onder de arm (want een pannenkoek van een meter doorsnede is al een heel geval om mee te slepen). Maar toen ik in de foldertjes zag dat er nu nieuwe modellen zijn, waaronder ook een éénpersoonstent die opplooit tot een cirkeltje van 50 cm, was mijn interesse weer gewekt. En gezien er demonstraties waren in de Decathlon sportsupermarkt in Kortrijk ging ik even een kijkje nemen. Na even wegen en wikken en mezelf in diverse tentjes wurmen, heb ik dan toch zo'n éénpersoonsgevalletje mee. Net groot genoeg om mijn lijf en leden en nog mijn laptop en wat kleren in te wurmen. Of toch in theorie, want veel marge zal ik niet hebben. De totale binnenlengte van de tent is 210 cm en als ik mijn 191 cm daar in te rusten leg, lig ik toch wel met hoofd en voeten tegen de wanden (wegens schuine wanden en zo). Maar goed, als het stortregent zie ik mezelf toch niet meteen kiezen voor een nacht in de tent, dus dat komt wel goed.

Wat super is: de tent is heeft ongeveer dezelfde diameter als het reservewiel, dus heb ik de tent lekker bij die band gestopt, onder mijn koffer. Ze ligt er immer klaar, zonder dat ze ooit in de weg ligt, en zelfs zonder dat je ze ziet liggen. En komt er dan een dag waarop ik na een dag hard labeur geen zin meer heb om ook nog 3 uur in de file te gaan aanschuiven, dan rijd ik gewoon naar een fijn oord tussen de bomen en vijvers, maak daar een mooie deugdoende wandeling en als het duister valt, open ik het geheime compartiment van mijn koffer, grijp de tent en gooi ze open op een sappig stukje vlak gras. Nog even mijn blote billen flashen terwijl ik mijn kostuum wissel voor een pyama en een deugddoende nachtrust kan beginnen!

Ik had het dit weekend al vurig gehoopt en ik heb geluk gehad: er hebben blijkbaar inderdaad een hoop mensen een extra dagje verlof ingepland tussen het weekend en het feest van de arbeid. Ik veronderstel dan een aantal bedrijven sowieso de brug maakten en de anderen hebben natuurlijk overschot van gelijk met het huidige weer. Strakke zon en ongeloofelijke zomerterperaturen. Ware het niet dat ik hier ab-so-luut moest zijn voor één van mijn projecten, ik zou ook wel durven een verlengd weekendje vieren.

Maar nu natuurlijk als kilometerverslindende automobilist wel voor een keer genoten van de rit Kortrijk-Leuven. Op mijn gemak vertrokken om 06u40 (anders hopeloos te laat als ik voor 09u00 op kantoor wil zijn) en met de cruise control op 120 en de ochtendzon op het gezicht richting Brussel. Daar probleemloos over ring en viaduct en zo kwam het dat ik vanochtend al om 07u45 de parking hier in Haasrode binnenreed. Meestal van ik hier als één van de laatsten binnen rond halftien, maar op zo’n leuk snipperdagje kom ik hier een bijna leeg bureau binnen. 2 uur gewonnen, leve snipperdagen!

Elke dag een paar uur in de auto en sinds je de 25 gepasseerd bent met een toch al een langzaam aanzwellend embonpoint. Een combinatie die niet meteen goed komt dacht ik zo. Een uur in de file is namelijk iets minder goed voor je figuur dan een uur in de fitnesszaal. En als je dan zoveel kilometers verslindt, moet je ook nog een keer of twee per week je tank volgooien in zo’n tankstation met een fijne shop, volgepropt met enkel vetzakkerij en suikerdrankjes. Gespecialiseerd in catering voor de op onregelmatige uren reizende trucker en de emotioneel minder stabiele loonslaaf die na een dag werken toch te laat thuiskomt om normaal eten binnen te krijgen en zich hier in een melancholische bui laat gaan aan een avondmaal van snickers, suzywafels en cola. Gevaarlijke trekpleisters dus voor de dieetbewuste reiziger.

Sinds twee weken heb ik in mijn koffer twee six-packs Evian van anderhalve liter zitten. Dorst kan dan tenminste geen reden zijn om te shopstop in te lassen. Heden ben ik nog op zoek naar een degelijk alternatief voor knagend hongertje. De meeste koekjes of repen zitten zo propvol vuiligheid dat je die fabrieken wel eens zou willen bezoeken om te zien hoe ze zoveel suiker en bewaarmiddelen in één koekje te krijgen. En hoe groter de letters “light” op de verpakking, hoe meer prut er in zit heb ik zo de indruk. Suggesties voor een gezonde hap steeds welkom.

Begin maart startte ik in mijn nieuwe job als project manager. Bij de functie hoorde een bedrijfswagen. Nu, zes weken later, heb ik al meer dan 10.000 km bij de teller geplakt. Als ik zo verderga zal ik een slordige 70.000 km per jaar rijden, enkel op en neer naar mijn werk. Ik vraag mezelf momenteel af hoe een mens met gezin en veel hobbies al ik dat uithoudt op termijn. Niet dat ik het compleet somber inzie. Ondanks het feit dat het iets minder milieuvriendelijk is dan dagelijks naar Barco over en weer op mijn fietsje, is het wel stukken plezieriger dan dagelijks op de pendeltrein naar Brussel. De gruwelijke verhalen van dat laatste kunnen mijn getuigen zijn. Een mens heeft niet elke dag behoefte om tussen honderd naar zweet stinkende, zurige biergeuren uitboerende asociale mensen geknepen te zitten in een veel te kleine kokendhete trein. Af en toe is zelfs dàt plezant, maar niet elke dag. Niet elke dag.

Als alles perfect verloopt doe ik precies 1u10' over de tocht van Kortrijk naar Haasrode. Van parking tot parking. Dat gaat dan over de E19 naar Gent, dan de E40 naar Brussel, vrolijk over de ring rond Brussel en dan net achter Leuven naar Haasrode. Zoals te vermoeden valt gaat het nogal eens mis bij dat "vrolijk over de ring rond Brussel". Als het schuift aan 5 per uur is een mens al content dat het vooruit gaat. Murw geslagen na de eerdere opstoppingen, files en vertragingen ter hoogte van Erpe-Mere, Aalst, Ternat, Affligem en Groot Bijgaarden schuifelt de metalen horde richting een potdichte R0. Eindresultaat ligt meestal dichter bij de 3 uur dan bij 1 uur en 10 minuten. Huidig record: 3 uur 40 minuten voor een enkele reis. Hoera. En dan moet je 's avonds nog terug naar huis. Zelfde baan, zelfde vreugde.

En toch blijf ik erin geloven dat dit dagelijks gesukkel te beperken valt tot aanvaardbare proporties. De twee dingen waaraan ik in dit verband het meest een hekel heb: tijdsverlies en filerijden. Filerijden is gewoon nooit fijn. Je staat stil of in eerste versnelling benzine erdoor te jagen in een constant stotterend ritme. Niks leuks aan. Daarom rijd ik liever 40 km om als dat ervoor zorgt dat ik niet stilsta of traag rijd, zelfs al zou me dat geen merkbare tijdswinst opleveren, omdat bijvoorbeeld de extra afstand ook 20 minuten rijden vergen. Tijdsverlies valt iets moeilijker te definiëren. Ik zit natuurlijk liever thuis in de zetel dan in de auto ergens op een autostrade, maar ergens hoop ik dat ik mijn uren in de auto zo fijn mogelijk zal kunnen invullen.

Denk daarbij aan muziekjes beluisteren, een taal leren, wat dan ook. Toen ik gedurende mijn vier jaar treinen naar Brussel om me heen keek, viel het me vaak op hoe weinig mensen hun tijd nuttig doorbrengen. En nuttig hoeft dan nog niet altijd gelijk te zijn aan productief. Slapen lijkt me nuttig om wat uren rust in te halen, al ben ik daar zelf erg slecht in. Eens ik wakker ben duurt het toch makkelijk een uur eer ik weer in slaap val. Zeker overdag. Een boek lezen lijkt me nuttig, alsook dingen verbeteren, mailen, tekenen, … Zelfs de kaartspelers leken mij hun tijd tenminste plezierig door te brengen. Maar wat me verwonderde was dat zeker de helft van de treinreizigers gewoon een uur voor zich uit zit te staren. Elke dag opnieuw. En ik denk niet dat daarbij veel
aan Zenmeditatie werd gedaan.

En net zoals ik tijdens treinritten massa's boeken heb gelezen (en zelfs al eens een krant, al vind ik de behoefte om “mee te zijn met de actualiteit” nog altijd een wat vreemde gecultiveerde vorm van snobistisch zelfbedrog, in stand gehouden door de media die nieuws maken enkel omdat zulks hun beroep is en daar goed geld mee te verdienen valt en niet omdat ze de mens willen informeren over wat leeft in de wereld, maar dat geheel terzijde), veel teksten geschreven, tekeningen gemaakt, sites ontworpen en fijne gesprekken gevoerd met medereizigers. Mijn poging was om van elk uur dat ik in de trein doorbracht, toch minstens 40 minuten nuttig te spenderen. En zo wordt een uur reizen naar Brussel met gemak beter gespendeerde tijd dan een uur vroeger thuis zijn en gewoon in de zetel ploffen voor Familie of de Pfaffs. Het is hoe je het bekijkt en wat je ermee doet.

Met de auto ligt dat natuurlijk een beetje anders. Je moet als eens naar de weg voor je kijken en gecontroleerd blijven duwen op het gaspedaal. Toch geloof ik dat zeker een deel van de tijd in de auto productief kan worden ingevuld. Of dat wil ik toch proberen. In de telex wil ik een verslag posten van het zoeken naar mogelijkheden hierrond en de moeilijkheden die ik moet overwinnen. De startvoorwaarden zijn in ieder geval al goed vervuld door een fijne wagen met genoeg kofferruimte (Volvo V50) met ingebouwde radio/cd, airco en cruise control. Binnenkort ook met handsfree car-kit voor verderwerken tijdens de rit en vrolijk bellen met vrienden en een degelijke GPS om de files zoveel mogelijk te vermijden.

Als ik het een beetje kan bijhouden zou ik graag geregeld verslag doen van mijn wedervaren op de Vlaamse wegen, intussen zoekend naar de beste sluipwegen rond Brussel, nuttige tijdsbesteding in de auto, onverwachte mogelijkheden voor de geregelde reiziger, stadsguerilla en andere faits-divers. Speciaal daarvoor heb ik hier de categorie “kilometervreter” aangemaakt, zodat alles makkelijk te bundelen en te volgen valt voor de gïnteresseerde lezer. Klik daarvoor rechts bij 'Doorzoek Webzucht Telex Archief' op 'categorie' en kies 'kilometervreter' en dan 'Go'. Je krijgt dat alle berichten mooi samen. Of klik op de volgende link.

Klets! We hebben het vlaggen…
Gistreren is een of andere onverlaat met een stevigel knal in de koffer van onze Polo gedoken. Alles volledig ingedeukt en verfrommeld als een sandwich uit een oud lunchpakket. De achterdeuren gaan niet meer open, de auto start niet meer, etc…
Toen de garagist onze wagen kwam ophalen keek hij maar bedenkelijk. Dat het er niet zo goed uitzag, en dat we ons mochten voorbereiden op een “perte totale”. Ons bakske is nu net zeven jaar, met nog weinig kilometers, want we gaan beiden zoveel mogelijk met de trein of de fiets naar het werk en de winkel. Maar wat krijg je nog voor een Polo van zeven jaar? Een paar tienduizend franken? Terwijl wij nog rustig tien jaar ermee gingen rondrijen tot hij van pure vermoeidheid of roest uiteen zou vallen. En wat doen we nu met onze goede verzorging en rustige rijstijl? We krijgen nog een aalmoes en mogen gaan zoeken naar een kleine 15.000 EUR voor een nieuwe. Waar we dat geld moeten gaan halen is me nog niet echt duidelijk.

Maar ik blijf vooral achter met een wrang gevoel. Iemand anders rijdt je auto kapot en jij moet opdraaien voor de kosten! Er zou een systeem moeten zijn dat er voor zorgt dat je tenminste een auto van gelijkwaardig niveau krijgt na een ongeluk. Dan ben je nog genoeg gekloot omdat je je eigen auto kwijt bent en je nooit weet wat je nu krijgt, maar je hebt dan tenminste iets.
Nu staan we hier, met een whiplash en een lege garage…

Tussen alle publiciteit die hier met de kerstdagen binnenstroomt zag ik al meermaals reclame voor een alcoholtester. Op zich niets mis met een toestel dat het alcoholgehalte meet in je bloed, maar wat me enigszins stoort is fotootje met tekst: “doe zelf de test of betaalt u liever de boete?” alsof het absoluut niet meer gaat over veiligheid na een feestje, maar enkel over het ontwijken van boetes van geldhongerige politiecontroles. Het lijkt me mooi meegenomen dat je zo de aanschaf van het toestel (24,95 EUR in de Gamma) kan terugwinnen bij de eerste controle, maar ik stoor me wel aan zo’n kortzichtige verkoopsargumenten die veiligheid van de mensen als een lachtertje beschouwen (en zelfs compleet niet vermelden in hun snullige reclame).
Alsof bij een reclame van Twix zou staan: zes Twixen voor de prijs van vier; of staat u liever op de weegschaal?