Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Door zeer fijne wendingen van het lot bevond ik me enige dagen gelden in de Mobistarshop in Kuurne Ringshopping. Vraag me niet hoe ik daar terechtkwam, wel wat ik er ging doen. Informeren naar een Iphone met name. Ooit had ik een Mobistar postpaid abonnement, maar heden ben ik al enige jaren tevreden klant van Base. Niet naar de zin van de Mobistarmannen (en vrouw).

Ik weet ook niet precies hoe dat komt, maar in die telefoonshops kan je maar moeilijk ontsnappen aan van die gladde Ronnies als verkoper. Zo een beetje een kruising tussen een onverkwikkelijk glimlachende malafide tweedehandsautoverkoper en een opgeschoten ingeneursstudent met babyface en melksnor. Een dodelijke cocktail van grenzenloze eigendunk en gladjanuspraat met een moeilijk serieus te nemen uiterlijk. Vaak ook met een van vader geleend kostuumjasje dat triestig over hun schriele lijfje is gedrapeerd en een lelijke das die “SLA MIJ!” schreeuwt.

Ik heb best al veel fijne en te vertrouwen telefoonverkopers gesproken die me ook goed geholpen hebben, maar zoals je kan raden was er in de shopping mall zo’n meewarige paling aan het werk. Nadat zo een gastje mijn moeder bijna een 70-euro-per-maand telecomabonnement kon laten tekenen terwijl ze enkel 7 euro wilde bijvullen op haar prepaid kaart (ook bij Mobistar trouwens), ware het niet dat ik in de achtergrond rondscharrelde in de winkel en het enigszins verdacht vond dat ze plots een overeenkomst moest handtekenen om 7 euro op haar tegoed te plaatsen ben ik dus extra op mijn hoede. Ik geef ook toe dat ik er wellicht wat verneukbaar uitzag met mijn niet geschoren vermoeide gezicht en vooral mijn muzikale das -aandenken aan kerstmis en een vreugde voor de kinders- om de hals. Maar daarom moeten ze het nog niet proberen.

Om een lang wordend verhaal enigszins in te korten: volgens die pipo moest en zou ik een Mobistar-abonnement nemen bij een Iphone.  Anders zou de telefoon 1) niet werken, 2) niet geactiveerd kunnen worden, 3) gegarandeerd problemen geven en 4) me jaarlijks honderden euro’s extra kosten bezorgen, want de Iphone zou met zijn eigen willetje alles saboteren. Tenzij ik minimaal 30 euro per maand ophoestte voor hun Iphone-bundels.

Tegen mijn beter weten in begon ik daar toch een beetje te zweten. Gedorie, misschien had ik het allemaal wel verkeerd opgezocht, of waren de regels veranderd. Ik ga wat in disussie en zeg dat ik meerdere mensen ken die een Iphone hebben zonder Mobistar. En dat hun telefoon wél werkt, zonder extra kosten. Kon niet zijn, dan hadden ze zeker een extra abonnenment dat nog veel duurder was en logen ze tegen mij. Ook mijn argument dat ik de 3G-diensten in eerste instantie niet ging gebruiken, maar de Iphone als (nogal dure) telefoon ging gebruiken met fantasische mogelijkheden over mijn wifi-netwerk thuis en kantoor en niet noodzakelijk in de auto wilde internetten stuitte op onbegrip. Want (dixit PJ van de Mobistarshop van Kuurne Shopping center) enkel grote onnozelaars kochten een Iphone om er mee te telefoneren. Kwam waarschijnlijk net terug van een cursus “omgaan met klanten, de basis“. Werken over wireless netwerken zonder 3G-abonnement zou onmogelijk zijn.  Het toestel zou toch, achter mijn rug, elke 5 minuten contact maken met een 3G-netwerk en me zo dus honderden euro per jaar kosten aan extra’s.

Het kereltje begon me zo mateloos te irriteren dat ik de winkel schielijk verliet. Meteen een paar mensen opgebeld die dus wel een Iphone hebben zonder 3G-pack van Mobistar (noch van Proximus/Base). Geen vuiltje aan de lucht. De Iphone zal wel proberen om te connecteren met netwerken (bijvoorbeeld een hotspot van een bibliotheek of café of je netwerk thuis) wat me logisch en zelfs wenselijk lijkt want daartoe is het toestel ontwikkeld, maar als je 3G niet activeert gaat het ding ook niet uit zichzelf op 3G-netwerken. (Ik dacht trouwens dat Base geeneens een 3G-netwerk heeft, dus ik zou niet weten waar het ding zou connecteren). Voor de zekerheid ook nog even geconsulteerd met een verkoper van een andere winkel en mijn vermoeden bleek juist: de gladjanus van de Mobistarwinkel probeerde mij er dubbel en dik op te leggen (en ze hadden daar al meerdere weggelopen klanten over de vloer gekregen). Niet alleen mist hij daardoor een verkoop van een duur toestel (ik vermoed dat ze daar ook targets voor verkoop opgelegd krijgen), maar pist hij me ook serieus tegen de benen. En ik houd niet van urine op mijn benen, en al helemaal niet die van iemand anders.

Ik ben dus nog even terug geweest naar het jonk (helaas voor hem was hij net aan de praat met klanten die ook vragen hadden over de Iphone) verteld dat ik niet gediend was van zijn leugens noch zijn ik-weet-het-toch-wel-beter-zeker techno attitude (één van zijn argumenten was trouwens: ik werk hier in de winkel, dus ik zal het wel beter weten zeker? -*ahem*). Toen hij gebaarde dat hij me niet zag heb ik gevraagd of hij zijn volgende klanten ook in hun gezicht ging voorliegen. Ongemakkelijk om zich heen kijkend zei hij tenslotte: ik ben efkes bezig hier.

Ik had niet veel zin (of tijd) om er verder veel energie aan te besteden, maar als u binnenkort (die mannetjes blijven in mijn ondervinding nooit echt lang ter plaatse) nog naar de Mobistarshop in Kuurne moet: blijf alert!
(voor degelijker advies kan u trouwens steeds terecht bij het ook in dat winkelcentrum gelegen PhoneHouse)

Geen probleem denk je dan, we bellen gewoon even naar het postkantoor in Kortrijk en vragen om het nog wat langer bij te houden, of het bij onze ouders af te leveren. Helaas pindakaas! Je kan niet rechtstreeks bellen naar postkantoren. Je kan enkel spreken met de helpdesk in Brussel die je niet willen doorverbinden met Kortrijk, en die vanuit Brussel ook je probleem niet kunnen/willen oplossen. Oeps…

Als ik dan 1 dag te laat toch speciaal vroeger vertrek van mijn bureau en zo reeds om 17u25 in het aangegeven postkantoor ben wacht me nog meer tandengeknars. Om te beginnen staat er een groep wachtenden voor mij waar de Boomerang in Bellewaerde zelfs op een topdag in volle zomer jaloers op kan zijn. Ik trek een ticketje, want de snelbalie voor afhalen is niet open. Na een dikke twintig minuten wachten (na een kwartier besluiten ze toch hun avondonderonsje te onderbreken en nog een tweede balie te openen), stap ik vol verwachting naar het loket. Volg even mee:

“Ah moa ja, menjirre, dat is wel moa tot histern é!”
“ja maar toen kon ik hier niet zijn, en misschien is er nog niets gebeurd en is het pakje hier nog”
“Tzit verzekers in ergens in de kast, maor der staat ip tot histern, dus ist tot histern”
“uhm,  kan je niet kijken of het hier niet meer is?”
“nink, der stoat ip tot histeren, dus magta nie”
“Ja, wat ik wel jammervond is dat we jullie niet telefonisch konden bereiken om te vragen het nog 1 dagje langer te houden”.
“Ja, kweetet, moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist”.
“In Brussel”.
“Ja, Johnny Thys eit da zelve beslist. Wunder vindn da woak jammer moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist”.
“Maar het is wel niet zo handig…”
“Ja, kweetet menjirre, moa me kunnn doa nietnt an doen. Da wierd in Brussel beslist. Ammewunder zelve willen belln noarn ander kantoor kumme da woak nie”.
“Ah, Johnny Thys”.
“Jaat, Johnny Thys”
“En wat gebeurt er nu met dat pakje?”
“Ze goan dat terugsturen naar den afzender”
“En kan dat niet gestopt worden en terug in circulatie komen”?
“Nint, me kunnn doa nietnt an doen. Da es in Brussel beslist”.
“Dus vertrekt het weer naar Amerika, terwijl het hier nog in de kast ligt, omdat het in Brussel beslist werd? Daar moeten toch uitzonderingen zijn als er op kosten kan bespaard worden”
“Nint, mèn doa niet in te zeggen. Da es in Brussel beslist”.

Een half uur verpild (plus transport) voor een bureaucratische show. Merkelijk gefrustreerd loop ik naar buiten. Correctie: probeer ik naar buiten te lopen. Want de deuren zijn gesloten. Terug naar de kassa (nog eens braaf aanschuiven zit er nu echt niet meer in).

“Ah, ja, me doen de deuren dicht, want anders kommn der hjèllentid nieuwe hastn binn!”
“Jullie zijn toch open tot 18u?”
“Jammaja, anders moetn me nog langer werkn”
“Zeg dan gewoon dat je open bent tot 17u45 en werk af tot 18u”
“”Tja, tis azzo. Da es in Brussel beslist, we kunn da niet an doen”.
“En mag ik dan alsjeblief naar buiten?”
“Ge goat een bitje moetn wachtn. We doen de deurn dicht en latn de mensn ma butn per tiene! ”
“Dat meen je niet!”
“jaja, ge goat moetn wachtn wi”
“AAARRRGGHHH!!”

Dus nog bijna tien minuten wachten tot we met 10 waren (want zo snel werken ze nu ook weer niet) eer we er uit mochten. Dat er in die wachtperiode 3 keer iemand van het personeel tot bij ons kwam om door de glazen deur naar buiten te roepen dat het gesloten was (ondanks de geafficheerde openingsuren) zonder de deuren voor ons te willen opendoen getuigt volgens mij van kwade wil. Of ongekende stompzinigheid. Weet ik veel, het zal wel weer in Brussel beslist zijn. Door Johnny Thys persoonlijk…

Dikwerf schaamte op de post!

Foto door Jaan Meert

Na  de EP-voorstelling van “We Seem To Have Misplaced Our Igloo” in de Kreun in Kortrijk, kocht ik die EP meteen van een gewillige groupie achter een tafeltje. Een paar dagen vergat ik de cd uit mijn jas te halen. Maar toen ik heb in de cd-speler gooide was ik meteen overtuigd.

Waar de live-voorstelling soms wat zompig klonk, getuigt de cd van een evenwichtige maar goed gemikte frisse kracht. Voor een debuut-EP is de mix sterk. De opener “Hearts” maakt me meteen blij (ik zou er misschien enkel de wiebeldewiebel electrodingesintro vanknippen). Stevig poppy nummer, met de op het optreden al gehoorde strakke staccato gitaarlijnen en punchy baslijnen. Mooie tweede stemmetjes en vocale afwisseling. En een prachtige lead-stem ook. Zeer internationaal en dragend waar ik wel meer van wil horen! Jammer dat dit precies niet tot op de radio raakt…

“Monsters” opent ook strak en kan plezieren. Wellicht sterkst om live te brengen op podium. In de koptelefoon klinkt het nogal ‘gevuld’, als dat al een term is die daarvoor gebruikt mag worden. (bedoeld wordt: minder afwisseling doorheen de song en intensiteitsverchillen + misschien een spoor of drie teveel gebruikt omdat ze beschikbaar waren). Maar zeker een krachtig, aansprekend nummer.

Track drie “Rubik’s Revenge” knalt verder met een strak ritme en wat Britpop aandoende stuwende  zanglijnen (ik denk aan bijvoorbeeld Arctic Monkeys en Bloc Party) en een fijne gedistortieerde bas die het geheel wat Goose-glimmer geeft. Na een aangebouwd zachter akkefietje gaat het over in “”Clap!Shake!Stun!”. Opnieuw een zeer feestelijk ritme waarbij je moeilijk kan blijven stilzitten. Een instant meezingertje. Opnieuw gelardeerd met coole rifjes en duwende bas. Strak! Misschien kan er nog een sterker refreintje bovenop? De strofes hebben precies de meeste kracht. Opnieuw sterk.

“Science will bring us together” kan me iets minder bekoren, wat ons bij het laatste nummer van de EP brengt: “Snow”. Een gezapig instrumentalleke dat rustig voortkabbelt als een bijna bevroren beekje in een dromerig  sneeuwlandschap. Wel leuke geluidseffecten.

Al bij al een sterk (semi)-debuut dat doet uitkijken naar verdere ontwikkelingen van de groep.

In het kader van het Next Festival (Eurometropool Lille-Kortrijk) gaan kijken naar Hiroaki Umeda. Zonder erg veel verwachtingen binnengetreden in de schouwburg, maar vol enthousiasme weer buiten gekomen. De jonge Japanse danser speelt met een mix tussen dans en installatie. Hij danst solo op een verder volledig leeg podium. Op de achtergrond een videoprojectie van flitsende strepen licht, gesynchroniseerd met een geweldadige harde en industrieel aandoende soundtrack van voornamelijk ruis en geratel waarmee hij een eigen, lichtjes ongemakkelijk makend universum weet te scheppen met een eigen reliëf, ruimte en diepte.

Hiroaki Umeda is een compacte danser met een erg scherpe focus in zijn bewegingen. Daarmee gaat hij erg vlot over van subtiele stilte naar een compleet losbreken buiten zijn eigen grenzen. Zijn bewegingen hebben een virtuositeit die je als toeschouwer stil maakt. Hij mixt als een radicale deconstructivist een meer traditionele Japanse stijl met hedendaagse bewegingen uit breakdance en hiphop (popping). Waar ik in veel voorstellingen van moderne dans vaak een basis-arsenaal aan bewegingen zie terugkeren in andere volgorden of lichtjes aangepaste uitwerkingen, verrast Umeda mij met een radicaal uitgepuurd en bijzonder fris bewegingsarsenaal.

Ik wou dat ik een fractie van zijn lichaamsbeheersing en flexibiliteit had!  In twee stukken van elk een 20-tal minuten was ik volledig fan van deze danser. Wat een kracht in beheersing. De door zijn stuk uitgedragen sfeer was niet bepaald optimistich of opvrolijkend te noemen, maar dat kon mijn vrijdagavond niet meer stukmaken.

Een aanrader!

Zo zag ik nog eens de nieuwe  concertzaal (nogal klein en donker vond ik zo – maar wel perfect geïsoleerd) wat K-Town buddies en natuurlijk de inuit-gasten zelve. Een korte set (nog niet zoveel nummers vermoed ik) maar We seem To Have Misplaced Our Igloo stond er wel degelijk. Staccato britpop-achtige gitaarriffs, strakke en creatieve drumlijnen en retecool stampende lijnen op de basgitaar. Qua podiumpresence zit er nog wat nood aan groei in. In de nummers die ik persoonlijk best vond trok Kjelle wel vol enthousiasme vanop zijn bas het podium en de zaal in actie. Vanop de gitaren fijne beheerste melodiën maar een iets minder overtuigende presence. Rustiger nummers dreigden zo ook wat verloren te gaan in een net niet strak genoeg ingespeelde set. (Het geluid in de zaal stond ook een beetje zompig vond ik – en dat maakt alles moeilijk natuurlijk).

Laat ons hopen dat ze nog een paar van die flukse nummers bijeenschrijven voor een full-cd en aansluitende bestorming van de festivalpodia. Want het zit er zeker in! Go Go Igloo!

Kijk en geniet zeker zelf ook even van “Rubiks Revenge”, live in de Kreun (als je oplet kan je even mijn haar zien rechts op de video)

Veel zwemmen in het mooiste bad van West-Vlaanderen België

Rein speelt Winnetou

Ilie verkent het Pajottenland per pony

Allerlei heerlijks consumeren bij KoffieQueen en SweetPrince

Lange discussies voeren met dochter Ilie over de diepere semantische lagen in haar verder evoluerende kunstwerkjes

vader en dochter repeteren voor denkbeeldige circus-shows

Ook Reins truukjes met de diabolo worden steeds indrukwekkender

wat opera meepikken (Aida in kasteel Ooidonk)

Nog nooit zoveel plezier gehad met Ikea-kasten als in september (en er ook nog nooit zoveel ineengestoken)

Als sinds 2005 staat Dogwalker op diverse festivals en podia en dat met hun bijzonder melodieuze poprock-songs. Dogwalker speelde o.a. het voorprogramma van Sarah Bettens (K’s Choice) en De Kreuners. Dat zegt toch iets.

David Poltrock (ook aan het werk bij Tom Helsen, Lemon, Hooverphonic, …) zag Dogwalker optreden en trok met de band naar de befaamde Jet studio in Brussel voor het betere opnamewerk. Resultaat: de single “Summer has gone” die na een erg mooie zomer precies op tijd komt!

Frontman van Dogwalker is de onvolprezen Nikolaas Debusschere, schoolvriend en medemuzikant in illustere groepen uit het verleden. Een man met een prachtige stem en bezeten door muziek. Je ziet hem zelden in zijn vrije tijd zonder zijn Taylor-gitaar of bas om de nek, waar hij dan ook de fijnste riedeltjes uithaalt. Leuvense amigo Joris De Ceuster hanteert de gitaar en doet dat goed (en won daar meermaals prijzen en vermeldingen voor op rockrallies en wedstrijden). Hij blijkt ook een fijne stem te hebben en neemt daarmee de backingvocal honneurs waar. Egwin Ponette (en kerel met meer gitaren dan een doorsnee muziekhandel) vult verder snedige gitaarlijnen aan. Op keyboard/synth vinden we Tom Brusselmans (die ik persoonlijk wat minder ken, maar die ook uit straf muzikaal hout is gesneden) en de ritmische grooves worden verzorgd door de doorgewinterde drummer Gino Claeys.
(Persoonlijk mis ik natuurlijk Captain Flippezz; de man die desgewenst een metronoom kon verslaan in ritmes; maar dit terzijde. Pete Best heeft indertijd ook de kans gekregen…)

Hieronder een kort filmpje waar je ze aan het werk ziet tijdens de opnames. Zo zie je even de muzikanten en hoor je meteen ook het nummer “Summer Has Gone”:

Dogwalker heeft een fijne site, alsook een itunes-account. Gaar daarheen en doe ze een plezier!