Als je bijna twee weken niets anders drinkt dan citroensap en ahornsiroop dan ga je al eens kijken hoe ze die siroop eigenlijk maken. Op de flessen staat een indiaan met een soort gootje aan een esdoorn te slurpen. Misschien lopen er zo een honderdtal indianen rond om het sap uit de bomen te zuigen om dan in een container weer uit te spuwen of zo.

In het echt is het toch weer iets anders… Er wordt inderdaad gewerkt met sap van de esdoornboom. Dat wordt dan langzaam uitgekookt tot een dikke stroop. Om uiteindelijk één liter houdbare stroop te krijgen, is veertig tot vijftig liter dun sap nodig, ongeveer de hoeveelheid die een volgroeide Esdoorn per jaar produceert. Als je bedenkt dat een esdoorn 40 jaar oud moet zijn om afgetapt te kunnen worden en vervolgens slechts één liter stroop geeft, dankan je je voorstellen dat er reusachtige wouden moeten zijn om het sap in grote hoeveelheden te winnen en wat voor afstanden de paardesleeën afleggen om het sap te verzamelen.

Die paardesleeën werden toch lang gebruikt in het verzamelen van ahornsap. Een slee reed dan van boom tot boom om daar de met sap volgelopen emmertjes uit te gieten in een grote bak. Als die vol was ging het dan naar het grote kookvuur.

Moderne Ahornstroop-farms maken gebruik van pijpleidingen waar het sap gedurende de winningstijd via een trechter direct indruipt. Het buizensysteem brengt het sap naar ’pompstations’ bij de ovens waar het in grote reservoirs ook vandaag de dag nog boven houtvuur wordt ingedikt. Vaak zuigt men het hele systeem vacuüm om de stroom van het sap te bevorderen. Ocharme de eenzame indiaan die zijn nietsvermoedende lippen aan dat trechterjte zet…

Zo heb je weer wat geleerd via het internet vandaag. Parate kennis over ahornsiroop kan onvermoed van pas komen tijdens de volgende dorpsquiz of familiefeesten.

Sinds ik een tijdje geleden op een rommelmarkt een “MilleCroquettes” machine (hoe heet zo’n ding, een krokettenpers?) kocht voor 3 euro smeekte de heimwee hartstochtelijk om nog eens op ambachtelijke wijze kroketjes te maken. Net zoals in mijn jonge jeugd rond de kerstperiode, als ik mijn moeder hielp met de voorbereidingen.

Nooit te beroerd om mijn medemens te helpen heb ik er ook maar meteen een timelapse-videootje bijgemaakt, tot meerder kennis en glorieus bereiden van deze feestelijke lekkernij:

Dit jaar viel ons ook op (niet zo verwonderlijk gezien de titel van dit stukje) de nieuwe Kortrijkse Parel Dell’Anno. Hoewel Leen en ik niet zo erg veel volgen op tv, hebben we toch ongeveer alle afleveringen van “Mijn Restaurant” gezien. (meestal in uitgesteld relais via de DVD-recorder). En meteen fan van dat Knokse nijdig baaske met de gouden papillen en zijn bevallige gastdame.

Na eerdere deerlijk mislukte pogingen om er te eten (reservaties en familieconnecties ten spijt) liep ik er tijdens het verlof eens binnen. Er waren wat aanpassingswerken aan de hand, en hoewel het restaurant gesloten was vond ik toch nog met enig geluk de man met de boekingsagenda. Na mijn vriendelijke smeekbede werd “volzet” een spatie naar beneden geschoven en konden er nog 4 gelukkige mensen bij.

De bewuste zondag verschenen we klokslag acht uur in trouwkledij (en zichtbaar zeer hongerig) aan de deuren van de oude dekenij te Kortrijk.

Niet veel later zaten we gezellig aan een tafeltje voor vier, met een glaasje prosecco de kaart te bestuderen en te wachten op het wachthapje. Die studie viel geweldig mee, want je kon enkel het menu kiezen, met telkens 2 opties.

Zelf ging ik voor de tonijn, de snoekbaars en de rossini. Met aangepaste wijnen.

Intussen bestudeerden we de ietwat ‘lekker fijn huiselijk CASA-achtige’ opstelling met olie en zo.

Ons verwonderend over het hoe en waarom van het frietzakje, kregen we tegen de tijd dat onze aperitief op was het verwachte hapje:

Mijn jeugdig maar sterk door passages van Hegels rechtsfilosofie getormenteerd geheugen is hier wat vaag geworden. In het bekertje rechts zaten erg lekkere noordzeegarnaaltjes (ik schuif garnalen normaalgezien meteen opzij), met iets kruimeligs bij en een sorbetje van komkommer (yummie!). Links zult u het net als ik visueel moeten puzzelen: een koekje met een lekkere  carpaccio van mozarella met zongedrooge tomaat en basilicum. Vlot naar binnen allemaal; en de smaaknieuwsgierigheid gewekt!

Tijd voor het voorgerecht.

Ik neem over uit het menu: Atlantische tonijn met langoustine ‘Guilvinec’ (appel / jonge spinazie / limoen / courgette / selder). Mannekens was dit lekker! De tonijn was prima met die spinzieblaadjes, maar de echte ster was die langoustinebereiding rechts. Begeleid met een fijn wit wijntje waarvan ik door afwezigheid van de fles op tafel geen foto heb, maar die me vrolijk verraste met  mij onbekende druivenrassen met een frissig en licht koppig keitjes-smaakje.

Intussen zijn we al een tijdje in de avond gevorderd. Net als indertijd in de serie is het eten uitmuntend, maar moet de hongerige vierder wel even kunnen wachten op het volgende hapje. Maar geen kwaad woord: we hadden immers alle tijd van de wereld en konden zo ongeremd filosoferen over het leven (behalve de rechtsfilosofie van Hegel, want daar ben ik toch flink wat van vergeten). Ondertussen schenkt de immer sympathiek lachende Brecht ons zonder veel terughoudendheid af en toe wijn bij. Moeten wachten op de keuken kan zo zijn voordelen hebben.

Wat verder zorgt een schijnbaar zatte vrouw voor wat hilariteit en afwisseling. Lallend en roepend zit ze op een barkruk aan het onthaal joviaal te doen en weigert het pand te verlaten, ook al heeft ze geen enkel plan om er iets te eten. Gaëlle, die speciaal voor ons haar examenvoorbereidingen met een avond onderbreekt, krijgt het zwaar te verduren. Sympathiek inspreken op de in opvallende kleuren gehulde licht-obese vrouw werkt niet echt als gehoopt. Zeker niet wanneer die laatste met een doffe plop op de grond kletst en daar snikkend blijft zitten. Haar man probeert de farce nog enkele keren te ontmijnen, maar zelfs als hij met hun twee kindjes binnenkomt om met een emotionele smeekbede haar naar buiten te lokken, krijgt hij zo te horen een leeg glas naar zijn hoofd. Ik houd wel van moeders die hun kinderen het goede voorbeeld geven wat betreft niet opgeven in het leven en gaan voor wat je wil. De scène eindigt een klein uurtje later met twee politieagenten met kogelvrij jasje die de dame willens nillens buitenwerken. Een zucht van verlichting gaat door het restaurant.

En zo zijn wij bij onze main course aanbeland: Snoekbaars ‘Ijsselmeer’ met dooierzwam, kappers, selder en risotto. (Twee tafelgenoten genoten van een kipje, maar daar is geen fotomateriaal van, enkel smakkende appreciatie).

Ook hierbij kan ik niet anders dan een krachtige ovatie geven. Peter Goossens zou onder meer blij zijn met de perfecte cuisson, structuurcontrasten en smaakassociaties. Heerlijk hapje, alweer begeleid door een mij onbekende maar daarom absoluut niet onbeminde witte wijn. (De rechterbovenhoek van mijn bord ziet er op de foto een klein beetje uit alsof projectielspuwend lid van het keukenpersoneel het al eens had opgegeten, maar in het echt was die associatie een stuk minder present).

Zo gaan we langzaam door naar middernacht en ons dessert: ik nam de Rossini met peer, ravioli en raketsla. Niet meteen een zoetig afsluitertje, maar wat een smaakbom! Een Italiaanse blauwaderkaas met ook nog eens rucola, dat kon niet missen in een heftig smaakpalet. Jawadde…

Sommige mensen waren niet voor zo’n spitante afsluiter te vinden en laafden zich aan de wijngaardperzik met amandelen en ander lekkers. Ook dat ging er (hier zelf letterlijk) zoetjes in.

Tijd dus om mijn visakaart de schrik om het hart te jagen en onderweg naar de deur nog snel een fotootje te maken met radioster Michaël, tv-ster Brecht en liefdesster Leen.

Niet zoveel later eindigde een fijne avond op de sympathieke Vlasmarkt met een straf warm brouwsel van Bar Oscar en een gezellige wandeling door de warme avond huiswaarts.

Dell’Anno: ge moet dat zeker eens proberen!

Laatst met de Radio2 vedette en fellow culinair tester Michael een burger gaan happen bij Clerckies. Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat Kortrijk een hamburgerrestaurant rijker was, maar na positieve ervaringen in de States en Gent, was ik wel benieuwd. Voornamelijk omdat ik de kwaliteit van burgers in McDonalds of Quick niet echt zo fantastisch vind. (Vooral smaak en textuur van de lapjes vlees).

Toen we enkele maanden geleden door Chicago en omstreken toerden, was een van de geneugten de vers gemaakte en met veel liefde gebakken burgers in de vele burgerrestaurants en baancafé’s die je daar vindt. Vaak zo dik dat je ze als Europeaan niet eens tussen je kaken kreeg zonder verrekking, en vaak ook zo groot dat ik de enige van ons gezelschap was die ze met enig gemak binnenwerkte. Benieuwd dus naar de nieuwe aanwinst in Kortrijk.

Schrijver dezes rekt zijn bekje in Chicago

Het logo en de inrichting van de zaak deden bij mij meteen een zekere twijfel toeslaan. Een vreemde mix tussen low-fi burgerrestaurant en een seventies loungeclub, met een duidelijk balansvoordeel voor het eerste. Het logo leek wat karig afgewerkt, maar soit, dat zal wel de bedoeling zijn. Via een redelijk gruizig ingangetje (typisch ouder appartementshalletje), kom je binnen een een spartaans aangeklede eetzaal met hoog tegen de muur oprijzende rode zetels in de bekende setting van een treincoupé met 2 naar elkaar gerichte zetels met vaste tafel tussenin. De wanden zijn overschilderd geruit tasso-papier (ben ik de enige die daar een tikkeltje nerveus van word?) Op de tafel rode plastic bakjes met papieren servetjes. Benieuwd en op mijn hoede kijk ik naar het aanbod.

De man met zijn grill

De keuze aan burgers is naar mijn mening vrij beperkt: een burger met de huissaus, een cheesburger, een onion burger en een chickenburger. Tot meer en eerder glorie van het onderzoek bestel ik twee burgers: kaas en kip. Michaël neemt een huisburger en de uiburger. De bestelling wordt aan de counter opgenomen door een lieve vrouw, waarvan ik vermoed dat ze de moeder van de griller/eigenaar is. Alles zou vers bereid zijn, ook de frietjes.

Redelijk snel verschijnt onze bestelling aan tafel. De burgers zijn verpakt in een papieren zakje en worden geserveerd in zo’n graalijk plastieken schaaltje.

Maar het gaat in de eerste plaats om de smaak en die is waarlijk goed. De cheeseburger heeft de kwaliteit van een vers gemaakte hamburger. Geen uitgebakken of 6X opgewarmd flapje verdriet, maar een heerlijk sappige burger in een stevig broodje met frisse groentjes.

De Chicken bestaat niet zoals vaak uit vermalen kippen-afval maar er liggen 2 perfect gebakken dunne kippenfiletjes tussen mijn broodje. De Clerckies saus ligt me wat minder: serieus zoet barbecuesausje met voor mij te sterke uiensmaak. De drankjes komen in blik uit de frigo. In een burgerrestaurant vind ik dat perfect. Ik gruwel van die mini 20cl flesjes drank en ik vermoed dat menig burgereter graag een slokje meer heeft. (Al hoop ik dat de Amerikaanse 1 liter bekers met veel ijs nog niet meteen ingang vinden in ons land).

Zeker een fijne ervaring. De burgers smaakten inderdaad lekker vers en ook de frietjes waren vers en lekker. De inrichting kan volgens mij nog wat sterker (thematischer doorwerken naar “Amerikaanse films”?). Ik zal er niet elke dag eten (mijn weegschaal verbiedt me helaas dergelijke excessen), maar ik keer er zeker nog terug voor een lekkere snelle hap die eens geen pizza of chinees is.

Update dd 2/8/9 er is ondertussen blijkbaar ook een facebookpagina voor Clerckies!
Update dd 22/9/9. Ik heb wat extra foto’s toegevoegd aan de tekst! Een kort gesprek met de eigenaar leerde me hun bijna obsessieve drang naar de perfecte burger kennen. Clerckie zelf (zie foto boven) staat elke ochtend rond 5 uur op om in zijn aterlier verder burgeronderzoek te doen. Kan het vlees nog beter (daar ter plaatse 2X dagelijks vers gemalen), zit de saus goed, wat kan de volgende burger worden?… Altijd mooi om mensen met passie voor een vak te zien.

recept Vlaamse Karbonaden:

(in volgorde van verschijning – net als in de betere tv-series…)

1 ajuin
1kg rundsstoofvlees
beetje olie of boter
1 flesje bruin bier (hier kasteelbier)
2 blaadjes laurier
2 kruidnagels
1 el mosterd
1 plakje peperkoek (optioneel)
1 snede bruin brood
peper en zout
tijd

Op zaterdag 6 en zondag 7 juni 2009 is het verzamelen blazen voor alle fans van een slok lekker levenwater. De mannen van de VCWC organiseren dan het nu reeds fameuze Wild West Whisky Fest in meetingcenter Gruzenberg in Kortrijk Xpo (telkens van 13u tot 18u). Kaarten kosten in voorverkoop 10 euro. Je krijgt dan wel een gratis dram van één van de festivalbottelingen en 10 euro korting bij aankoop van een fles daarvan.

Ik zou er niet over schrijven als ik er zelf niet henenging. Je vindt me er de zaterdagmiddag, samen met een hoop vuurwaterdrinkers uit familie en vriendenkring. Tickets nog in voorverkoop hier te vinden. (of bij de betere whikyhandelaar in uw buurt). Op het Wild West Whiskyfest zullen antieke, vaak legendarische bottelingen ter degustatie aangeboden worden, alsook vele recente bottelingen.

Komen onder andere als standhouder:

• The Nectar (Glendronach, Springbank, Longrow, The Belgian Owl, Daily Dram, Duncan Taylor, TSMOS, The Whisky Fair …)
• Premium Spirits (BenRiach, Tullibardine, Balblair, Penderyn, Douglas Laing, George T. Stagg, …)
• Lindores (antiquities) Giovanni Giuliani (antiquities)
• Whiskycorner (antiquities + the Ultimate)
• LVMH (Glenmorangie, Ardbeg, Glen Moray)
• Maxxium (Highland Park, Glenfiddich, Balvenie, Macallan)
• Pernod Ricard (The Glenlivet, Scapa, Longmorn, Aberlour , Chivas)
• Mampaey (Bruichladdich, Murray McDavid, en de enige Canadese Single malt)
• Filliers (Glenfarclas, Glengoyne, Goldlys)

Ook de producten veranderen een beetje. Nadruk ligt op traditionele ingrediënten en kwaliteit. Zo wordt de M een rundsburger in een ciabatta-broodje met sla, tomaat en een plakje kaas. Maar zonder saus, terug naar de pure smaak van de ingrediënten.

Ik kan me daar in theorie goed in vinden. Die sausen smaken voor mij toch te vaak wat chemisch en overweldigen heel vaak de smaak van vlees en groetjes (ook bij de Quick trouwens). Het heeft me trouwens altijd verwonderd dat je in België niet meer degelijke burgerrestaurants vindt. Wie in de States al burgers at weet welke rijkdom we missen met de fletse burgers en vernukkelde burgers die hier aan de lopende band worden uitgespuwd door fastfoodrestaurants. Ooit at ik in Gent in een soort van burgerbar een heerlijke burger die daar op bestelling werd gemaakt. Maar helaas ben ik het adres daarvan wat kwijt.

Eerst even zien wat het geeft. De enige burgers van Mc Donald die ik totnogtoe redelijk vond voor hun prijs waren de burgers in Leuven als student. Waar je toen voor 20 frank (een halve euro dus) een hamburger kon kopen. De wufte broodjes die er van in de verte nooit zo goed uitzien als op de foto neem ik er dan graag bij…

Ook de site van Claudio en Gaëlle is online tenandere.