Op 25 april kan je naar de voorstelling van “Schreef ik de dagen, mijn God die ik moest zijn”. Een lange titel, die nogal goed het onderwerp kadert: het leven, de liefdes en het lijden van PAC-man Peter Arthur Caesens. Proper versneden in scènes, shots, dagboekdelen, hoofdstukken , fragmenten en handige overzichtslijstjes.

Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Ik kwam laatst het woord sinus tegen. Ergens, weet niet meer waar. Vandaag zat het weer in mijn hoofd. Eigenlijk weet ik daar niet meer zoveel van. Dus snel nog eens op het internet gaan zoeken wat het precies is. Want ik herinner wel dat ik daar berekeningen voor moest maken in de lessen wiskunde en dat het iets met goniometrie had te zien. Maar verder kon ik het ook niet meer zeggen. Met innige dank aan uitgebluste leerkrachten wiskunde die het niet nodig vonden om uit te leggen waartoe iets diende, zolang je maar het bewijs kon leveren en de afgeleiden berekenen.

Ik lees nu op wikipdia dat sinus en cosinus verhoudingen van bepaalde zijden in een rechthoekig driehoek zijn. Daar moeten dan toch leuke lessen of toch voorbeelden mee te maken zijn die de leergierigheid van de leerlingen prikkelt? En dat er ook leuke, makkelijke ezelsbruggetjes bestaan om ze te onthouden. Enfin, wat ik eigenlijk wou zeggen: ik ontdekte denk ik ook de link tussen de wiskundige sinus en de sinus van neus-keel-en-oor aandoeningen.

De Arabieren introduceerden het begrip sinus als gib, wat letterlijk koorde betekent. Toen het wetenschappelijk centrum van de wereld verschoof, werden de Arabische werken in de 12e eeuw vertaald naar het Latijn. Hierbij werd gib verward met gaib, dat bocht of boezem betekent. Het Latijnse woord hiervoor is sinus. Ondanks de foute vertaling raakte het begrip toch ingeburgerd.

Nog kort over die leraren wiskunde waarvan ik vroeger het plezier en het genoegen had les te krijgen. Ik moest plots weer denken aan die dag dat ik met een 0/10 thuiskwam voor wiskunde. Wat mijn vader niet zo fantastisch vond. Na contact met de leraar in kwestie werd mijn versie van de feiten (en dat ik de leerstof wel degelijk kende-wat ook niet altijd het geval was) bevestigd tot consternatie van mijn vader: ik had niet kunnen antwoorden op de vraag “geef bewijs 3, 6, 9 en 11 uit de cursus”. Ik kende enkel de bewijzen voor cirkel, driehoek en andere. De nummertjes interesseerden me niet zo hard. Na die dag was mijn vader al minder verbaasd over mijn soms geringe enthousiasme voor wiskunde. En te weten dat die specifieke leraar in een comité onderwijsmethodiek zat en daar hele dagen hoog over opgaf. tsss…

Gisteren voor het plezier en voor een verjaardagscadeautje nog eens wat muziek ingespeeld op de 8-track. Gezien de erg korte deadline van het project (2 uur) is het allemaal redelijk simpel gebleven; maar zie voor de gein nog even geprutst met een van die liedjes. Het gaat over Denemarken, heksen en paardrijden door de bossen en klinkt alsof een licht bezopen Willem Vermandere in het Russisch aan het zingen is geslagen.

pogew-raan-nekramened

Ik moet ooit jetons van de verkeerde carwash gekocht hebben vrees ik. Meestal rijd ik zo’n straat in waar je na het droppen van een jeton zelf aan de slag moet met de schuimlans en hogedrukspuit. De auto is dan proper en ik een beetje nat rond de enkels. En als ik ze niet vergeten ben, dan droog ik de ramen nog streepvrij met een zeemvel. Maar daar houdt het op.

Vandaag zie ik echter in de mailbox dat het allemaal ook een tikje extraverter kan. Blijkbaar bestaat er iets als “Temptation Carwash”. Wat de ongetwijfeld strenge en ingewikkelde spelregels zijn weet ik niet maar uit het fotoverslag maak ik op dat een bende schaars geklede pitspoezen met schuim, water en lichaam zichzelf nat maken en de auto proper. En de natste poes wint een fles champagne en eeuwig medelijden.

asperge me spermate te et inquinabor

Eens zien of ik daar met mijn jetons terecht kan…

Een van de dingen die me sterk opvielen toen ik in China was, was de gezellige attitude tegenover roken. Iedereen lijkt overal te roken. Sigaretten uitdelen is een vorm van beleefdheid. Zonder dat is het moeilijk contacten te leggen. De gewoonte viel me nog het meest op toen we daar een dokter bezochten. Het eerste wat de man deed was ons een sigaret aanbieden. Ik zie dat in Europa nog niet zo snel gebeuren.

Nu gaan ze daar -in het licht van de huidige economische malaise- nog een stapje verder in.Het district Gong’an in de Chinese provincie Hubei heeft zijn ambtenaren opgedragen jaarlijks 230.000 pakjes sigaretten op te roken die in de provincie zijn geproduceerd. Departementen die hun doelen niet halen, worden beboet. Zo willen ze de lokale economie door middel van verhoogde accijnsrechten weer wat opkrikken.

Laatst strandde ik op de site van Plurk.com. Web2.0 dinges met chronologische overzichten van tweetachtige berichten. Standaard springt dat op Nederlands als taal. Wellicht vertaald met een internetvertaalmachine (behalve de titel – die blijft gewoon in Engels staan).

Geniet even mee van dit het fantazzisch stukske er tekst waar vond mij op de hun site:

What is Plurk?

Naamwoord. plurk (plüer-kh)- Een naar waarheid snazzy locatie dat jullie staat naar de vitrine de evenementen toe dat uw leven grimeren in appetijtelijk verteerbare brokstukken. Laagte in het vet, 5 calorieën per het bedienen, echter klos vol met goedheid.

Precedent gebruik: ‘Gee-Navigatiesysteem golly, mijn kinderen zijn plurking alle etmaal lang, welk moet beginnen een moeder?’

Waarom hen maken, natuurlijk vast! Ja, Plurk is voor allemaal. Wij hebben genomen de tijd, de complexiteit, en het diepe zelfonderzoek hoefde buiten bloggend.

Deze is van niet Billy blog van Q. Poindexter, niet, niet. Ter vervanging, Plurk is een gemakkelijke weg naar de kroniek en delen de dingen jullie doen, de weg jullie voelen zich, en alle andere dingen hiertussen dat uw leven grimeren, met het volk dichtbij jullie. Het is direct gestreeld worden, directe zelve-bevrediging, moment grootheid, terstond JULLIE. Deel uw leven wapperen, levensecht uw leven!

Ik heb uiteindelijk de Engelse versie opgezocht om te weten waar dit over ging. (al moet je eigenlijk een voorbeeld zien om het echt door te hebben, maar soit). Waarlijke directe zelve-bevrediging voor de ziel. Maar dikke pleurk voor mijn taalpapillen!

Update: ik dacht, ik stuur ze een propere tekst, zodat ze niemand wegjagen. Daar zijn ze blij mee zegt het contactformulier:

Gekregen iets op uw geest? Wij lurve terugkoppeling van allemaal Plurkers, hetzij nakomeling of oud, klein of groot, of blauw of purper. Suggesties, commentaar, concerns, of nog iets op uw geest, geven ons een kreet!

Vorige week las ik ergens dat Twitter je brein snel zou verouderen. Dat belooft voor onze maatschappij. Gezien de groeicijfers van Twitter (in maart alleen al 130% groei!) dan zitten we binnen een paar jaar met een bende senielen op het internet.

Het blijkt dat Twitter het brein van mensen versneld doet verouderen. Ons brein zou niet gebouwd zijn om vele korte informatieve berichten te verwerken. Het lezen van een serie tweets kost, onder andere door de samengeperste informatie, vele malen meer informatie en breinkracht dan het lezen van een boek met evenveel woorden. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Op mijn bureau ben ik ook liever bezig met 1 groot dossier dan, zoals meestal, 189 kleine dossiers waar je overal op moet reageren met nog beperkte informatie. De hele tijd op en neer springen veroudert mijn brein ook een beetje vrees ik.

Fervente Twitteraars zouden trouwens ook emotieloos worden. Er passeert van alles onder je neus, maar eigenlijk heb je geen tijd meer om er nog mee bezig te zijn. Dus ontstaat er een soort van emotionele onthecting. Mensen hebben tijd nodig om te reageren op tweets van anderen. Maar gezien de hoeveelheid informatie, en de verwachtte snelheid van antwoord kan dat eigenlijk niet meer. Korte knip uit een onderzoek van de University of Southern California:

For some kinds of thought, especially moral decision-making about other people’s social and psychological situations, we need to allow for adequate time and reflection. The study raises questions about the emotional cost–particularly for the developing brain–of heavy reliance on a rapid stream of news snippets obtained through television, online feeds or social networks such as Twitter… If things are happening too fast, you may not ever fully experience emotions about other people’s psychological states and that would have implications for your morality

Dat ziet er goed uit!

(natuurlijk heeft ook webzucth een twitterstream. Je kan mijn groeiende dementia volgen per www.twitter.com/webzucht)

Dit weekend op uitnodiging van de onverantwoord interessante krant De Standaard gaan genieten van Afrika! Afrika!

Het waren daar meteen Afrikaanse temperaturen in die tent op Turn en Taxis. Gelukkig hadden we nog een berlijnse bol kunnen bemachtigen op het brunchbuffet, zodat we zonder al te grote honger de show konden bekijken.

En show werd gegeven. Tientallen zwarte medemensen gaven het beste van zichzelf voor een volle tent gegadigden. Gelukkig probeerde de organisatie niet al te politiek correct te zijn, zodat we zowel moderne breakdancende zwarte gangstertjes met basketbal als traditionele stamhoofden in strooien rok de revue passeerden. Heerlijke slangenmensen die de meest waanzinnige kronkelingen en onmogelijke stretches uitvoerden. Torens van acrobatische troepen, die soms vierhoog op elkaars schouders stonden zonder verdere steun. Ritmische dansen en straffe muziek. Het was daar goed in Afrikaans Brussel!

Gelukkig was het over de middag ingepland, anders had ik ’s avonds zeker niet kunnen slapen van die sexy kontschuddende negerinnetjes met een uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen.

U.

Video voor zij die geen ticket hadden:

Trailer van de show:

En het kunstje met de tennisracket:

Een beetje toevallig loop ik hier tegen een artikeltje van het nieuwsblad aan (op zoek naar die hamburgerbar in Gent – iemand een idee?). Daar zie ik dat de uitbater van een hamburgerkraam op de Gentse Feesten 42.000 euro betaalt om daar op de Korenmarkt te mogen staan met zijn burgers. Que? dat is dus 4.200 euro per dag of zo. Ge moet daar nogal wat hamburgers voor verkopen zou ik denken. Ik weet niet zo goed wat een burger mag kosten aan zo’n kraam. Een euro of 5? zou je daar dan 2 euro aan kunnen verdienen? Wie weet. Maar dan moet je nog 2.100 hamburgers verkopen om gewoon uit de kosten te raken. Maar om winst te maken moet je dan al bv 5.000 burgers verkopen. Uh? Als je dan van 11u tot 3u ‘s nachts braadt, dan moet je per uur nog 333 hamburgers verkopen; of 5 per minuut.
Hoe gaat dat eigenlijk?
Hmmm…

Fijn verhaal gezien rond Nokia telefoon. Andrew Cheatle had een Nokia 1600 in het water laten vallen en vond deze een week later terug in een grote kabeljauw. En nog beter: de telefoon werkte nog. Hij had wel 95 gemiste oproepen. Hij verloor de telefoon uit een zak van een jasje toen hij met zijn hond aan het spelen was. Een paar dagen nadat hij een nieuwe telefoon had gekocht kreeg zijn vriendin opeens een telefoontje die afkomstig was van zijn oude nummer. Met verbazing nam ze op. Een man vertelde haar dat hij de gsm had gevonden in een vis van 13 kilo.

Die kabeljauw zal een fijne tijd gehad hebben. Elke dag een vijftiental telefoontjes in zijn maag. En maar piepen op volle zee. Zou hij ook wat licht gegeven hebben en zo verdwaalde nachtvissen terug naar de oppervlakte geleid? En hongerige haaien afgeschrikt met zijn blitze polyfone beltoon?

Wii zal het zeggen?

Ik meen me nog de donkere herfst te herinneren waarin ik voor het eerst de mean lean fighting machine Mario leerde kennen. Ik vermoed dat ik via BZY het nieuws kreeg dat er een initiatie ninjitsu zou worden georganiseerd in het JOC te Kortrijk. Met een sociale ondertoon. Niet alleen elkaars gezicht vertimmeren, maar ook leren hoe je in het leven staat. Hoe je reageert op dingen die op je afkomen. Vanuit welke realiteit je daar stond. Ik herinner me niet meer helder of het specifiek gericht was op de opgegroeide kroost van kansarmoedegezinnen, maar ik dacht dat er zoiets aan vast hing. In ieder geval waren er genoeg kerels uit de rand van de maatschappij aanwezig op het appel.

Ik was er heengegaan om ervoor te zorgen dat er toch genoeg volk was voor dit initiatief. En natuurlijk vooral omdat vechtsport me altijd al sterk had geïnteresseerd. Zeker aikido en ninjitsu. Functionele vorm, energetisch werken, sport, … De setting was sprekend. Een slecht verlichte zaal in het jeugdontmoetingscentrum met een hardstenen vloer. Een bende randgevallen als medestrijders, waarvan het grootste randgeval de leraar bleek te zijn. Kaalgeschoren kop, ingevallen wangen en uitvallende tanden, intense blik en een rafelig afgewassen zwart jasje. Mario De Groote. Ik voelde me een beetje in een paramilitair opleidingskamp voor probleemjongeren. Gelukkig had ik wat vriendjes meegebracht. (more…)

Het zal je maar overkomen dat je te diep in de put kijkt. Uit de krant gevist:
NAIROBI – Bij een poging een GSM uit een wc te vissen, zijn drie Kenianen om het leven gekomen. Zij raakten bedwelmd door de hevige stank in het riool onder de wc. Dat heeft de politie van Mombasa vrijdag meegedeeld.
Studente Dora Mwabela had haar telefoon in het hurktoilet laten vallen. Ze loofde een beloning van twaalf euro uit voor de vinder. Enkele mannen maakten de vloer open en hadden zo zicht op een twaalf meter diepe kuil onder het toilet. De eerste die afdaalde raakte vrijwel meteen bewusteloos en viel op de bodem. Twee andere mannen die de eerste wilden redden, verloren ook het bewustzijn en vielen bovenop de eerste. De inmiddels toegesnelde politie wist andere helden ervan te weerhouden ook in de kuil te duiken. Volgens politiechef Peter Njenga waren de dampen in de rioolkuil zo giftig dat de mannen vrijwel onmiddellijk zijn gestikt. Het is niet duidelijk of de studente haar mobieltje terugheeft.

Het moet gezegd: de trainstoppers worden met de dag inventiever. Gezien ik de laatste 2 maanden niet meer ben opgehouden door zelfmoordpogingen op het spoor, was ik een zeer tevreden mens. Jammergenoeg bleek een deel van het spoor in de omgeving van Denderleeuw wel nog op drijfzand gebouwd. Soit, voor overmacht wil ik nog wel een oogje dichtknijpen.
Maar je raadt nooit wat ze me maandagavond voorschotelden op de trein. “Dames en heren, deze trein zal een vertraging van onbekende duur hebben. Er staat op het spoor een vrouw te zwaaien met een mes. We wachten op interventie van de rijkswacht”. Wel wel, dat is weer iets nieuws. Op het spoor gaan staan en een hele trein bedreigen met een aardappelmes. “JE TREIN OF JE LEVEN!”, met de hoop om de aandacht te vestigen op de moeilijke taak van spoorbaas Karel Vinck, of het trieste lot van vroeggeboren Golden Retrievers in de Oostkantons. Of een ander obsceen excuus waar ik niet van wil horen als ik op tijd thuis wil zijn voor een afspraak.
Weg met die verwilderde Don Quichottas!

Gisteren een frisse duik genomen in de Noorzee. Whoeaah! Meteen met Michaël een dagtrip van gemaakt, samen met nog een tiental andere doorwinterde tiepen, de twee babes en Leen (mijn persoonlijke verzorgster en fotografe). Beeldrijke weerslag van deze expeditie naar zee vind je natuurlijk in de foto-sectie van Webzucht.

Het gaat goed met de hedendaagse kunst. De constante zoektocht naar schokkende dingen heeft de kijker al goed klaargestoomd voor het leven zoals het is. Heden in de Standaard: BERLIJN — Een 24-jarige vrouw heeft vorige week zelfmoord gepleegd door vanaf de vijfde verdieping van het kunstcentrum Tacheles in Berlijn naar beneden te springen. Een groep buitenlandse scholieren dacht dat het om ,,een performance of een installatie” ging, en maakte uitgebreid foto’s van het lichaam. Een jongen van twaalf was de eerste die in de gaten had dat het om een echt lijk ging.   (link)

Lekker. Geile wijven kijken. Een paar duizend kilometer verderop in Nigeria zal op dat moment een vrouw zitten die op haar steniging wacht. Nadat Amina Lawal gescheiden was van haar man heeft zij een kind gekregen. En dat mag niet in Nigeria. Er mogen nog wel meer dingen niet in Nigeria. Iets met Sharia-wetgeving. Iets waar Amnesty International mee bezig is. Iets wat nu niet meer belangrijk zal zijn, want niet meer onder de media-aandacht, de verkiezing is immers verhuisd naar het veilige Londen. (bij Luna).