Klein wonen

   “We zijn gelukkig in proportie tot de dingen die we niet nodig hebben.” - Henry David Thoreau

Een dikke tien jaar geleden kochten we een kleine stadswoning in Kortrijk. De handige ligging bij het station en uitvalswegen, betaalbaarheid en nabijheid van het centrum waren de doorslaggevende factoren. We zijn nog altijd blij met die beslissing, al durf ik wel eens mijmeren over een mooi gelegen villa met grote tuin en speelzolder voor de kindjes. Maar ik bleef overtuigd dat beperkt wonen voordelen met zich meebrengt. Omdat ik merk dat veel mensen interesse hebben in mijn gedachtegang: hierbij een korte schriftelijke neerslag.

 

Kosten

Niet te onderschatten bij aankoop van een woning is de kost. Een kleine woning kost meestal wat minder dan een kast van een villa. Als jong gezin niet te onderschatten. Op langere termijn wellicht minder van belang. Een duurder huis kan je ook duurder doorverkopen. En een nieuwe keuken kost evenveel in een klein huis als in een groot huis. Maar gelijke investeringen brengen waarschijnlijk meer op in een groot huis, dat er dan nog beter uitziet. En gezien het aantal oubollige villaatjes en fermettes dat ik zag de laatste jaren, vermoed ik dat je daar een mooie meerwaarde kan realiseren.

Dan heb je ook nog de kosten van het leven zelf. Een huis moet je verwarmen. En poetsen, en onderhouden en af en toe verven en zo. Groter huis, grotere kosten? Ik zou daar zelf niet zo hard van wakker liggen, maar wellicht scheelt het toch allemaal weer een hoop euro’s. Wat ik zelf wel handig vind bij een huis in het centrum (dat vaak wat kleiner is dan een huis op het platteland) is de verkleinde noodzaak van een (tweede) auto. Vanuit een ecologische reflex gebruik ik weinig de auto. We overwogen even om die zelfs helemaal weg te doen. In ieder geval ben ik met mijn dochter veel sneller per fiets op de muziek- en tekenschool dan met de wagen. En de kindjes sakkeren wel eens op de regen, maar als ik de files zie die de stad in alle richtingen verlammend doorkruisen, dan heb ik snel gekozen.

   “Eenvoud is de ultieme sofisticatie.” - Leonardo da Vinci

Ik moet zeker ook even Bodo vermelden. Door een niet meer te reconstrueren speling van het lot kreeg ik een boekje in handen van zelfverklaard financieel alweter Bodo Shäfer. Naast enkele handige tips om miljonair te worden, die ik helaas alweer vergat, was er ook een hoofdstukje over financiële onafhankelijkheid. Iets in het genre dat als je plots je werk verliest (of beu bent), je niet afhankelijk mag zijn van je loon om te kunnen blijven leven. Toch zeker niet de eerste maanden. Want dan doe je dingen die je niet graag doet en word je ongelukkig en gaat het verder bergaf. In mijn goedbetaalde periode op het hoofdkantoor van de bank die later het hele land aan de rand van failliet zou brengen, zette ik dus genoeg opzij om zeker een jaar spaarzaam rond te komen zonder zorgen. En koos ik voor een klein betaalbaar huisje aan de rand van het centrum. (Ik had in die periode ook een ver familielid dat plots het gevestigde bestaan beu was, zijn bakstenen de schuld gaf van alle ongeluk des levens, zijn huis verliet en ging wonen in een stacaravan zonder zorgen op het domein van welwillende boeren).

    “Less is more.” - Ludwig Mies van der Rohe

En dat gaf rust in mijn bestaan. We namen een krediet op 15 jaar met zeer haalbare maandelijkse afbetalingen. En ik veranderde al meermaals van job als die me niet meer gelukkig maakte. Ik huil al eens stiekem bij het zien van een intrieste film, maar voor de rest ben ik een zeer gelukkig mens.

 

Gemak

In het centrum wonen is echt een gemak met opgroeiende kinderen. Niet alleen fietsen we ze elke dag naar school, er is ook de dansles, de muziekschool, de tekenles, de pianoles, de sport, de knutselklas… We kunnen dat allemaal per fiets doen. En dankzij enkele andere fietsende ouders is dat ook praktisch haalbaar in een handig rotatieschema. Iedere keer als ik door omstandigheden met de auto naar zo’n klasje-in-de-stad moet zie ik er tegenop. Met de fiets niet. Ik veronderstel dat het toch een stuk meer omrijden is als je wat verder van het centrum woont en elke dag die extra kilometers moet doen in druk verkeer.

Ik heb ook de vreugde dat ik dichtbij huis werk heb gevonden. Na omzwervingen in Nederland, Leuven, Brussel en Roeselare ben ik uiteindelijk toch regionaal geland. Nu kan het ook met de fiets. En ja, het regent wel eens. Maar dan denk ik aan de dagelijkse uren file richting Heverlee en dan klaart mijn gezicht weer snel op. Naar huis kunnen op de fiets en precies weten hoe lang je er over zal doen, dat is met een druk familiaal programma toch ook een vorm van levenskwaliteit.

Intermezzo: op een dag werd ik omgereden door een man in zo’n mooi blinkende luxe-jeep. Van de weeromstuit een argeloze fietser van de baan te hebben gereden, sprong hij uit zijn bolide en begon me meteen uit te kafferen. Dat het met al die fietsers toch wel moeilijk rijden was. Ik antwoordde iets in de zin van “als iedereen zou fietsen zou het een stuk veiliger zijn op straat”. Ik kreeg meteen een tirade over me heen dat het voor mij makkelijk was. Dat ik met de fiets kón gaan werken en kinderen afzetten aan school. Maar dat voor sommige mensen het leven veel moeilijker was. De man bleek uiteindelijk van Marke (op ongeveer dezelfde afstand als ik van de schoolpoort) en werkte in Kortrijk (dichter dan ik van mijn werk). Wat zijn geroep toch flink ontkrachtte. Maar wat me vooral opviel was de verdraaide logica. Ik heb in mijn leven bewust gekozen voor minder loon, werk dicht bij huis en een kleinere woning, maar ik blijf ondersteboven gereden worden door SUV’s. Hij kiest voor een dikke villa in een residentiële buurten en een blinkende bolide om die 5 km te rijden maar vindt dat fietsers de mobiliteit hinderen.

 

Filosofisch

Wellicht de allerbelangrijkste reden voor onze kleine woning is de meer filosofische bedenking dat klein leven mooi kan zijn. Je hebt minder plaats om naast elkaar te leven. En minder plaats om vol te zetten. Leen en ik zijn sowieso niet de grootste fan van allerlei prullen en frullen. Maar in een kleiner huis moet je bewust ruimte houden. Elke jaar doen we een toer van het huis met het achterliggende idee dat alles wat weg mag ook weg moet. Dingen die je als drie jaar niet meer gebruikte, bekeek of aandeed ga je de komende jaren ook niet gebruiken, bekijken of aandoen. Er zijn veel spullen die ik met pijn in het hart wegdoe, maar ik heb nog maar zelden spijt gehad dat ze weg waren. Een mens wordt te snel gehecht aan de dingen rondom hem.

    “Als je geest niet door onnodige dingen wordt ondergesneeuwd, dan beleef je het mooiste seizoen van je leven.” - Wu-Men

En net zoals ik werken aan een vol bureau moeilijker vind dan werken aan een proper leeg bureau, vind ik leven in een vol huis stiekem lastiger. Het lijkt wel dat hoe voller je huis is, hoe voller je gedachten zitten. En je steeds minder ruimte krijgt om fris te denken. Een rustig huis geeft me een rustig hoofd.

Ik vind een klein huisje best gezellig. Er moet ruimte genoeg zijn om te leven en elkaar niet constant voor de voeten te lopen. Maar veel meer is ook niet nodig om gelukkig te zijn.

“Het geheim van geluk ligt niet in het zoeken naar meer, maar in het ontwikkelen van de capaciteit om te genieten van minder.” – Socrates

 

Nadelen

Soms droom ik wel eens van een mooi groot huis op het platteland. Met veel ruimte en een grote tuin waar de kindjes kunnen ravotten in de buitenlucht. En extra plaats voor mijn honderden hobby’s. Of toch tenminste een rustig plekje om muziek te spelen en een doe-het-zelf ruimte met goed geordend werkmateriaal.

Maar dan zie ik dat mijn nichtjes met een reuzentuin toch ook meest binnen spelen. Dus neem ik in het weekend mijn kindjes mee naar de zee of een speeltuin of park om te spelen. En gaan ze naar de scouts om wild te ravotten. In onze nieuwe keuken heb ik een kast aangepast als muziek-studio. Klein maar goed georganiseerd. En in de kelder wordt een hoekje omgebouwd tot praktisch knutselkotje.

Waar ik nog het meest over twijfel is de zin of onzin van bijkomende investeringen. Na lang overwegen van de bovenstaande zaken en bezoek van veel te koop staande huizen besloten we toch in ons huisje in de Aalbeeksesteenweg te blijven. En het te verbouwen naar onze wensen. Die kosten zijn intussen opgelopen tot ongeveer de volledige aankoopkost van  het oorspronkelijke pand. Financieel zie ik ons dat nooit recupereren. Want het blijft natuurlijk een klein huis in een drukke straat.  Terwijl iedereen op zoek blijkt naar lelijke fermettes in de rand. Maar het is wel een leuk huis. Dichtbij alles. Goed ingericht, praktisch en rustig. En we zijn er gelukkig.

   “Perfectie bereik je niet als er niets meer toe te voegen valt, maar als je niets meer weg kan halen.” - Antoine de Saint-Exupery

1 bericht

Sorry van die SUV’er die je onheus behandelde. Er lopen veel overstreste kiekens rond. Als ik niet oppas word ik het zelf, niet omdat ik mij financieel in de knoop heb gelegd, wat niet zo is, maar omdat ik veel te plichtsbewust mijn klanten probeer te volgen in hun onrealistische deadlines. En dat kun je nu eenmaal moeilijker combineren met kinderen als alleenstaande vader.
Dus als ik je ooit niet opmerk (en sommige fietsers zijn onzichtbare kiekens tussen donker en klaren) en je onder één van mijn 265 65 R17 112 S belandt beloof ik van je niet uit te kafferen, maar de stukken mooi samen te rapen, in mijn koffer te leggen en in mijn knutselkot zorgvuldig weer aan mekaar te souderen. En ik beloof onze 5 katten, hond en kippen weg te houden tijdens het puzzelen.



Leave a comment
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

(required)

(required)