Menselijk verdriet

Laatst was ik door (werk)omstandigheden afgezakt naar het Kuurne Shopping Center. Voor het gemak ging ik meteen daarna een hapje eten in de Lunch Garden daar vlak bij. Wat ik daar net at ben ik intussen vergeten, maar ik herinner me nog de brakke smaak van menselijk verdriet die me bij elke hap in de keel brandde. Ik had al moeten vechten om eten te krijgen met warme groeten in plaats van frieten. Toen ik die warme groenten opat verstond ik meteen beter waarom ze me bijna gewelddadigerwijze frieten wilden laten eten. Alles was herleid tot smaakloze schijfjes of staafjes pap in verschillende kleuren. Ik smaakte de tristesse van een grootkeuken waar al van vroeg in de ochtend verhit geroddeld werd. Waar schampere blikken in de rug van minderbedeelde collega”s prikten en levensvreugde was herleid tot een vage herinnering uit een vorige leven. Op een sterk proustiaanse wijze leidde dit me terug tot mijn stage bij de GIB group. Jong en onbezoedeld door slechte ervaringen ging ik in Brussel werken op hun communicatiedienst. Een fijne tijd, waar ik ook wel eens ging eten in zo”n Lunch Garden, omdat personeel van de groep daar (bijna?) gratis kon eten. Helaas niet de zachtzoete smaak van madeleinekoekjes die mij in vervoering brachten. Veeleer een hopeloos trachten nét te goedkoop nét te triestig eten aan de man te brengen. De smaken sprongen nu, meer dan 10 jaar later, weer levendig rond in mijn herinnering. Sommige dingen veranderen niet. Dat houd een mens jong. Binnen tien jaar probeer ik misschien nog eens. Al zag dat menu van In De Wulf er ook niet slecht uit…

Geen berichten



Leave a comment
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

(required)

(required)