Gelukkig horen we meestal goede dingen over het St-Paulusschooltje in Kortrijk. Want sinds we ons dochtertje daar gingen inschrijven heb ik toch wat vreemde bedenkingen gehad. Op de inschrijvingsdag hadden we een fijn gesprekje met de directeur tijdens het invullen van allerlei papierwerk. Maar wel volledig in plat West-Vlaams. Nu ben ik zelf we een geboren en getogen West-Vlaming, maar ik spreek dat meestal niet tegen mensen die ik nog niet eerder ontmoet heb en waarvan ik weet dat ze het verstaan. En dan nog. En ik verwacht het zeker niet van een directeur van een school bij een eerste kennismaking. Gokken dat iedereen die zijn kind in een school inschrijft in de regio woont is misschien nog aanvaardbaar. Gokken dat ze ook allemaal dialect spreken lijkt me minder verantwoord. Vooral omdat wij zelf geen dialect spreken. Ook een tweetal meer dan duidelijke hints (“wordt hier aandacht besteed aan een deftig taalgebruik” en “wat is hier de voertaal: AN of dialect”) brachten geen verandering. In dialect werd ons meegedeeld dat de leraars mooi Algemeen Nederlands spraken. tsja…

We bezochten die dag ook een klasje en ik herinner me dat ik daar buitenliep en tegen mijn vrouw een bedenkelijk gezicht trok. Veel zin om mijn kind daar achter te laten had ik niet. Een beetje een ouderwets verzuurd sfeertje dat me niet meteen enthousiast maakte. Gelukkig hoorde ik achteraf dat ik net het “slechtste voorbeeld” was tegengekomen. Denkend aan mijn schooltijd als aaneenrijging van slechte voorbeelden die fin de carrière waren en die uitgeblust en tegen hun gedacht nog de laatste jaren uitstrompelden had ik toch wat twijfels in mijn hart.

Nu, we schreven ons meisje in ieder geval in. De laatste maanden krijgen we geregeld mooie postkaartjes en briefjes van scholen in de omgeving die ons helder uitleggen hoe ze werken en dat we zeer welkom zijn met ons kind. Tegelijk horen we van onze shcool: niets. Absolute stilte. Maandag na het verlof is de eerste schooldag en als ouders weten absoluut niet wat er te gebeuren staat. Wanneer moeten we daar zijn, waar moet het meisje naartoe, in welk klasje, wat moet ze bij zich hebben, … Tientallen vragen die met een eenvoudig briefje konden beantwoord zijn, maar waar we nu mee blijven zitten. Telefoneren heeft geen zin, want de telefoon wordt niet meteen opgenomen. En deze week, tijdens het verlof al helemaal niet.

We zullen zien maandag, maar veel hoop geeft het niet…

Update 3/3/9:

Het mag gezegd: de opvang was prima geregeld. Aan de schoolpoort stond de directeur ons op te wachten met een beker koffie (ik moet toch eens leren koffiedrinken medunkt). Daarna nam hij ons mee naar het klasje, waar de juf ons erg vriendelijk ontving. ‘s Avonds kwam een blije dochter terug naar huis en vanochtend ging ze met veel plezier terug naar school. Wat een erg goed teken is voor een ontdooiertje als ons meisje. Alsnog een pluim voor de school!