Het moet gezegd: we hebben weer twee fijne concerten gezien de laatste dagen. Vooreerst The Golden Earring akoestisch in de schouwburg van Kortrijk. Hoewel die mannen alweer wat van leeftijd zijn, is het toch zalig te zien hoe ze nog steeds als stevige rockers het podium overheersen. Snoeihard en loepzuiver tot op de milliseconde. En wat daar uit een gitaar geperst wordt doet me nog steeds smachten naar een paar extra handen. Of zelfs twee paar extra handen. En als ik tegen de zestig aanloop wil ik ook nog wel zo’n stem als een klok hebben zoals Barry.
Na het concert kwam Barry zelfs nog speciaal eens met ons babbelen; een voorrecht dat de rest van de uitverkochte schouwburg niet was gegund. Daar moet ik trouwens een andere keer een stukje over schrijven; want die ontmoeting kan best wel in het boekje met gedenkwaardige momenten. (Al moeten we Heidi volgende keer misschien wel verstoppen als Niko er nog mee getrouwd wil raken later dit jaar!).

Vier dagen later zagen we nog een set van oudere glorie: The Stranglers kwamen even in Ieper een set spelen. Het was een beetje een vreemd gegeven. Ik had ook maar via Niko gehoord dat ze kwamen spelen en er verder niet echt veel van gehoord. Dat was blijkbaar een beetje de bedoeling. Hoewel hun vorige concert nog voor een volle bak was in Parijs, stonden ze hier in het cultureel centrum in de Lakenhalle te spelen alsof het een try-out was voor een parochiezaaltje in Heule of Poelkapelle. Maar ze gingen er niet minder hard voor door de bocht. Een hoop nummers uit hun trouwens zeer goede nieuwe CD “Norfolk Coast”, geflankeerd met de klassierkers als Golden Brown en No more Heroes. Alles met een fantastisch enthousiasme, recht vanuit de sixpack-buik van de zanger die ons met een open hemd een ruime blik gunde op zijn fijn gespierde lijf.
Jammergenoeg wilden ze op het laatste moment dan toch niet meer meewerken aan een video-interview, zodat ons enige fijne herinnerigen ontsnapten.