Ik dacht, in de naam der wetenschap, laat ons nog eens proberen om vroeg op te staan om te kijken of het niet beter gaat op de autostrade. En dus reed ik om twintig voor zes met lichte duizeligheid en een compleet gebrek aan concentratie (zwijg me over vroeg opstaan) de A17 op. Niet lang daarna meldt de radio mij dat er reeds heel wat fileleed is. Een Tsjechische chauffeur met een vracthwagen vol bier heeft een binnenweg genomen via de middenberm in Middelkerke, tussen Antwerpen en Nederland is het ook 15 kilometer bumperen en tegen Grimbergen heeft een vrachtwagen een lading betonblokken verloren. Driewerf hoera! Een nieuwe werkweek is begonnen.

In Affligem sta ik al stil, het is kwart na zes en ik wou dat ik in mijn knusse bed was blijven liggen. Er is nog geen week voorbijgegaan zonder ladingverlies op mijn traject. Meermaals frituurvet, zand, grind, blikjes, kippen, chemische troep en nu betonblokken. Ik vraag me af of er zoals op het strand ook autostradejutters zouden zijn. Gasten die van ‘s morgens vroeg met hun oor aan de radio hangen (of aan hun CB of radar-installaties) tot ze horen dat er een vrachwagen een lading wc-potten is verloren in Erpe-Mere, waarna ze met hun pick-up trucks naar de plaats des onheils scheuren om zoveel mogelijk wc’s in de laadbak te gooien die ze dan later aan ronde prijsjes kunnen verkopen aan de plaatselijke Brico of DIY-winkel. Ik zie ze al vechten voor de laatste ontsnapte kippen, sluipwegen uitwisselen voor het ontwijken van de autostradejuttersbrigade van de rijkswacht of een aangespoelde potvis met machetes in stukken snijden voor transport naar de levertraanfabriek. Naar een andere analogie is het woord ‘ladingverlies’ een beetje de autostradevariant van het gevreesde ‘persoonsongeval’ in het treinverkeer. Er ligt iets op de weg, en je hebt in de verste verte geen idee wanneer je op je bestemming geraakt.

Maar goed, terug naar de file. Intussen rijd ik weer op een slakkegangetje de ring op. De verkeersgoden zijn me goed gezind vandaag, want om kwart na zeven sta ik al op mijn bureau. Ik ben de eerste aanwezige. Gegarandeerd ook als eerste opgestaan vanochtend. Zeg maar vannacht. Maar goed, 90 minuten is een stuk beter dan 225 minuten voor de rit Kortrijk-Leuven. Bedenking bij deze rit: vroeg opstaan werkt! (al weet ik niet of ik nog goed werk als ik zo vroeg opsta…)