Gisterenavond gaan kijken naar het jaarlijkse toonmoment van Polydans in de Kortrijkse Stadsschouwburg. Ooit, enkele jaren geleden was ik daar al eens toevallig binnengesukkeld en was toen blij verrast met wat ik zag. En gezien er dit jaar wat vriendjes aan meededen en ik daarenboven ook nog een stevige sympathie heb voor Pol Coussement, de man die zorgt voor de blijvende artistieke impuls van het dansgezelschap, heb ik me op zo'n mooie voorjaarse zomeravond toch opgesloten in een iets te warme schouwburg.

Het concept is even eenvoudig als goed: de verschillende dansgroepen tonen in een prachtige omgeving (de vernieuwde Kortrijkse Stadsschouwburg is een echte aanrader!) voor een groot publiek waar ze dat jaar aan gewerkt hebben, en de ouders en sympathisanten kunnen hun muze eens in vol ornaat aan het werk zien. En voor dansliefhebbers als ikzelf is het een mooie gelegenheid om voor een zacht prijsje nog eens wat dans te consumeren. En er werd dans geconsumeerd!

Tot mijn spijt was ik niet vergezeld van mijn vaste partner voor bekijken moderne dans (en tevens mijn lieftallige vrouw) Leen, maar dat gemis werd goedgemaakt door de aanwezigheid van - de bij het aanschouwen van haar dansende zoon superhyperdolenthousiaste- moeder Greta. Samen keken we naar een meer dan drie uur durend spektakel (allemaal korte stukken) met vrolijke kleuren, strakke pakjes en zoals het hoort bij moderne dans: snoeiharde muziek. Al viel dat laatste nog redelijk mee (hoewel me meteen goed van wal staken met een streepje muziek van de stadsgenoten Goose).

Door de hoeveelheid stukken die ik zag laat mijn geheugen me al ferm in de steek, maar ik herinner me toch nog de roze jeugd die op muziek van Outkast zichzelf stond te shaken als een polaroid foto (wat een expressie en drive voor hun leeftijd!), de in hun genre erg smaakbare meiden in USA-sweaters, de crossover tussen tutu en streetdance (vooral de anders vertaalde similaire bewegingen vond ik hier erg leuk om te zien) en natuurlijk ook het stuk waarin makker BZY op een fado-achtig muziekje ondanks zichzelf een erg strak stukje dans ten berde bracht. Een eervolle vermelding gaat naat het MHV-stuk met de gloeilampjes, omdat het een van de weinige postmoderne structuralistische stukken is die me wél wisten te bekoren. Vaak vind ik zulke stukken snel verzanden in te intellectueel gechoreografeerde a-syncope uitrafelingen van beweging en tijd die me niet erg kunnen boeien. (Een bedje waar ook nogal wat moderne klassiek ziek in is als je het mij vraagt. En ook al theater. Gaande van een flauwe Blauwe Maandag shock-rockproductie indertijd tot een hoogtepunt in de latere Arla Theys producties. Breek me daar de bek niet over open!) Maar het Technologic stuk vond ik dus wel OK, zij het dat ik de eerste seconden angstig zat te wachten op mijn stoel (zeker sinds ik MHV laatst aan het werk zag in een -naar mijn niet bescheiden mening- mottig stuk rond handleidingen van Lisbeth Gruwez. Waarmee ik voor de rest zeker niets wil afdoen van de kunde en stijl van M-H of LG zelve!).

Zeer leuk om te zien in zo'n 'schoolvoorstelling' is ook om te zien hoe bepaalde bewegingen die je eerder zag langzaam gaan behoren tot het corpus van vaste bewegingen die je als danser blijkbaar gedaan moet hebben en die je dan in een aantal voorstellingen ziet terug komen in ietwat anders uitgelijnde versies. En ook het recycleren en herinterpreteren van de vormentaal van voorgangers als Emio Greco, Alain Platel en Meg Stuart (naar mijn visie dan toch). Dan besef je pas echt hoe uitgepuurd en typisch die bewegingen wel zijn.