Gisterenmiddag belde Niko dat hij 2 kaarten over had voor het concert van Luka Bloom in Kortrijk. Dat moet je me geen twee keer zeggen. Voor mijn eigen abonnement had ik de Ierse zanger niet opgenomen wegens vroeger al een paar keer gezien, maar als ze me kaarten voor niets in mijn handen stoppen, dan zeg ik geen neen. Of het zou voor de premi?re van het 160e seizoen van FC de Kampioenen moeten zijn.

Luka werd dit jaar 50 en dat betekent ook dat hij nu al 36 jaar optredens geeft. Hij begon op zijn veertiende samen met zijn legendarische broer Christie Moore op een tournee langs folkclubs in Engeland. In al die jaren heeft hij een opmerkelijk oeuvre neergepend en een hoop podiumervaring verzameld.

De eerste drie nummers vreesde ik dat met de jaren ook een kleffe vorm van meligheid was neergedaald over de Ierse singer-songwriter. Op zijn nieuwste plaat “Innocence” staan enkele politieke aanklachten tegen oorlog en modern democratisch imperialisme. Niet dat die boodschap niet verkondigd mag worden, maar het klonk een beetje week daar als opener in de schouwburg. Soit, ingetogen protestsongs zijn wellicht niet het makkelijkste genre ooit.

Maar daarna bloeide Luka weer volledig open tot de entertainer en virtuoze songsmid die hij is. Hij bracht een heerlijke mengeling van nieuwe en oudere nummers in zijn unieke krachtige gitaarstijl die gebaseerd lijkt te zijn op open akkoorden en vingervlugge loopjes, gecombineerd met een snelle strum uit de pols.

Waar ik hem vroeger al wilder aan het werk zag in feesttenten en concertweides, leek hij zijn programma nu ingetogener te houden voor de trip langs kleinere zalen. En net in die beheersing lag vaak de mooiheid van de nummers. Zijn klanken trokken als flarden puur stylisme langs het fluweel van de schouwburgmuren omhoog. Hij leek er zelf ook plezier in te scheppen en bracht dan ook een flink bisgedeelte om dan nog eens terug te keren voor een a-capella lied. Een intimistische afsluiter van een zeer geslaagd concert.