Cinderella Man is voornamelijk een film over een bokser, of toch over een man die via zijn bokskunsten tracht de armoe te overwinnen. De film begint alleszins niet met een flukse rechts maar traag met een ietwat grauwe karakterschets van Jim Bradock (de bokser) en zijn door de grauwe depressie noodlijdende kroost. Het zit allemaal wat tegen voor de vriendelijke man, voortreffelijk gespeeld door Russel Crowe (die naar verluidt in het echte leven niet altijd zo’n lieverd is). Als de film op dreef raakt voltrekt een redelijk voorspelbare plot zich strak volgens hollywoodiaanse regels. En toch heeft deze film mij vrolijk verrast.

Het mooie zit hem voor mij in de mooie fotografie van de film. Leuke belichting met warme kleuren die sterk contrasteren met de grauwe ellende van alledag. Ook de montage is niet ordinair zoals we nogal vaak geserveerd krijgen. En vooral dat maakt dat deze film een mooi stuk geworden is. Laat ditzelfde script verfilmen door, zeg maar iets, Stephen Sommers (van het ongemeen kloteslechte “The Mummy”) en je krijgt een draak van een saaie film. Ron Howard maakt er alsnog iets mooi van.

Als na een stevige intro Braddocks klim van naar wereldfaam begint zit de spanning er meteen goed in. Door de goede karakterschetsen leef je mee op het ritme van de gong. De toch overzichtelijk blijvende close-up filmstijl van de gevechten houdt je dicht bij het gebeuren. En zelf al wordt er fel gespeeld met de wat clich?matige polarisering van goed en kwaad (arme bokser die geen vlieg zou kwaadoen tegen de met bont versierde macho die breed grijnslachend al twee man doodsloeg in de ring) kon ik er waarlijk van genieten, omdat het op een eerlijke wijze gebeurt. Dit zijn geen karikaturen die je meewarig doen lachen. En het wordt echt spannend. Zelfs als je weet dat de brave man het allemaal wel zal overleven (de film moet toch doorgaan?) blijf je angstig meeleven met zijn gevechten tegen zichzelf en de kwaaie Max Baer.

Zeker niet te mijden, zelfs voor mensen die het pugilisme niet in hun hart dragen.