Laatst gaan kijken naar “Hij sliep op distels“; een stuk jongerenmuziektheater in het arenatheater te Kortrijk.

Steeds een fijn idee voor een mooie avond: breng een groep liefhebbers van het gesproken woord samen. Laat ze een week lang samen leven en werken rond een vreemde titel tot daar een hapklare productie uitkomt. Lardeer die met repen frisse muziek van een bende ongeregelde muzikanten. Plaats iedereen in het gezellige arenatheater in Kortrijk en geef er een lap op.

Hoewel ik vond dat het woord-gedeelte nog verder had kunnen uitgepuurd en verbonden worden om zo veel dieper te gaan, was het een prachtige voorstelling. Zeer opfleurend was het enthousiasme op het podium. Niks geen sleet door lange tournees, maar een frisse performance met goede interactie tussen de spelers, die duidelijk met plezier op de planken stonden. Een stuk over “ergens” zijn, over thuis zijn, over jezelf zijn, maar vooral over de noodzaak om jezelf te kennen als je wil afstand nemen van jezelf of je wereld en op reis gaan naar ergens anders.

Het deed me (studiemisvorming) wat denken aan het verhaal van M. Heidegger over de man die fruit gaat kopen. In de winkel vraag hij vaagweg om “fruit”. De winkelier vraagt welk fruit: appels, peren, pruimen. Maar de man wil “fruit”, en keert uiteindelijk met lege handen naar huis. In het stuk weten de reizigers niet zo goed waar ze heen willen. Ze willen wel weg, maar weten niet zo goed waarheen. Resultaat is -zoals te verwachten- dat ze niet ver raken op hun trip. Af en toe moet je precies kunnen zijn in het leven, als je wil krijgen wat je wil, dat is.

Een eervolle vermelding voor de muzikanten. Naar ik hoor een bonte verzameling van jongeren, aangevuld en in richting gestuurd door de mannen van Troisseur. Echt knap werk! Van grillige lijnen uitgepuurd jammen over stomende rock naar een ingetogen lied. Soms speelden ze op de achtergrond sfeermuziek mee, maar vaak bepaalden ze de sfeer volledig, of speelden ze stampend een nummer als rockgroep, terwijl voor de rest de lichten doofden. Erg levende muziek die snel naar het gevoel greep. Mooi, mooi, mooi.

Ook de belichting droeg bij tot die heerlijke knusse arenatheatersfeer. Minimaal, maar intens sfeervol.
Een pluim voor Catherine Vansteenkiste (regie) die met deze productie alweer een geslaagde mix wist te brouwen.