Over het“Kunst voor Tsunami 12-12″ gebeuren in de Transfo in Zwevegem. Het was best wel fijn dat gebeuren. Ten eerste was ik positief benieuwd door de frisse aanpak. Niet gewoon wafels kopen voor acht keer de prijs, maar een gratis gebeuren waar de inkomst werd verzekerd door goede organisatie en sponsors allerhande plus de vrijwillige giften. Alleen al het vrijwillige karakter van de giften bij de deur deed me meer geven dan gelijk welke wafelverkoper ooit zou krijgen.

Eerst naar de veiling geweest. Die begon zeer geestig met de nogal tegenvallend verkoop van kunstboeken en catalogi. Die brachten dus absoluut niet de verwachte prijs op, maar wie biedt er nu ook op een kunstveiling op catalogi over kunstveilingen? Soit. Daarna kwam het wel op gang, met uitschieters als een haan van Koen Vanmechelen. Als mijn geheugen me niet de steek laat is daar voor meer dan 64.000 Euro van portefeuille gewisseld. Niet slecht dacht ik.

Dan naar beneden voor de optredens. Meteen Flip Kowlier als opener. Alleen met zijn gitaar, maar meer moest dat niet zijn. De koning van het West-Vlaamse lied deed dat meer dan behoorlijk. Hij heeft dan ook al een fijn palmares bijeengeschreven en was goed in form. Het juichende publiek lustte er serieus pap van.

Even later was het de beurt aan Lunascape, een heerlijke band die naar mijn mening zwaar ondergewaardeerd wordt door het Belgische publiek. Al enige jaren en twee full-CD’s aan de weg aan het timmeren maar nog niet echt doorgebroken. Nochtans de moeite. Zelfs Sinead O’Connor zong een cover in van Lunascape. Dat kan toch al iets betekenen.
Al moet gezegd dat ik liever luister dan kijk naar Lunascape. Kyoko is nogal fan van ongesynchroniseerde pastorale bewegingen als ik dat zo mag uitdrukken. En dat is niet altijd zo goed voor de appetijt van de kijker.

Na enkele uren rommelen verschenen uiteindelijk ook de mannen (en Sofie) van Galatasaray op het podium. Na mijn eigen Magik Magda verleden heb ik veel begrip voor de tijdrovende podium-opzet voor veelkoppige groepen, maar Galatasaray ging wel redelijk ver alweer. Ze hadden ongeveer evenveel tijd nodig om zich klaar te maken als Flip Kowlier en Lunascape samen van doen hadden om op te zetten, te spelen én af te breken. Het uitdeindelijke resultaat bleef evenwel wat te rommelig voor een publiek optreden. Medunkt dat de harde kern die streefde voor strakkere performances het onderspit heeft moeten delven. Ietwat jammer, want ik heb ze al heerlijk zien swampen in betere tijden.