Dit weekend weer wat mooie moderne dans gezien. In Kortrijk was er het fijne project “Solo Soli” waarin een heel weekend dans werd gebracht op diverse locaties in de stad.
Vrijdagavond zijn Leen en ik gaan zien naar een voorstelling van Opiyo Okach. Een zwarte man waar ik me de afkomst niet meer kan herinneren. Leuke setting op de scene van de stadsschouwburg (moest wellicht ook een beetje de kleine opkomst verhullen) en een mooi solo. Anders dan veel dans die ik totnogtoe zag. Met soepele slangbewegingen en een goed gebruik van de ruimte. Prachtig onderbelicht wat de sfeer zeer ten goede kwam.
Daarna zijn we meteen verhuisd naar de NMBS loodsen waar we werk zagen van Arco Renz, gebracht door een Chinees meisje waar ik dan weer de naam van vergeten ben (update: het was Su Wen-Chi). Heerlijke locatie in die zeer zeer grote industrieel aandoende loods. Halverwege een tribune en wat verder een klein podium. Strakke soundtrack met alweer industri?le geluiden en mix van allerlei achtergrondnoise. De danssolo smaakte ook heerlijk. Erg uitgepuurde bewegingen, een zeer sterke beheersing van de stilte en leegte en uitlopend op een fascinerende wiekslag met frisse accentverschuivingen. Fijn fijn fijn.

Zaterdag hadden we alweer veel te veel te doen (waaronder gezellig gaan wokken bij Frank en Fiene) dus werd zondag de volgende dansdag. Ondanks ook een drukke start in de agenda (een fijn feestmaal thuis omdat er alweer iemand een jaartje ouder werd en wijn gaan proeven tussen hautaine bourgeois van Kortijk) gingen we om zes uur naar Anne Teresa De Keersmaeker, ook weer in de schouwburg. Veel volk voor deze bekende naam, maar ondergetekende vond het allemaal wat flauwtjes en ondermaats. Een goede inname van het podium en een zeer gevoelige dialoog met de stilte en zichzelf, op de soundtrack van Joan Baez (op zich ook nog eens verkwikkelijk), maar de dans zelf vond ik zwak. Vrijblijvend gehuppel en allerlei insteekjes, gelardeerd met af en toe wat flauwere cabaretgrapjes. Zegt Anne zelf: “Bij een solo heb je geen contrapunt meer. Je moet op een andere manier spanning opbouwen“. Iets wat volgens mij schromelijk mislukte. Geen wonder lezen we in de pers “Once is een hartverwarmend tegengif tegen wanhoop. Een tedere bezwering van oorlog“. Lijkt me nergens over te gaan en zo was het ook.
Soit, het smaakte me gewoon niet. Maar het is een bekende naam dus komt er veel volk en durft niemand te lachen, want Anne Teresa De Keersmaeker heeft het gemaakt in de wereld van de dans en kan dus zelf de krijtlijnen uitzetten voor onze smaak. Al kon ik me niet van de indruk ontdoen dat ze achter de coulissen moet staan lachen hebben om de reacties van het publiek. ‘Sta ik hier wat verward te huppelen op wat liedjes die ik mooi vind, zing wat vals mee met momenten en spring wat rond in mijn blote borstjes . En hoor ze klappen en juichen! Ha ha.’

Des avonds trokken we we verder naar de NMBS-loods voor het spektakel GAMMA. 16 amateurdansers die hier een kans kregen om te tonen wat ze waard zijn, begeleid door ervaren choreografen. En er zat zeker wat van waarde in. Je voelde wel eens het tekort aan ervaring (een noodzakelijke voorwaarde om te mogen meedoen trouwens) en gemis van vormvastheid, maar de intentie en energie waarmee alles gebracht werd maakte veel goed. De setting ook trouwens. Zestien podia in die grote loods, een erg strakke soundtrack (Ansatz der Maschine) en een montage van licht en dansmomenten. Ik onthoud vooral de voorstellingen van Martine Deblauwe (met soort van emotiespiegelende video-achtergrond van zichzelf), de lichtjesman Bram Dujardin (omwille van de vrolijke noot en de benadrukking van beweging door de honderden kleine lichtjes aan zijn lichaam die in het donker lijnen trokken boven het podium), het meisje met de solo boven de vuile vloer (ik denk dat dit Gwendoline Hamerlynck moet zijn geweest; voor de strakheid en een nieuw soort omgaan met het podium met een afdruk van elk contact op haar lichaam), Isabelle Decanniere (bracht een doorleefd stuk waar goed naar te kijken viel) en tot slot het minimalistische stuk van (weer een gok ) Kristel Ornelis (of was het Margriet Dehaene ? – : prachtig op de steviger muziek en heerlijk overtuigd gebracht in zijn doorgetrokken eenvoud).

En allemaal heerlijk goedkoop (drie euro per voorstelling, behalve -slik- Anne Teresa die tien euro wou) wat de drempelvrees lekker omlaag helpt.

Een schoon initiatief, we kijken uit naar meer!