10 mei 2004
Dit weekend met Leen naar NovaRock 2004 geweest. Lekker dichtbij in Kortrijk, goedkoop en een goede programmatie.
Ik ben altijd blij als ik zie dat de organisatie van dergelijke festivals hun best doen om alles perfect te doen lopen, zelfs als het nog een beginnend initiatief is. De timing was superstrikt, wat zorgde voor bijna naadloze overgangen tussen de verschillende groepen, ook al omdat er twee podia naast elkaar stonden, zodat er al kon worden opgezet als de vorige groep nog speelde.
We waren net iets te laat om Atoz nog helemaal te zien, maar daar valt wel wat van te verwachten. Er leek iets tegen te trekken in het ritme en de presence op het podium kan nog met quantumsprongen omhoog, maar voor de rest: zeer fijne muziekjes en een prachtige stem.
Daarna kwam Gesman, een fijn gestoorde bende die ik al meermaals heb kunnen smaken in het Kortrijkse. Leuke teksten en complexer muziek dan je zou verwachten. De tweede stem maakte het allemaal nog beter. Flatcat zag ik voor het eerst, maar het was meteen prijs. Zalige moderne punkrock, snoeischerp gespeeld en wat een publieksbespelers!
Funeral Dress vond ik persoonlijk tappen uit een compleet pass? vaatje. Een beetje sex pistols zonder scherpte, zonder diepte en zonder gedacht. Zelfs de cover van Sham’69 (if the kids are united) klonk rommelig zwak en holler dan een zwart gat. Soit.
En hoewel Gabriel Rios fijne muziekjes heeft, kon ik toch ook niet zo hard van dit optreden genieten. Mooi gespeeld allemaal, maar wel nogal veel van hetzelfde. Poging tot revival van Spaanse ritmetjes, maar zonder echte ziel. En iets te veel een te groot gedacht van zichzelf medunkt. Sioen bleef ook wat tegen het behang steken vond ik. Prachtige stem, zeer goeie muziek, maar ofwel bleef het geluid hangen, ofwel was er over-gearrangeerd in allerlei jazzcomposoties zodat de pit wat verzonk.
Starflam was ronduit heerlijk, hoewel ik het niet altijd zo begrepen heb op rap, en zeker geen Franstalige. Maar dit was een optreden vol vuur en vlam en met voledige goeste. Echt sterk! De gloeiende sfeer in de zaal werd daarna jammergenoeg meteen zwaar gekelderd door koorknaap Jasper Steverlinck die met een samenraapsel van oersaaie covers trachtte jonge tienermeiden binnen te doen. Een ego van hier tot in Tokio. Het is niet omdat je een mooie stem hebt en nummers kiest die net in je bereik liggen, dat je staat te schitteren op het podium. Ronduit ondermaats op een rockfestival.
Gelukkig kwam toen nog Flip Kowlier om de boel te redden met zijn heerlijke mix van alledaagse thema’s verweven in ingenieuze muziekjes die toch vlot naar de keel grijpen. Een heerlijke prestatie ook, wat betreft het showelement. Flip is natuurlijk thuis in deze contreien, maar toch! Ook zalige rock-bewerkingen van zijn op CD zeer rustige set. Kowlier heerst! De Dolfijtjes hebben we wegens al genoeg gezien en vermoeid maar overgeslagen, evenals Squadra Bossa & Buscemi.
Al bij al een succes.