Gisteren ben ik weer aan het klussen geslagen met aangepaste recepten. Hoewel ik intussen al geleerd heb dat sojaboter en sojamelk anders reageren op volwaardige bloem dan gewone boter en melk doen op mooie witte patisseriebloem, wil ik het gevecht nooit opgeven. Al moet ik zeggen dat ik na anderhalf uur roeren in een wellicht gezondere bechamelsaus voor mijn lasagna toch wel afvroeg of dit het allemaal waard was. Ik denk dan maar dat de extra armbewegingen het geheel toch al gezonder en fitter hebben gemaakt.
Maar rond elf uur ‘s avonds was de lasagna dan toch klaar, net op tijd om te gaan slapen. Deze middag dus een festijn hier thuis. Snelle lezers uit het Kortrijkse steeds welkom! (er is ook nog een stevige macrobiotische rijsttaart als desert).

Leen en ik waren de voorbije week op zoek naar een nieuw bed, dat wil zeggen een lattenbodem en een matras. Na een zestal winkels zijn we er dan toch uitgeraakt en beslisten voor een eenvoudige lattenbodem (zonder electrogene verstelbare prullaria en zonder ijzerwerk) en een fijne latex matras van hoogwaardig ecologisch rubber. Ecologisch denken en doen is af en toe een zware pil voor de portemonnee.
Maar waar ik me vooral bleef over verwonderen is de vraag in hoeverre de producenten van bodems en matrassen eigenlijk naar elkaars werk zouden kijken. Naar mijn bescheiden mening werken die vooral naast elkaar. Ik heb zo de indruk dat je aan de ene kant producenten hebt van lattenbodems als Lattoflex, Beka en Recorbedding die hun plankjes uitrusten met diverse kreukelzones voor bekken, knie?n, heupen en schouders, zodat je bijna op die mooi meeverende latten zelf zou kunnen slapen zonder matras; en anderzijds heb je dan de producenten van matrassen die precies hetzelfde doen met diverse zones met aangepaste stevigheid die je overal goed ondersteunen. In die winkels ben ik af en toe eens aan het kijken geweest en heb ik geconstateerd dat, zoals verwacht, de lattenbodems onder zo’n “uitgebalanceerde” matras bijna niet meer bewegen omdat die matras al alle vervormingen opvangt door de rekzones. Waarom je dan nog tweeduizend euro’s uitgeeft aan een high-tech lattenbodem is me niet zo duidelijk.

‘s Avonds, toen we in bed lagen kreeg ik visioenen hoe heel de slaapindustrie de mensheid langzaam naar de knoppen aan het helpen is. Niet dat ik zo graag een Neanderthaler zou zijn geweest, maar ik kan toch niet geloven dat die gasten elke ochtend opstonden met een dubbele hernia omdat ze niet op een gepantendeerde Lattoflex sliepen, maar op een busseltje gedroogd gras of zo. Het is natuurlijk altijd leuker om op een zacht bed te slapen, maar volgens mij worden we aldus langzaamaan verknecht tot een ras van wussies. Als we niet meer in een donzen bedje overnachten komen we de dag niet meer door. Als student heb ik nog wel een paar keer gewoon op de vloer geslapen bij gebrek aan opties, maar voor het plezier ga je dat toch niet doen.
Binnen enkele weken leveren wij onze harde matras en gewone harde volledige houten plank in voor een zachte latex en een lattenbodempje en doen we mee met de overgang van mensheid naar weekdier.

En de gang… de gang die nadert langzaamaan zijn bestemming. Deze week nog in twee stevige sessies met de handige hulp van vader Herman de muren geplakt met een cellulose renovatievlies. Dat vlies (bestaat ook in glasvezel) is een soort zeer dunne versie van de gewone glasvezel, ook wel bekend onder de merknaam Tasso. Voordeel (waar ik naar zocht) is dat het de muur versterkt zonder een duidelijke structuur van vezels zoals bij het klassieke glasvezelbehang. Ik heb namelijk een grote liefde voor vlakke muren (maar wel net niet groot genoeg om heel mijn muur uit te kappen en en opnieuw te plamuren; al heeft het renoveren van die rotmuur me toch wel veel te veel dagen tijd gekost). Nu nog een 200 vierkante meter verf gaan kopen en het geheel in een fris kleurtje zetten en we zijn klaar met de gang (en de trapmuren — zo groot is onze hal nu ook weer niet).
Daarna zou ik er nog graag een stevige streep en een felle gestileerde zwart/wit tekening inzetten, maar dat is voor later.