Ik ben stevig aan het kweken aan stoflongen dezer dagen. Eergisteren en gisteren zwaar aan het schuurpapieren geweest in de gang van ons huis. E?n of andere onverlaat met slechte smaak had het nodig gevonden om daar een soort aartslelijk cirkelmotiefje in bas-relief te zetten. Persoonlijk ben ik een groot fan van de eenvoudige en eerlijke dingen in het leven en zo ook van gewone vlakke muren.
Hoewel ik de gang van de trap mooi had afgeplakt met een groot stuk plastic, wist het stof natuurlijk toch nog lekker in heel het huis door te dringen. Ongelooflijk hoeveel stof er rondhing in huis. Ik heb de stofzuiger naar het tweede verdiep gesleurd en ben daar begonnen met een haast hopeloos gevecht tegen het gele stof (van gele verf). Hoe lager ik kwam, hoe dikker de stoflaag werd, tot ik vreesde dat onze Nilfisk zich deerlijk ging verslikken. Ook de woonkamer en de keuken werden niet gespaard. Ik vrees dat we nog enkele weken geel stof in huis zullen hebben. Een conrete invulling van het begrip “het gele gevaar”. En dan spreek ik nog niet over de gele smurrie die uit mijn neus kwam bij het snuiten, ondanks het dragen van een mondkapje. Ik kon zo meespelen als Uruk-Hai in Tolkien.

Soit, nu nog enkele vierkante kilometer gaten opvullen en wakke muur herstellen, mijn ingekapte draad voor elektriciteit en lichten gladmaken, en dan gaat er een soort glasvezelpapier tegen. Die glasvezel is nodig omdat de muur niet zo heel stevig is en neigt tot afbrokkelen. Natuurlijk wou ik graag de bekende tasso-motiefjes vermijden. Gelukkig heb ik daar wat op gevonden: glasvlies, een uiterst dunne glasvezel met bijna geen structuur in om muren te restaureren en verstevigen. Dat gaat er dus binnenkort op. En dan hebben we weer een treffelijke gang.