Vanavond las ik net de fijne verjaardagswensen van mijn ouders op een digitale postkaart. Morgen ben ik alweer 30 jaar oud en dat verdiende een gedichtje de elektronische snelweg. Ik plak het hier even op de telex, zodat ik het zelf snel kan vinden en niet moet inloggen op andere e-card-sites; en voornamelijk ook als voorbeeld voor de rest van jullie.

Wat gaat het leven toch een vaart:
reeds dertig kaarsjes op de taart!
Waar is nu de tijd dat ‘t ukkie klein
nog in zijn wiegje lag te schreien?
Of toen het onrust bracht te weeg
omdat ‘t van groenten plots een afkeer kreeg?
Of op school zijn vriendjes pestte
en koolstof strooide in hun vesten?
Of op universiteit en Kulak hier
volop genoot van studentikoos plezier?
Die vroeger tijd met zijn kwajongensstreken
is van lieverlede voor goed geweken,
en ook Cantab, Haarlem en ‘t verre Ede
zijn reeds lang vervlogen naar ‘t verleden.
Maar niet getreurd, er blijft te gaan
ruim drie vierden van je levensbaan.
En weet: wat komen zal is even mooi
en valt ook altoos in de juiste plooi;
zo veel geluk heb je in je leven nog te goed
dat, al is ‘t nog onbekend en onvermoed,
je immer deugd aan ‘t jeugdig hartje doet.
Althans dat wensen je metterdaad
twee oudertjes uit de Pater Davidstraat!
Geniet ook méér dan alleen maar even
van de langste jaardag van je leven,
want juist ook dertig uren telt de dag
van wanneer de zon voor ‘t feestgelag
uit de Chinese Zee ten hemel stijgt
tot wanneer ze rood ter kimme nijgt
hier in ‘t westen van ons vaderland.
Zo zie je maar, al trek je ver en snel,
je achterhalen doen onze wensen wel,
en al vloog je zelfs naar China toe
twee computer-analfabeten weten hoe
ze hunne wensen moeten expediëren
om je van harte en gemeend te feliciteren.
Dies -al worden door ‘t verblijf in ‘t verre oord
champagne en taart ons door de neus geboord-