Tsja
Gisteren tijdens een optreden een nieuw hoogtepunt van interactie met het publiek meegemaakt. Niko en ik waren een brunch aan het opluisteren met live muziek voor de meer dan driehonderd genodigden. Voor het plezier speelde ik daar piano. Kenners zullen weten dat ik dat instrument nog niet honderd procent beheers zoals ik dat wel zou willen. Tot zover de achtergrond. We zitten dus midden in ons tweede nummer als daar één of andere pipo uit Deerlijk (zo bleek later) me van aan de zijkant van het podium benadert. Hij heeft een soort van papier in de hand. “Zou je dit kunnen spelen?” vraagt hij me. Met een lichte hoofdschudding gebaar ik hem dat ik nu net effe druk bezig ben. Hij vraagt het opnieuw. Ik zeg hem dat ik nu jammer genoeg midden in een optreden zit en op hij me met rust wil laten. Niet gehinderd door enige vorm van beleefdheid en wellicht ook niet door nuchterheid gooit de vetzak ongegeneerd de schamele partituur op mijn handen en herhaalt nogmaals zijn vraag. Gehinderd in mijn zicht en bewegingsvrijheid voor vingers ben ik nu verplicht om te stoppen. Ik gooi het blad op de grond, zeg hem dat ik echt wel midden in een optreden zit en vraag hem vriendelijk doch met aandrang me met rust te laten. Tot mijn vreugde stapt de boer het af. Dan maar weer invallen bij de volgende strofe.
Ongelooflijk wat je allemaal meemaakt dezer dagen. Later heb ik de man fijn terug bij zijn pietje gehad, maar daarover meer op een ander moment.
Geen berichten
Leave a comment
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>