Verwilderde Don Quichottas
Het moet gezegd: de trainstoppers worden met de dag inventiever. Gezien ik de laatste 2 maanden niet meer ben opgehouden door zelfmoordpogingen op het spoor, was ik een zeer tevreden mens. Jammergenoeg bleek een deel van het spoor in de omgeving van Denderleeuw wel nog op drijfzand gebouwd. Soit, voor overmacht wil ik nog wel een oogje dichtknijpen.
Maar je raadt nooit wat ze me maandagavond voorschotelden op de trein. “Dames en heren, deze trein zal een vertraging van onbekende duur hebben. Er staat op het spoor een vrouw te zwaaien met een mes. We wachten op interventie van de rijkswacht”. Wel wel, dat is weer iets nieuws. Op het spoor gaan staan en een hele trein bedreigen met een aardappelmes. “JE TREIN OF JE LEVEN!”, met de hoop om de aandacht te vestigen op de moeilijke taak van spoorbaas Karel Vinck, of het trieste lot van vroeggeboren Golden Retrievers in de Oostkantons. Of een ander obsceen excuus waar ik niet van wil horen als ik op tijd thuis wil zijn voor een afspraak.
Weg met die verwilderde Don Quichottas!
Geen berichten
Leave a comment
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>