In onze tuin is er een afgebakend stuk voor kruiden. Mediterrane kruiden, medicinale kruiden, diverse soorten munt, bloeiende kruiden, bizarre kruiden voor in de keuken. Alles heeft zijn perkje in de “middeleeuwse kruidentuin”. Een naam die groter klinkt dan wat het lapje grond eigenlijk is, maar ik vermaak me met mooi getrimde buxushaagjes en overzichtelijke hokjes met aangepaste verzorging.

Omdat ik graag kook met verse kruiden is een aanzienlijk deel van de kruidentuin voorbehouden voor tuinkuiden. Elk jaar als de lente in gang schiet haal ik mijn zaden boven (van eigen kweek of besteld op het internet) en zet me aan het zaaien. Niets leukers om een warme zondagmiddag door te brengen. Nu, onze tuin wordt geplaagd door allerlei plantenetend venijn, in het bijzonder slakken. Als ik iets gewoon uitzaai, wordt het opgepeuzeld nog voor het blaadjes heeft. Gefrustreerd geroep en gesmeierde naaktslakken zijn daarvan getuige geweest. Een biervalletje zetten lokt alleen nog extra slakken van de buren. Er komen er op een nacht zoveel in te zitten dat er er gewoon weer uit kruipen over elkaars slijmerige lijfjes. Als ik dus kruiden wil in de tuin, dan moet ik dat op een veilige manier doen.

Met een volledig slakvrij ingegraven miniserretje bijvoorbeeld. Alles begint met 3 hoepeltjes in de aarde. Dit wordt de dragende structuur voor de tegen nachtkoude en slakken beschermende folie.

Aan één zijde wordt deze folie al goed diep in de aarde vastgezet. Slakken zijn namelijk niet zo erg sterk in het graven van tunnels. Wegens hun zwakke slijmerige lijfjes denk ik zo…

Dan worden enkele kweekpotjes gevuld met potgrond en door een onschuldige kinderhand voorzien van enkele zaadjes.

waarna de potjes, na zorgzame irrigatie, mooi in het gelid onder de hoepeltjes worden geplaatst. Klaar om onder een beschermend tunneltje te komen.

Gezien ik deze tunnel niet elke dag wil openmaken (goed ingegraven tegen de slakken, dus niet zo handig om dit elke dag opnieuw te doen), is er een manier nodig om de naar drank smachtende kwetsbare zaailingen op een eenvoudige manier te voorzien van water. Mijn oplossing is een plastic slangetje dat ik met een nageltje en hamer om de paar centimeter van gaatjes heb voozien (en op het einde afgesloten met een schroef). Dit wonder van moderne irrigatietechniek wordt evenredig over de potjes met zaadjes aangebracht.

Aan het andere uiteinde van deze slang zit een dopje van een PET-fles. (PET-flessen lijken wel een cruciale rol te spelen in mijn stadstuin-kweekervaringen). De slang gaat door het dopje (vastgezet door klemming en wat lijm).

En dit dopje gaat natuurlijk op een met water gevulde PET-fles. Tadaaaah!!!

Als ik nu de fles in een omgekeerde verticale positie in een zelf geknutseld houdertje plaats, dan druppelt het in de hele miniserre lekker verfrissend water.

Nu enkel nog de andere zijde ingraven en de serre is klaar voor een geweldige kruidenoogst, die enkele weken later kan worden uitgeplant in de kruidentuin.

‘t Is wreed dat ik hier zo weinig schrijf de laatste tijd.

Dan denk ik: er zijn zoveel zaken die ik nog moet neerpennen. Maar eigenlijk zou ik eerst die header op de homepage moeten aanpassen, want blijkbaar heeft niemand door dat dat mijn kop is en niet die van Che Guevara. En dan denken ze wellicht dat dit een pseudo-revolutionair blog is of zoiets. Zo”n saloncommunist met roots in een schimmige filosofische opleiding. Maar als ik die header moet aanpassen, dan moet Photoshop in gang gestoken. En als ik dat doe, dan moet ik eerst nog een 10-tal andere grafische projecten afwerken die eigenlijk veel dringender zijn dan een lay-out met een ongewilde zweem van guerrilla.  Misschien ware het ook goed als ik eens wat vroeger naar huis ging na een werkdag. In plaats van op mijn bureau te blijven zitten tot thuis bijna iedereen al in diepe slaap ligt. Dan zou ik ook wat meer kunnen gaan sporten. Al zou mijn buikomtrek met ambitie dat niet ok vinden. Maar ik wel natuurlijk. Zo zijn we een jaar of drie geleden eens begonnen aan de serie “The Soprano”s”. We zijn er nog altijd niet door. Al doen we echt wel ons best; dat lukt gewoon niet. Laat staan dat we nog series kunnen volgen op tv. Nochtans blijkt er wel veel schoons te spelen. Met dwergjes die op mensen hun hoofd kakken en zo. Verheffende momenten. De ziel der mensheid blootgelegd in enkele treffende beelden. ”t Is wreed dat ik hier zo weinig schrijf de laatste tijd.’

Laatst was ik door (werk)omstandigheden afgezakt naar het Kuurne Shopping Center. Voor het gemak ging ik meteen daarna een hapje eten in de Lunch Garden daar vlak bij. Wat ik daar net at ben ik intussen vergeten, maar ik herinner me nog de brakke smaak van menselijk verdriet die me bij elke hap in de keel brandde. Ik had al moeten vechten om eten te krijgen met warme groeten in plaats van frieten. Toen ik die warme groenten opat verstond ik meteen beter waarom ze me bijna gewelddadigerwijze frieten wilden laten eten. Alles was herleid tot smaakloze schijfjes of staafjes pap in verschillende kleuren. Ik smaakte de tristesse van een grootkeuken waar al van vroeg in de ochtend verhit geroddeld werd. Waar schampere blikken in de rug van minderbedeelde collega”s prikten en levensvreugde was herleid tot een vage herinnering uit een vorige leven. Op een sterk proustiaanse wijze leidde dit me terug tot mijn stage bij de GIB group. Jong en onbezoedeld door slechte ervaringen ging ik in Brussel werken op hun communicatiedienst. Een fijne tijd, waar ik ook wel eens ging eten in zo”n Lunch Garden, omdat personeel van de groep daar (bijna?) gratis kon eten. Helaas niet de zachtzoete smaak van madeleinekoekjes die mij in vervoering brachten. Veeleer een hopeloos trachten nét te goedkoop nét te triestig eten aan de man te brengen. De smaken sprongen nu, meer dan 10 jaar later, weer levendig rond in mijn herinnering. Sommige dingen veranderen niet. Dat houd een mens jong. Binnen tien jaar probeer ik misschien nog eens. Al zag dat menu van In De Wulf er ook niet slecht uit…

Een tijdje geleden baande ik me een weg naar de compostbak achterin de tuin. De taxushaag schoot met frisse sprieten over het pad. Een halve wildernis in een stadstuintje van ocharme 30m2. Met mijn koksmes nog in de hand gooide ik de groenteresten in de compostbak en knipte toen op de terugweg in ware machete-stijl de doorgang wat breder. Dit lukte niet alleen aardig, het was ook zo fijn dat ik besloot om ook mijn buxus-haagjes met het mes te snoeien in plaats van met een grote tuinschaar (of godbetert zo’n elektrische heggenschaar). Ter lerend voorbeeld:

Vond net een fijne luchtfoto van het openluchtzwembad in Kortrijk van Alesa Dam.

Het Kortrijkse openluchtzwembad werd al gebouwd in de periode 1864-1867 in het kader van de algemene toenemende aandacht voor lichaamshygiëne, en vormde daarmee één van de vroegste “zwemscholen” in Vlaanderen. In de periode 1951-1952 werd het 19de-eeuwse zwembad vervangen door een nieuw openluchtzwembad naar ontwerp van stadsarchitect E. Coigné. Het vormt daarmee een naoorlogse uitloper van het internationale concept van de modernistische “solaria” uit het interbellum. Het ontwerp beantwoordt volledig aan het solarium-typeplan, bestaande uit de twee centrale zwembassins die werden geïntegreerd in de oorspronkelijk 19de-eeuwse zwembekkens, waarrond zich de omringende accommodatiegebouwen als kleedcabines, infirmerie, redderslokaal, technische ruimtes, kassa, cafetaria en bovenliggende zonneterrassen bevinden, die grotendeels het uitzicht uit de jaren 1950 hebben behouden. Het geheel is uitgewerkt in een functionele, eenvoudige en kwalitatieve architectuur. Het solariumconcept adapteert hierbij de principes van het modernisme: openheid, licht, lucht, gecreëerd door de lage opstelling van aaneengesloten gebouwen rondom de bassins, met typerende architecturale kenmerken (o.m. zonneterrassen, luifels, pijlers) en materiaalgebruik (glas,baksteen, beton). De ene vleugel die midden de jaren 1970 werd afgebroken voor de toevoeging van een ligweide, doet geen afbreuk aan het concept en later toegevoegde elementen zijn uitgevoerd in dezelfde architecturale vormentaal en materialen. Het “Stedelijk Zwembad” te Kortrijk is een zeldzaam voorbeeld van het doorleven van een 19de-eeuwse zwembadsite tot op vandaag, gelieerd aan de hoge contextwaarde van de zeer typerende ligging naast het kanaal Bossuit – Kortrijk, bepaald door de aanvankelijke noodzaak van nabijgelegen watervoorziening. Het naoorlogse openluchtzwembad is representatief en herkenbaar als laat voorbeeld van het solariumconcept uit het interbellum, met een gaaf ensemble van omringende accommodatiegebouwen rondom de twee bassins. Foto genomen na sluitingstijd. Anders stond ik er zeker op. Zeker.

Bij deze de eerste post geschreven met een iPhone die volledig werd opgeladen met zonne-energie.

(powermonkey)

Kijk zie, een stukje sarcastische humor rond het olielek in de Golf van Mexico bracht vreugde in mijn ietwat somber gestarte dag:

Het geeft me altijd hoop als ik zie dat er altijd mensen zijn die zelfs in de droevigste situaties nog humor weten te produceren.

Wat ik altijd een beetje vreemd heb gevonden bij verkiezingen is het vaak ongefundeerde, maar toch fel verdedigde kiesgedrag van mensen. Als ik praat met mensen die ik ken of tegenkom krijg ik dikwijs de indruk dat 85 van hen stemt op de partij waarop hun ouders stemden zonder dat ze echt weten waarom ze daar nog op stemmen (en die ouders hebben hun stem meestal nog mee van de kansel of het achturenhuis of zoiets). Als ik dan een beetje pook en koter en vraag naar waarom ze precies stemmen voor een bepaalde partij krijg ik o zo zelden een antwoord dat gelinkt is met concrete partijpolitieke standpunten. Meestal vage antwoorden als “dat is de enige progressieve partij” (wat progressief dan betekent is minder duidelijk), “er zijn al veel te veel migranten” (als je vraagt naar een cijfer – nooit een onderbouwd antwoord), “ik vind dat die dat goed doen” (wat hebben ze al precies gerealiseerd, geen concrete antwoorden), …

Gezien ik meestal al de partijprogramma’s opvraag bij alle partijen om op het gemak door te lezen (geeft je een beter beeld van hun standpunten dan die domme foldertjes in brievenbus en je kan er later fantastisch mensen mee ondervragen, niet in het minst excusstruusjes en zo die je op de markt of festiviteiten tegenkomt), kan ik vaak wel mensen wat tegenvoorbeelden geven waarom ze om de opgegeven redenen net niét voor die partijen zouden mogen stemmen. Discussies die steevast eindigen in “”maar ja, ‘t is toch nog iets anders dat ik bedoel…”.

Geestigste voorbeeld van zo’n onwillig denken hoorde ik laatst in de gang. Twee gasten hadden de stemtest gedaan (van de standaard dacht ik). Eén kwam bij de NVA uit, terwijl het een zelfovertuigd socialist is. Fantastisch vind ik dat. 30 vragen invullen over thema’s uit je leefwereld en dan uitkomen bij een partij die je eigenlijk hoort te verachten. Met het te verwachten antwoord: jamaja, ik ga toch voor de socialisten stemmen, ik ben daar meer voor.
ahem…

Urban golf is een minder elitair broertje van golf. Het speelterrein is geen kortgeknipte green, maar het grijs van de stad. De doelwitten zijn bomen, banken, vuilbakken. Er wordt daarom gespeeld met zachte(re) balletjes die geen schade kunnen berokkenen en iets minder ver vliegen.

Gisteren sloegen doorheen enkele parken van Kortrijk een 70-tal spelers putten in het gras en balletjes in vijvers en fonteinen. Uit enthousiasme voor het initiatief van Bob en zijn kompanen liep ook ik door Kortrijk met een golfclub in de hand. 9 “holes” waren uitgestippeld van het Gebroeders Van Raemdonckpark (3 hofsteden) via Marie-Joséplein, St-Janskerk (zonder oehoe), de Korenbloem, het Plein, en het Begijnhofpark.

De afstanden waren soms wat kort voor mijn naar snelheid snakkende swing, maar het was zeker een herhaling waard! Bart Noels maakte er een fijn beknopt video-verslag van dat de sfeer mooi weergeeft. Je ziet meteen ook af en toe uw immer toegenegen filosoof/golfer in beeld verschijnen, onder andere met een -al zeg ik het zelf- prachtig kort shot naar de vlag (al zie je daar enkel mijn schoenen)…

Ilie en Rein vieren uitbundig de lente op het speelplein om de hoek.

Ik liep laatst tegen het initiatief van “4 Years. Go” aan. Op hun site starten ze een campagne om de wereld binnen 4 jaar te veranderen. Niet vanuit geweldig lobbywerk, maar vanuit de overtuiging dat we al alle kennis en kunde hebben om de wereld tot een mooiere plek te maken, maar dat het ons gewoon tekortschiet aan de collectieve wil om er ook iets aan te doen. Niet wachten op iets of iemand om het voor ons te veranderen, maar er zelf meteen aan beginnen werken. Hoe kleinschalig ook. Om zo een positief kantelpunt te scheppen om de collectieve ambitie van de mensheid aan te wakkeren.

Er is geen groots plan. Wel een grootse gedachte. En een centraal punt dat onderzoekt hoe je als individu of organisatie het beste  je steentje kan bijdragen. Ik vind het mooi. Zonder teveel wijzende vingertjes. Bekijk alvast hun video:

Op 25 april kan je naar de voorstelling van “Schreef ik de dagen, mijn God die ik moest zijn”. Een lange titel, die nogal goed het onderwerp kadert: het leven, de liefdes en het lijden van PAC-man Peter Arthur Caesens. Proper versneden in scènes, shots, dagboekdelen, hoofdstukken , fragmenten en handige overzichtslijstjes.

Peter Artur Caesens is iets als een levende legende. In een ver verleden leerde ik hem kennen als bibliothecaris. In welke hoedanigheid hij me als 14-jarige die de jeugdboeken van het wijkfiliaal had uitgelezen maar doorverwees naar Dostojewski, Kundera en Nietzsche. Gelukkig is de blijvende psychologische schade beperkt gebleven.

Later bleef hij op de radar met zijn waanzinnige “eco-cynisme projecten” als “Kras Kras. Plas Plas”, de salons van de ondergrondse cultuurregimenten en de verkeersbevrijding van de grote markt van Kortrijk vanuit het ongerijmde. Er ging ook een groot politiek denker aan hem verloren na onderlinge partijstrijd. Misschien niet meteen een denker die je graag in je studiebureau of je living houdt als huisdier, maar eerder een socratische luis-in-de-pels met onvermoede oprispingen en node prikkels. 

Hedentendage leidt hij een uitgebreid project dat het bibliotheekwezen wil afhelpen van zijn snobistisch jasje dat enkel “goede literatuur” wil bijhouden. Zijn ABIB groeit rapper dan voor mogelijk gehouden en hij kan niet snel genoeg panden bijkopen om de van vernieling gespaarde literatuur te stockeren.

Maar bovenal is hij ook een getormenteerde ziel met een missie. Vertwijfeling sloeg op een gestructureerde manier gaten in zijn bestaan en meermaals keek hij met scherpe blik en harde analyse naar de vernieling die hij zelf in gang zette. Ter lering van het nageslacht (en vooral zichzelf) noteerde hij plichtsbewust zijn cynische overpeinzingen, nachtelijk gekanker en misogyne galspuwingen. Want de vrouw is een curieus dier in de zoo van Caesens hoofd. Een erotisch curiosum dat hij met verafgoding voedert, zelfs als het al gemeen hard in zijn hand bijt.

De dagboeken werden gebundeld en ongeredigeerd uitgegeven door 3-werf. En leidden zo tot onderzoeksvoorwerp van Michaël Janart. Andragogisch vorser met theaterplannen. Die nu, als afstudeerproject aan het Stedelijk Conservatorium van Kortrijk, een toonmoment inlast van zijn stuk over Caesens. Met begeleiding van Cathérine Vansteenkiste en met coaching van Jos Verbist van Theater Antigone.

Zondag 25 april om 17u in muziekcentrum Track (Conservatorium) in Kortrijk.

Gaat dat zien!   (blote vrouwen inbegrepen)

“27 februari 1993, zaterdag. De lijst met alle mogelijke redenen om mij af te wijzen is opgemaakt in het klad op een oude envelop. ze bevat voorlopig 6 fysieke argumenten en 13 aspecten aan mijn taalgebruik en levenshouding…”

Sterretje in de voorruit. Even een Carglass afspraak inboeken dus. Omdat ik een moderne mens ben telefoneer ik niet maar kijk ik op internet of ik iets kan inplannen één dezer. Carglass heeft een heldere site met een zeer vlotte wijze om een afspraak te maken. Dat is fijn, want je ziet wel wat anders op het web. Nog beter: als je een vraag tot afspraak inlevert, dan bellen ze je binnen het uur terug om het juiste tijdstip door te geven voor je bezoek daar.

Of toch, dat was de bedoeling. Want éénmaal ik op “bevestig” heb geklikt krijg ik meteen een autoresponder mail terug die zegt:

Beste klant

 

Door de extreme drukte die we nu meemaken is het onmogelijk om u binnen het uur terug te contacteren om uw afspraak definief vast te leggen. We willen u heel graag verder helpen en bellen u zeker terug. Hou er alleen rekening mee dat de wachttijd om u te

rug te contacteren momenteel kan oplopen tot één dag.     

 

Onze oprechte excuses hiervoor.

 Oeps, dat is al iets helemaal anders… Dan vraag ik me meteen af of er wel periodes zijn die niet getuigen van “extreme drukte” en je binnen het beloofde uur antwoord krijgt. Pas op, ik ben nog steeds blij dat ik meteen een update krijg om mijn verwachtingen bij te stellen, maar toch, dit voelt een klein beetje als een goedkoop truukje…

Als je bijna twee weken niets anders drinkt dan citroensap en ahornsiroop dan ga je al eens kijken hoe ze die siroop eigenlijk maken. Op de flessen staat een indiaan met een soort gootje aan een esdoorn te slurpen. Misschien lopen er zo een honderdtal indianen rond om het sap uit de bomen te zuigen om dan in een container weer uit te spuwen of zo.

In het echt is het toch weer iets anders… Er wordt inderdaad gewerkt met sap van de esdoornboom. Dat wordt dan langzaam uitgekookt tot een dikke stroop. Om uiteindelijk één liter houdbare stroop te krijgen, is veertig tot vijftig liter dun sap nodig, ongeveer de hoeveelheid die een volgroeide Esdoorn per jaar produceert. Als je bedenkt dat een esdoorn 40 jaar oud moet zijn om afgetapt te kunnen worden en vervolgens slechts één liter stroop geeft, dankan je je voorstellen dat er reusachtige wouden moeten zijn om het sap in grote hoeveelheden te winnen en wat voor afstanden de paardesleeën afleggen om het sap te verzamelen.

Die paardesleeën werden toch lang gebruikt in het verzamelen van ahornsap. Een slee reed dan van boom tot boom om daar de met sap volgelopen emmertjes uit te gieten in een grote bak. Als die vol was ging het dan naar het grote kookvuur.

Moderne Ahornstroop-farms maken gebruik van pijpleidingen waar het sap gedurende de winningstijd via een trechter direct indruipt. Het buizensysteem brengt het sap naar ’pompstations’ bij de ovens waar het in grote reservoirs ook vandaag de dag nog boven houtvuur wordt ingedikt. Vaak zuigt men het hele systeem vacuüm om de stroom van het sap te bevorderen. Ocharme de eenzame indiaan die zijn nietsvermoedende lippen aan dat trechterjte zet…

Zo heb je weer wat geleerd via het internet vandaag. Parate kennis over ahornsiroop kan onvermoed van pas komen tijdens de volgende dorpsquiz of familiefeesten.

Kasteel van Rumbeke, originally uploaded by webzucht.

Gisteren even op wandel rond het kasteel van Rumbeke (Sterrebos). Lijkt me wel eens iets anders als bureau om te werken. In het kasteel (dat particulier bezit bleef – itt het park errond) zitten een aantal bureau’s van voornamelijk autobus-gerelateerde organisaties.
Gesluierde zon, ideaal om met de hipstamatic een fotootje te nemen van het kasteel…

Een mens doet al eens wat tot meerder eer en glorie van zichzelf. Een citroensapkuur bijvoorbeeld. De citroensapkuur is een vorm van vasten, iets wat vrijwel alle culturen en religies kennen als een manier om het inwendige te reinigen, in balans te komen, weerstand tegen ziekten te verhogen en discipline te bouwen. Wanneer dieren zich fysiek niet in orde voelen, stoppen ze met eten. Ook bij kleine kinderen is dat instinct nog aanwezig. Het is een natuurlijk verschijnsel; door de spijsverteringsorganen te laten rusten, kan het lichaam alle energie richten op de bestrijding van ziektes.

Het recept:

2 liter water

200 ml pure ahornsiroop C+ (ivm hoge mineraalgehalte)

200 ml vers geperst citroensap

mespuntje cayennepeper

 

10 dagen elke dag deze twee liter opdrinken aangevuld met water of kruidenthee (en niets anders natuurlijk)

Je krijgt dus elke dag nog zo’n 600 calorieën binnen (voornamelijk uit de ahornsiroop). Wat een stuk minder is dan de 1800 of wat die ik normaal zou eten, maar vreemd genoeg heb je niet echt veel honger tijdens deze kuur. Zin om iets lekkers te eten dan weer wel. Hoewel de sterkte ook wel is dat je enkel dat sap mag drinken. De drempel is dan veel groter om toch nog een extra boterhammetje, een stuk kaas of wat chips te eten. Niets is niets – dat is vrij duidelijk. En eenmaal begonnen wil je dan ook liefst doorzetten.

De citroensapkuur werd ontwikkeld door Stanley Burroughs uit Hawaï. Reinigen met de Citroensapkuur is niet alleen eenvoudig, maar ook verrassend effectief: in een zeer korte periode wordt je hele lichaam grondig gereinigd. Dit alles lees ik toch op het internet en ik hoop er het beste van. Ik leer ook dat je de citroensapkuur niet mag doen als je een citrusallergie hebt: welwel, kijk eens aan!

 Waarom zo’n kuur doen? Ook hier brengt het internet raad en uitleg:

Na de reiniging zult u merken dat uw lichaam vraagt om een gezonde, zuivere levenswijze. U zult beter aan kunnen voelen wat goed voor u is en wat niet. Uw zintuigen zijn verfijnd en beter ontwikkeld. Uw algehele conditie is sterk verbeterd. Uiterlijk ziet u dat vooral aan huid en haren. Daarnaast ervaart u een gevoel van positiviteit en fitheid.

Naast het leveren van een serieuze lading vitamine C stimuleert citroensap ook de omzetting van proteïnen, vetten en koolhydraten hetgeen resulteert in een versnelde reductie van overbodige vetafzettingen. Vandaar ook de uitstekende resultaten van de citroensapkuur als vermageringsmethode en het feit dat mensen zich vooral na de kuur zo prettig en energiek voelen. Een fijne bijwerking van deze kuur (al heeft dit dieet me de vorige twee keer dat ik ze volgde niet echt veel vermagerd – hoewel ik zeker genoeg lichaamsvet op voorraad heb).

Zelf volg ik de kuur omdat ik wel geloof in een tijdje vasten nu en dan.” Crap in crap out” wordt wel gezegd, en af en toe doe ik daar mijn deel in. Een weekje sapvasten kan dan geen kwaad. Al na een dag of twee voel je je een stuk frisser. Het is trouwens altijd fijn om te merken dat je veel scherper bent in je zijn als je af en toe wat honger hebt. Veel zin heeft een mens daar niet in, maar het kan wel een fijn gevoel zijn als het toch zover is.

Ik voel het zelf sterk in wat de traditionele oosterese geneeskunst als” leveruitingen” zou noemen. Wat verdraagzamer naar mensen, minder snel geïrriteerd, wat gezonde dynamiek in mijn lijf. En een kilootje minder is ook steeds welkom natuurlijk!

 Uitgebreide(NL)  informatie kan je hier vinden.

Als het zo weer een beetje warmer wordt begin ik ferm te verlangen naar een frisse duik in het openluchtzwembad in Kortrijk.

Dag begonnen met vanuit de auto per limerick een fijn old-school  metal-nummertje aan te vragen op Studio Brussel:

de grijsheid valt niet te verkroppen

dus springen bij mij alle stoppen

en slechts één lied

stopt dit verdriet:

metallica’s meester der poppen

 straks nog een haiku schrijven voor op Twitter…